Klein traumaatje.

Wat een luxe om zo veel tijd te hebben om mijn verslag te kunnen typen. Bijkomend voordeel was ook nog dat ik lekker de tijd had om met Wilma te bellen. Meestal heb ik daar pas tijd voor als ik terugkom van het eten. Maar als klap op de vuurpijl kon ik ook nog ruim op tijd het verslag op de digitale snelweg zetten.  

Het heeft gisteren best wel even geduurd, voordat ik weer helemaal was opgewarmd. Zelfs de warme douche was niet helemaal afdoende. Dan maar snel iets eten. Dat wil ook wel eens helpen. Alhoewel snel? Het restaurant van mijn voorkeur lag toch wel iets verder dan ik had ingeschat. Het was nog best een aardige wandeling om daar te komen, maar uiteindelijk zag ik dan het uithangborg met daarop de naam van het restaurant……China!

Dan hoef ik verder niet uit te leggen wat ik heb gegeten, maar dat ga ik dus wel doen. Ik ben begonnen met een Chinese kippensoep en daarna heb ik een Bami Goreng met een stukje kip (yes!) en een stokje saté gegeten. Op zich klinkt dit niet echt sensationeel, maar het was wel heel lekker en niet teveel. Normaal kom ik altijd met een volgegeten gevoel uit een chinees-restaurant, maar dat was nu zeker niet het geval.

Helaas stond de kachel in het restaurant ook al niet op standje “warm”, dus echt opwarmen deed ik daar niet. Dan maar weer in stevige pas terug gewandeld.

Ondertussen was ook mijn gastvrouw thuis en nodigde zij mij uit om even gezellig te komen kletsen. Het blijft bijzonder dat ieder persoon eigen bijzondere verhalen heeft. Mijn gastvrouw was fervent wandelaar en had onder andere helemaal naar Rome gelopen. Tijdens deze reis had zij in Frankrijk de essentie van de pelgrimage beleefd. Zij vertelde dat de mevrouw, waar zij had overnacht, dat zij voor de volgende etappe geen overnachting kon vinden. Die mevrouw had haar toen toegezegd dat zij mijn gastvrouw en haar man aan het einde van de etappe gewoon op kwam halen, zodat zij nog een extra nacht bij haar konden slapen. De volgende ochtend heeft die vrouw mijn gastvrouw en haar man weer naar de start van de volgende etappe gebracht. Dit verhaal heeft mijn gastvrouw er toe gebracht om een “vrienden op de fiets” adres te worden. Altijd leuk zo een verhaal. Ik heb mijn gastvrouw maar niet verteld dat wij tijdens onze fietstocht in Frankrijk gewoon een auto meekregen van onze toenmalige gastvrouw en toch zijn wij nog steeds geen “vrienden op de fiets” adres.

Helaas had mijn gastvrouw nog een afspraak in de avond dus het bleef bij dit korte gesprek. Misschien wel beter, want ik vrees dat het anders wel eens heel laat had kunnen worden.

Terug in mijn eigen “appartementje” had ik zin om een film op Netflix te gaan kijken. Dat is een mogelijkheid als je je laptop bij je hebt. Het is altijd best lastig om een leuke film te vinden, maar dit keer had ik best een aardige gevonden, t.w. “A widows game”. Hij duurde voor mij echter iets te lang, Het was inmiddels 23.30 uur en ik werd redelijk vroeg aan het ontbijt verwacht. Tsja er zijn nog steeds mensen, die gewoon moeten werken.

Om 07.20 uur werd ik ruw gestoord door mijn wekker op mijn nieuwe telefoon. Dat ruwe viel wel mee, maar het was meer dat het voor mij een onbekend toontje was. Even snel douchen en om 08.00 uur zat ik aan het ontbijt met mijn gastvrouw. Wederom was de keuze reuze.

Buiten regende het gestaag en het was nog een beetje schemerig. Mijn gastvrouw vond het geen probleem dat ik nog even de bui ging afwachten, maar zelf moest ze wel weg om op tijd op haar werk te zijn. En dus stond niet zij, maar ik haar uit te zwaaien. Je maakt wat mee als fietser.

Ik had mij dus weer even teruggetrokken in mijn appartement en toen de bui overgedreven was heb ik The Fox verlost uit zijn nachtverblijf en hem “verwent” met twee fietstassen op zijn lastdrager. En daar gingen wij weer voor de laatste etappe van dit fietsavontuur.

Ik reed Soest uit en weer ging het regenen. Ik had al snel een flinke boom gespot en daaronder heb ik een kwartiertje gewacht totdat ook dat buitje uit het zicht was. Verder in de richting van Baarn kwam ik behalve langs het Chinese restaurant van gisterenavond ook langs mijn oude werkplek, t.w. Paleis Soestdijk. Hier heb ik aardig wat “werk” uurtjes doorgebracht.

Een klein stukje verder aan deze weg reed ik langs de sportaccommodatie, waar ik mij aan het begin van mijn carrière bij de VDKH, oftewel de Veiligheids Dienst van het Koninklijk Huis, iedere maandag moest melden bij de heren Herder en Kuijk, de dril sergeanten van die dienst. Vooral de halfjaarlijkse coopertest staat nog in mijn geheugen gegrift. De avond ervoor sliep ik altijd slecht en dat wil wat zeggen. Deze coopertest moesten wij meestal afleggen op het fietspad waar ik nu overheen reed. Voor mij was de verplichte 2600 meter in 12 minuten best wel een opgave! Een klein traumaatje kwam weer boven drijven.

Maar vandaag waren beide heren in geen velden of wegen te bekennen. Ik geloof zelfs dat Kuijk inmiddels niet meer leeft, maar wat een bikkel was die man.

Bij de kruising naar Baarn, li richting Hilversum en dan halverwege naar Lage Vuursche. Dwars door het bos, onverharde paden en natuurlijk veel bladen. M.a.w. ietsje rustiger, maar vooral geconcentreerd rijden. Dwars door Lage Vuursche. Neem van mij aan dat je daar snel doorheen bent. Opvallend is wel dat het veiligheidshek van Kasteel Drakenstein, de huidige woning van Prinses Beatrix, het halve dorp beslaat. Verder in de richting van Hollandse Rading. Weer dwars door het bos. Prachtige omgeving hier.

In Hollandse Rading rijd ik onder de A27 door richting Tienhoven. Ook hier een prachtige omgeving, maar heel anders. In dit gebied is geen boom te vinden. Je rijdt hier door een “nat” natuurgebied, dat een onderdeel is van de Loosdrechtse plassen.

Wat weer niet zo briljant was op deze route was, dat ik stuitte op een door mij zo verfoeide “gele bord”. 9 van de 10 keer staan hier wazige omleidingen op. Er staan dan namen van straten op zo’n bord, die ik toch niet weet te vinden, om de simpele reden dat ik bijna nooit in Tienhoven en omgeving kom. Meestal negeer ik die borden, want als fietser kan je meestal wel het “wegprobleem” omzeilen. Nu stond er echter, ongeveer een kilometer na het bord, een auto dwars over het fietspad. Bij die auto stond een man wild met zijn armen te zwaaien dat ik moest stoppen. Helaas ik kon en mocht er niet doorheen. Wel liet hij mij op zijn telefoon zien hoe ik anders moest rijden. “Niet zo ver om”, zei hij nog. Daar klopte dus helemaal niets van. Na ruim 5 kilometer arriveerde ik bij zijn collega, die de andere kant van de wegwerkzaamheden bewaakte. Pff. Hierdoor moest ik echt een behoorlijk stuk extra tegen de wind fietsen.

Gelukkig kwam nu snel Breukelen in zicht. En als je Breukelen zegt, zeg je cappuccino! Na een lekker bakkie begeleidt met een kersen- cheesecake was alle frustratie van de omleiding snel verdwenen. Lekker opgewarmd kon ik mijn weg weer vervolgen. In Breukelen moest ik het Amsterdam-Rijnkanaal over en daarna richting Kockengen. Inmiddels had ik mijn navigatie niet meer nodig, want ik reed in bekend gebied. Via de Hollandse kade, een mooi fietspad dwars door de weilanden, kwam ik aan in het dorpje Kanis. Hier begon het opeens keihard te waaien. Gelukkig reed ik voor de wind uit. Ruim 30 kilometer stond er op mijn teller. Ik had medelijden met de fietsers die uit tegengestelde richting kwamen. Meestal als het hard gaat waaien komt de regenbui er achter aan, maar die bleef gelukkig achterwege. In no time bereikte ik dus Woerden. Van daaruit is het nog maar 10 kilometer naar Bodegraven. De laatste 10 van de in totaal 396 kilometer van dit fietsavontuur naar Vledder in Drenthe.

Het was een hele uitdaging deze fietstocht. Eén ding kan ik wel stellen, ik ben een echte mooi weer fietser. Er zal niet snel een herhaling komen van een fietstocht in november. Veel te koud voor mij. Het fietsen in Drenthe is ook niet echt meegevallen. Dit schijnt in de zomer een heel ander verhaal te zijn. Moet ik dan maar eens een keertje ervaren!

Jullie weer bedankt voor het meefietsen ook namens The Fox. Tot de volgende keer!