Treinen, treinen, treinen variant op wijnen, wijnen, wijnen!

Dag 11 Nancy                  -              Bodegraven       (trein)

Ik heb jullie gisteren verlaten toen ik op weg ging naar het ”oubollige” restaurant Excelsior aan de overkant van de straat.

Wat een binnenkomst daar.

Echt oud chique. De  kelners liepen netjes in pak met zwarte strik. Geweldig wat een ambiance. Dan maakt het niet uit hoe het eten smaakt. Je bent er immers gewoon geweest!

Maar als je er dan toch bent is het misschien ook handig om toch maar wat te bestellen. En anders zorgen de kelners er wel voor dat je dat gaat doen. Ik kreeg een indrukwekkende kaart onder mijn neus geduwd en na enige studie heb ik gekozen voor de “formule éntree et plat”. In mijn geval was de “entrée” een terrine en de “plat” was zalm.

Alles natuurlijk chique opgemaakt. En daarbij een lekker rood wijntje genomen, die ik eerst moest proeven. Dankzij de wijnproeverijen van Marco sloeg ik geen modderfiguur. Walsen, ruiken, gorgelen en een klein nipje en daarna een goedkeurend knikje, waarna mijn glas dan eindelijk net onder de helft werd gevuld.

Het was dus behalve eten ook een belevenis. En ik was niet de enige, want het was stampvol in de brasserie. Mijn buurvrouw zat net niet op mijn schoot. Aan de wand hingen ook allemaal foto’s van Franse bekendheden, o.a. president Hollande, die er ook hadden gegeten.

Al met al een leuke afsluiting van mijn fietsreis. Terug in mijn appartement alles in gereedheid gebracht voor de lange treinreis terug naar huis. Voor het stuk in Frankrijk tot aan Luxemburg-stad had ik een kaartje kunnen scoren in het station van Nancy. Voor het vervolg ben ik gaan zoeken op het internet. Hier vond ik een treinkaartje van Luxemburg naar Maastricht met een overstap in Luik. Die heb ik dus gelijk maar aangeschaft. Toen ik het kaartje had betaald kreeg ik de melding, dat ik het kaartje moest uitprinten om hem te kunnen tonen. En raad eens wat ik nou net niet had meegenomen. Juist. Een printer. Dus geen papieren versie helaas, maar geen zorgen voor de dag van morgen.

Op tijd mijn bedje ingekropen, want ik had de wekker om 05.45 uur gezet. Ik moest namelijk de trein van 06.50 uur vanuit Nancy hebben. Keurig op tijd was ik op spoor 1.

Ik hoefde dus geen trappen op en af. Goed geregeld. De trein was nagenoeg leeg en ik kon The Fox keurig op de fietsplek parkeren. Officieel moet je in de Franse treinen alle fietstassen van je fiets afhalen en in de bagagerekken leggen. De fiets moet je dan aan een haak ophangen. Dat heb ik dus ff gewoon niet gedaan. De trein was immers leeg. Let op het woordje “was”. Bij ieder station kwamen er echter hordes mensen bij. Uiteindelijk was de trein stampvol.

Voor dit traject had ik dus gewoon een kaartje en je begrijpt dat ik tot aan Luxemburg niet ben gecontroleerd. Dat ging op een gegeven moment ook niet meer, want de conducteur kon niet meer door de mensenmassa lopen. In Luxemburg was het leed geleden. Iedereen moest de trein verlaten. Ik ook. Via de lift en een “passarel” kwam ik in het stationsgebouw. Hier heb ik mijzelf op een cappuccino getrakteerd. In dit grote station was het even goed opletten op welk spoor ik moest zijn voor de trein richting Luik. Dat was gelukkig goed te zien op een groot digitaal scherm. 

Het werd spoor 3CD en dat was precies het eerste het beste spoor. Het werd nog mooier want de trein stond ook al klaar op het perron. Vermoedelijk was ik de 1e die instapte. Dus weer een perfecte plek voor The Fox. Dit was de trein waar ik geen papieren ticket voor had. Toen de trein bijna vertrok stapte er een hele batterij conducteurs met aanhang in. Die controle die ging ik zeker krijgen. En die kwam dan ook. Het bleek dat één van de conducteurs werd ingewerkt en diegene die hem inwerkte werd daarop beoordeeld voor een naast hogere functie door de aanhang. Begrijpen jullie het nog. Alles verliep zonder problemen. Ik moest alleen voor het stukje België nog een kaartje van 5€ voor The Fox kopen. Dit was best wel even een spannend momentje. Ook weer overleefd!

Inmiddels was er nog een fietser het fietsgedeelte binnengekomen en hij had zijn fiets, nou ja fiets, tegen The Fox aangezet. De man, een Luxemburger, sprak perfect Engels. In no time waren wij gezellig in gesprek over allerlei fietstochten. Hij was met zijn fiets, eigenlijk een soort “Mercedes” onder de elektrische fietsen,

onderweg naar de zijn fietsdealer. Zijn “Mercedes” kreeg een beurt en nieuwe banden. Hierna zou hij weer terug naar Luxemburg stad fietsen. 80 kilometer. Met zo’n fiets ongeveer 3,5 uur.

In de fietscoupé was ook de wc en vlak naast ons zat een grote groep bejaarden uit Lyon, die bezig waren met een reis via o.a. Luxemburg en Luik. Wat een “zeikers” zijn dat. De toilet was redelijk modern en werkte voor een groot gedeelte automatisch. Best wel lastig voor de bejaarden. Mijn medefietser en ik hebben ons opgeworpen als “plee experts” en hadden daar de grootste lol om. Plus de waardering die wij ontvingen van de bejaarden.

Op de grens van Luxemburg en België stapte mijn medefietser weer uit en liet de “plee verantwoordelijkheid” aan mij over. Met een grote glimlach stapte hij uit en verdween met zijn supersonische elektrische fiets van slechts 9500 €. In Luxemburg dan. Daar is de belasting ietsje lager dan in Nederland. Dus tel uit je winst.

De trein reed vervolgens verder door de Ardennen langs plaatsen, zoals o.a. Coo, je weet wel van de watervallen. Helaas was er onderweg een storing, zodat mijn geplande schema een beetje in de soep liep. Maar positief blijven ik was al een heel eind richting Luik. 30 minuten vertraging was voldoende om de trein naar Maastricht mis te lopen. Maar wat is het station in Luik een mooi en futuristisch station.

Helemaal overdekt met een glazen dak. Dus lekker licht en warm. Een prima moment om mijn broodjes op te eten. Door de flinke vertraging was de wachttijd naar de volgende trein goed te doen. Een kleine 25 minuten.

Precies op tijd kwam er een “Arriva” trein het station binnen rijden om de passagiers naar Maastricht te brengen. Op het station van Maastricht was ik weer terug op de plek waar ik zondag de 12e februari met mijn 1e etappe was gestart. ”Het kringetje was weer rond”  zou een oude Franse werkgever van Marco hebben gezegd. In Maastricht stond mijn aansluitende trein richting Utrecht al te wachten. Nu is het heel aanlokkelijk om direct in de trein te stappen, maar ik was nog steeds wakker, dus ik was niet vergeten “in te checken” bij de “piep” paal met mijn OV kaart. 40 % korting is mooi meegenomen op het traject vanuit Maastricht. En ik had ook goed gepiept, want de trein was nog niet vertrokken of ik werd gecontroleerd. Geslaagd!

In Utrecht had ik 8 minuten om van spoor 7 naar spoor 20 te komen voor de trein naar Bodegraven. Dan is het nog maar 25 minuten naar Bodegraven en de hereniging met mijn lieverd.

Ik wil jullie allemaal weer bedanken voor het meereizen en zo nu en dan mij een hart onder de riem steken. Zelf denk ik terug aan een mooie, maar wel heel pittige fietstocht met veel leuke herinneringen. Ook de diverse overnachtingsplekken met bijbehorende gastheren/dames zorgden ieder keer weer voor een gezonde spanning van waar ga ik vanavond weer terecht komen. En dan was daar het weer. Wat heb ik een mazzel gehad. Soms wat fris, maar altijd droog en de meeste dagen zonnig. En dat half april. Geweldig.

Kortom het was weer een echt avontuur.

Tot de volgende fietstocht. Al moet ik daar nu nog niet even aan denken. Eerst ff recupereren om in wielertermen te blijven.