België

Eerst even terug naar gisterenmiddag. Na het afsluiten van mijn verslag heb ik aangebeld bij mijn “Vrienden op de fietsadres”. Ik werd zeer vriendelijk ontvangen door een echtpaar, die zich voorstelden als Jan-Willem en Sonja. Ik werd gelijk naar de tafel in de tuin gedirigeerd, terwijl onder het lopen, door Jan-Willem, werd gevraagd wat ik wilde drinken. Ik had nog net even tijd om The Fox te parkeren in de garage, maar daarna zat ik dus binnen 2 minuten aan een ijskoude goudgele rakker. Had ik best verdiend na die ruime 80 kilometer. Wat een gastvrije mensen. Al gauw ontspon zich een geanimeerd gesprek. Eerst werd ik door mijn lichte accent verraden dat ik uit Leiden kwam. Nou Jan-Willem en Sonja hadden jaren in Voorschoten gewoond. Al snel hadden wij allemaal raakvlakken gevonden, zoals o.a de Sociëteit De Lindehoeve in Voorschoten. Hier ging ik vaak op vrijdagavond stappen. Jan-Willem wist te vertellen dat zijn vader één van de grondleggers van De Lindehoeve was. En het werd nog leuker, want toen ik vertelde dat ik nu in Bodegraven woonde vroeg Sonja of ik haar neef Jos Nijssen kende. Nou welke Bodegraver kent hem niet. Ik kijk vanuit mijn huis zowat in de keuken van Jos. Grappig hé.

Naast mijn persoontje hadden Jan-Willem en Sonja nog 2 gasten en die schoven een half uurtje later ook aan. Heel gezellig.

Ik kreeg een kamer op de 1e verdieping naast de badkamer, waar ik gelijk maar dankbaar misbruik van heb gemaakt.

Na het douchen heb ik mij wederom aan de tafel in de tuin geposteerd. Samen met Jan-Willem gezellig zitten kletsen. Wij kamen er achter dat wij wel heel erg veel dezelfde interesses hadden. Hij was ook een echte Ajax fan en dat schept natuurlijk een band! 😊 Maar niet alleen voetbal, maar ook fietsen, enz. Ondanks zijn inmiddels 70 jaar was Jan-Willem nog heel actief. Ondertussen was Sonja aan het koken en ik moet zeggen dat zij dit heel goed onder de knie had. Ik heb genoten van een heerlijk driegangen diner en om jullie niet jaloers te maken zal ik niet precies gaan vertellen wat ik heb gegeten, maar het was werkelijk minimaal 3 sterren!

O ja en had ik al verteld dat Jan-Willem en vooral Sonja wijnliefhebbers waren. Ik hoef dan ook niet uit leggen dat ik genoten heb van een heerlijk wijntje.

Om 22.30 uur was de vrouwelijke gast zo verstandig om te zeggen dat zij naar bed ging. Dit goede voorbeeld hebben wij allemaal maar gevolgd, want er moest de volgende dag weer gefietst en gewandeld worden.

Kortom een heel gezellig en comfortabel “vrienden op de fiets” adres.

Vandaag had ik afgesproken dat ik om 08.00 uur wilde ontbijten, zodat ik om 08.30 uur kon wegrijden. Dit lukte niet helemaal want Jan-Willen en ik raakten weer aan de klets. Maar goed aan al het mooie komt een eind en tegen 09.00 uur reed ik de straat uit voor de tweede etappe.

Vanaf Dongen strak naar het zuiden gefietst en via Tilburg en Gilze in de richting van onze zuiderburen. Ik had vanochtend niet echt goede benen (Nee, kwam niet door de drank! Een beetje loom) en toen ik daar een beetje moeilijk over zat te doen zag ik opeens een bord Alphen. Dat was even een afknapper. Er stond inmiddels meer dan 100 kilometer op de teller en dan zie ik op het bord Alphen

staan dat toch echt maar 10 kilometer van Bodegraven af ligt. Dan zie je wat de geest met je doet. Natuurlijk bestaat er nog een dorp Alphen in Nederland en wat voor één, Zij hebben daar ook een meer, maar dat ligt midden in de bossen en is meer een recreatiegebied. En dan de huizen, pff Wassenaar is er niets bij. Terwijl ik van al dit moois aan het genieten was verdween ook gelijk de loomheid uit mijn benen. Zeker toen ik kort daarna op het terras in Baarle Nassau een lekkere cappuccino had verorberd.

In Baarle-Nassau of was het Baarle-Hertog (ze weten het daar ook niet precies)

kwam ik te fietsen op het Belse Lijntje. Dit is een oude spoorbaan, die omgetoverd is tot een fietspad. Deze loopt helemaal tot aan Turnhout. Aan de plaatsnamen horen jullie al dat ik inmiddels België was binnengereden. Nu moest ik in de buurt van Kasterlee aansluiting zien te vinden met de “Kempen fietsroute”. Deze Kempenroute was het hoofddoel van mijn fietstocht.

Rijdend door het bos in de richting van Kasterlee hoorde ik opeens een raar ringtoontje. Ik dacht o jee wat is dit nu weer! Mijn telefoon weet zo nu een dan voor mij vreemde toontjes te produceren. Gelukkig was dit keer niet mijn telefoon, maar een carillon van een heel klein kappelletje, welke verscholen lag in het bos. Bij dit kappelletje stond wel een mooi verhaaltje. Ik heb er een foto van gemaakt.

Ik hoop dat jullie het kunnen lezen.

In Kasterlee bij de “Delhaize”, een soort Belgische Jumbo, wat spullen voor de lunch gekocht, want in België zijn de meeste cafe’s dicht op dinsdag. In Nederland is dat op maandag. Jammer dus. Maar bij die supermarkt hadden ze wel een “pain au raisin”. Daar fiets ik echt geweldig op.

Bij Kasterlee eerst de aansluiting op de Kempenroute gezocht en gevonden en daarna op een bankje mijn aangeschafte lunch opgepeuzeld.

Hierna de mooie Kempenfietsroute gevolgd tot in Lommel.

Hier moest ik de route verlaten om bij mijn “Vrienden op de fiets” adres te komen.

En wat een gaaf adres weer. Heel anders dan gisteren. Mijn gastvrouw is een oudere dame en is moeilijk ter been, maar haar accommodatie is echt 5 sterren. De hele bovenverdieping is voor Rico. Er is een ruime overloop en daar heeft zij een soort huiskamer ingericht. Ik heb dus een zitje en een eethoek met een flinke tafel, waar ik momenteel mijn verslag aan het typen ben. Ik heb op “mijn” verdieping ook een prachtige badkamer en die ga ik zo even verkennen om daarna in het centrum van Lommel iets te gaan eten. Volgens mijn gastvrouw is dat op slechts 1 kilometer afstand. Nou die ene kilometer heen en dan nog één terug kunnen nog wel bij die 95! Kilometer die ik nodig had om Lommel te bereiken.

Tot morgen maar weer!