Het Floris de Vijfde pad. Etappe 3.

Vandaag alweer de 3e etappe. En wat was het weer geweldig weer. Ik heb zelfs overwogen om een korte broek aan te trekken, maar een opspelende verkoudheid deed mij besluiten om toch maar op “safe” te gaan wat betreft mijn wandeltenue van deze dag.

Ook vandaag startten wij onze reis op het station Bodegraven richting Utrecht met de trein van 09.01 uur. Net als vorige week was er in Utrecht een sprint nodig om vanaf perron 20 op tijd naar perron 1 te komen. Daar hadden wij 8 minuten voor,  maar gelukkig zaten wij op tijd in de trein naar Weesp.

Om 10.16 uur arriveerden wij op het station van Weesp. Het punt waar wij in de vorige weken etappe 1 en 2 hadden beëindigd. Voor het station van Weesp stond de buurtbus 106 al op ons te wachten. Deze bus bracht ons naar het eindpunt van de vorige week, namelijk de bushalte op de Dammerweg/Spiegelweg, vlakbij de Zanderijsluis.

Deze Zanderijsluis is de enige toegang tot de Spiegel-, en Blijkpolderplas.

Leuk om te weten, maar wat heeft dit te maken met onze wandeletappe? Nou heeeel veeeel. Deze plas waar ik echt nog nooit van gehoord had, is echt een behoorlijke plas water. De eerste paar kilometers van onze etappe liepen wij over een mooi wandel/fietspad langs de oever van deze plas water. Eigenlijk is “meer” een betere benaming voor deze “plas” water.

Deze plas is ooit ontstaan door de turfwinning. In 1934 is de Amsterdamsche Ballast Maatschappij begonnen met zandwinning. In 1937 is daartoe een grote zandzuiger de Spiegelpolder binnengevaren. In eerste aanleg mocht er tot een diepte van 20 meter zand worden afgezogen, maar dat werd al snel verhoogd naar 50 meter. Doordat het water in de plas zeer helder is, biedt de plas gunstige duik-, en zwemmogelijkheden. Het waterpeil in deze plas is ruim 1,35 meter lager dan dat van de langsstromende Vecht.

Genoeg wetenswaardigheden over deze mooie, onbekende plas en kort samengevat het was een waar genoegen om langs de oever te wandelen in het heerlijke zonnetje. Nederland op z’n mooist!

Aan het eind van dit pad was het inmiddels zo warm geworden dat het nodig werd dat Frans en ik eerst wat overtollige kleding uitdeden. Pff dat was echt nodig. We moesten nu linksaf een pad op tussen twee idyllisch gelegen vakantiehuizen door. Als één van jullie heel enthousiast is geworden van mijn beschrijving van de omgeving kan ik melden dat één van die huizen leeg stond. Dus wees er snel bij.

Frans en ik hadden beiden geen interesse. Te ver af van alle winkels! Het pad waar wij nu over liepen, liep dwars door de Ankeveense plassen. Deze plassen zijn vooral bekend geworden door de schaatstochten over deze plassen, die werden georganiseerd door de Ankeveense IJsclub. Tijdens deze tochten zijn er altijd plekken waar de schaatsers “lopend” het pad oversteken. Op “ons” pad bevond zich ook zo'n kluunplaats. Er stond zelfs een bord bij met een opmerkelijke naam, t.w. ”Dieuwertje Blok Kluunplaats”.

Deze plek is zo genoemd, omdat Dieuwertje Blok in 2015 voor het NPO televisieprogramma “Landinwaarts” op bezoek was geweest bij de Ankeveense IJsclub. Tsja, je maakt wat mee tijdens het wandelen.

We lopen verder over dit mooie pad tussen de plassen door en komen op de kruising met Het Stichtse End, de doorgaande weg richting het dorp Ankeveen. Hier moeten wij rechtdoor de weg oversteken en komen over een breed graspad te lopen. Een beetje een crosscountry traject dus.

Dit pad kwam uiteindelijk uit op een weiland. Een mooi wijds uitzicht richting Graveland. In dit weiland stonden twee opvallende verschijningen, namelijk twee ooievaars. Natuurlijk hebben wij één van de ooievaars op de gevoelige plaat vastgelegd, maar direct wel een afspraak met die ooievaar gemaakt dat hij eventuele “pakketjes” elders zou afleveren. Voor de zekerheid.

Aan het eind van het weiland moesten wij rechtsaf en kwamen parallel aan de ’s-Gravelandse Vaart te lopen. Het was inmiddels tijd voor een bakkie en wij liepen langs het terras van het hotel “De Drie Dorpen”. Hier zaten wat mensen lekker aan de koffie met wat lekkers. Mooier kon het niet. Maar helaas. De koffie werd alleen geleverd aan hotelgasten. Wat een gastvrijheid! De “gastvrouw” wees ons wel de weg naar een café een paar honderd meter verderop.

Dat café met de mooie naam, ”Bollie Blooper” was dus nog gewoon gesloten. Blijkbaar had de “gastvrouw” van het hotel ook een “warme” band met haar collega’s van het café. Gelukkig konden Frans en ik wel ff lekker uitrusten op het bankje van het café. Voor Frans het moment om een krentenbolletje uit zijn tas te toveren. Met wat water uit de bidon hadden wij zo even een mooi rustmomentje.

Geheel opgeladen liepen wij naar de Kortenhoefsedijk. Je begrijpt dat deze weg loopt richting Kortenhoef. Dit leek een rustige smalle weg, maar schijn bedriegt. Het bleek dat deze weg bijna net zo druk was als de A12. Niet echt relaxed. En helaas moesten we deze weg gedurende een aantal kilometers helemaal volgen tot aan de kruising met Vreelandseweg. Deze weg moesten wij recht oversteken en met een klein slingertje kwamen wij op het Moleneind te Kortenhoef. We liepen nog geen 50 meter over deze weg en hadden al 4 auto’s van ruim over de ton zien rijden. Ook de huizen langs deze weg lieten bij ons de indruk achter dat hier het iets meer gefortuneerde deel van Kortenhoef woonde.

Ondanks dat wij alweer over de rijbaan van een doorgaande weg liepen was “the vibe” hier heel anders. Links en rechts van de weg was er steeds wel wat te zien.

Na ongeveer 2 kilometer gaf Truus, jawel zij was vandaag weer in charge en ook goed in vorm, aan dat we rechtsaf een kade op moesten. Aan de rechterkant van de kade hadden we zicht op de recreatieplas “Wijde Blik” en aan de linkerkant de “Loenderveense Plas” en de “Waterleidingsplas”. Deze laatste twee plassen worden officieel gerekend tot de Loosdrechtseplassen, maar zijn er wel van afgesloten omdat zij worden gebruikt voor de winning van drinkwater. Op zo’n plek past een pauze. Zeker als daar ook nog een fijne bank staat.

En wederom viste Frans een krentenbolletje uit zijn toch niet heel grote heuptas(je).

Na dit genietmomentje moesten wij toch weer in de benen. Nou was dit geen straf. Even geen asfaltweg meer. We liepen eindelijk weer over een natuurwandel/fietspad. Aan dit pad stond ook nog een uitkijktoren, waar je zicht had op het “waterwingebied”. Wij hebben de toren ff overgeslagen. Wij hadden immers al ruim 15 kilometers in de benen en we hadden niet echt de behoefte om die toren te beklimmen.

Aan het eind van het pad liepen wij tegen een oude bekende op, namelijk De Vecht. Hier moet we rechts in de richting van Vreeland. Wat een ontzettend leuk plaatsje is dat. Nu schreef ik dat wel vaker, maar Vreeland staat voorlopig in mijn top 3.

Hier troffen wij ook de 1e terrassen aan die gewoon geopend waren. Alleen was nu het probleem dat wij op tijd bij de bushalte moesten zijn. Wij hadden namelijk uitgezocht dat wij met buurtbus 522 weer terug konden naar het station van Weesp. In Vreeland moesten wij een kleine 10 minuten wachten op een bankje in het nog steeds heerlijk schijnende zonnetje, voordat onze bus kwam aanrijden. Normaliter zou mijn etappeverslag nu ongeveer geëindigd zijn en dan had ik vermoedelijk jullie horen denken, hé, hé eindelijk een iets korter etappeverslag.

Nou vergeet het maar, want het meest spannende van de dag moest nog komen. In het centrum van Weesp reed onze chauffeur de spiegel van een DHL bus af. Hij stopte netjes om het één en ander met de chauffeur van de DHL bus te regelen. Dit duurde best wel even.

Natuurlijk hadden wij van tevoren de vertrektijden van de trein vanaf station Weesp bekeken. Dus wisten we dat de tijd nu echt een beetje begon te dringen. Dus toen de bus stopte voor het station “schoten” Frans en ik de bus uit en het station in. En in no time zaten wij in de al klaar staande trein richting Utrecht.

Maar haastige spoed is zelden goed en dat geldt zeker voor mij, want ik zat nog maar net in de trein toen ik bemerkte dat mijn telefoon nog in de bus lag. Ik bracht Frans op de hoogte en “vloog” de trein weer uit (Frans dus ook), het station weer in (Frans dus niet) en naar de bushalte. Maar van een afstand zag ik dat de bus alweer vertrokken was. K….!

Aan de ene kant was ik trots  op mezelf, omdat ik echt een goede sprinttijd richting de bus had neergezet, maar natuurlijk baalde ik als een stekker dat ik mijn telefoon weer eens was vergeten. Dat gebeurt mij natuurlijk nooit! Ahum. Man, man hoe vaak ik dat apparaat ben vergeten is echt niet meer op één hand, in mijn geval op één telraam, te tellen. Wat een sukkel.

Behoorlijk teleurgesteld en pissig kwam ik weer aan op het perron waar Frans geduldig stond te wachten. Hij was overigens niet de enige. Ook de trein stond er nog. Dus toch maar de trein ingestapt. Hier begon het grote regelen, maar waarmee??? Dan merk je pas hoe verschrikkelijk afhankelijk wij zijn van de telefoon. Gelukkig heeft Frans ook een telefoon. In de trein, die inmiddels met wat vertraging was vertrokken, gebeld naar het servicenummer van de buurtbusmaatschappij. Dit klinkt makkelijker dan het lijkt. Het is al een hele toer om überhaupt een telefoonnummer te vinden. Die stoppen ze tegenwoordig ver weg op de site!

Helaas kon de servicemedewerker mij niet echt verder helpen, maar hij kon mij wel vertellen dat de buurtbus om 17.03 uur weer bij het station Weesp zou aankomen om daarna de dienst af te sluiten.

Wat was wijsheid. Nou simpel. De trein arriveerde op dat moment op het station Hollandse Rading. Ik zei Frans gedag en stapte de trein uit. Frans dus niet. De trein vertrok richting Utrecht en ik liep naar de andere kant van het spoor om de trein terug richting Weesp te nemen. Hier arriveerde ik om 16.50 uur. Mooi op tijd om de buurtbus op te vangen.

Er volgden een paar spannende minuten wachten, maar precies op tijd kwam de buurtbus aanrijden met aan het stuur geen chauffeur, maar een chauffeuse. De moed zakte al in mijn schoenen. Wij hadden toch echt een chauffeur! Toch naar de bus gelopen en aan de chauffeuse de situatie uitgelegd. Zij toverde na mijn verhaal een prachtige glimlach op haar mond.

Mijn telefoon lag inderdaad nog in de bus. Ik sprong zowat een gat in de lucht van opluchting. Alleen had haar mannelijke collega heel iemand anders beschreven als eigenaar van mijn telefoon. Terecht vroeg de chauffeuse of ik kon aantonen of het echt mijn telefoon was. Nou dat kon ik natuurlijk. Ik liet haar een foto zien van de afgelopen paasdagen, waarop te zien is dat de kleinkinderen mij tijdens een gevecht aan het pletten waren.

Met mijn opmerking naar de chauffeuse dat ik de “onderste” persoon van de stapel was, toverde ik bij haar een gulle lach op haar gezicht en vertelde zij mij overtuigd te zijn.

Wat een mooi einde van weer een fijne wandeldag.

De volgende 2 weken zijn er GEEN wandelverslagen. Zoals jullie inmiddels weten ga ik morgen vertrekken om samen met The Fox de Maasroute deel 2 te gaan fietsen.