De verzopen telefoon.

Vandaag een “laat” verslag. Hieronder gaan jullie vanzelf lezen wat hiervan de oorzaak was. Ik hoop dat ik al mijn belevenissen van de afgelopen 24 uur een beetje compact kan vertellen. Wat er is wel wat te vertellen hoor!

Ik ben net terug uit het vestingstadje Elburg waar ik in het pittoreske centrum wat heb gegeten. Ik had gekozen voor de dagschotel, t.w. Bobotti!  

Wel eens van gehoord? Nou ik niet, maar het schijnt iets Zuid-Afrikaans te zijn. Een gehaktgerecht met een typisch, maar lekkere smaak.

Ik verblijf vannacht weer in een 4 sterrenlocatie. Wat een prachtig huis hebben mijn gastheer en gastvrouw. Zij hebben het huis zelf laten  bouwen en ze wonen er nu bijna jaar. Het huis is gelegen op 1,5 kilometer net buiten de bebouwde kom van Elburg. Ik heb hier een ruime kamer met een eigen badkamer. Ook The Fox kan overdekt overnachten. Wel in de buitenlucht, maar daar zal hij vermoedelijk geen last van hebben. Het enige nadeel van de ligging buiten de bebouwde kom had kunnen zijn dat ik vanavond niet weg had gekund. De verlichting van The Fox had het immer laten afweten! Maar dat probleem werd door de gastvrouw opgelost. Zij had een setje fietsverlichting die gemakkelijk op de fiets was te monteren. Ik moest opeens weer denken aan een uitspraak van mijn vader : “Als de nood het hoogst is dan is de oplossing nabij”.

Ff terug naar gisterenavond. Na mijn aankomst in de bungalow die Paul had gehuurd ben ik eerst even lekker heet gaan douchen. Gewoon even lekker opwarmen. Toen ik na het douchen mijn telefoon wilde raadplegen, deed hij helemaal niets meer. Dan ga je vanzelf van alles proberen. Eerst maar eens flink opladen. Dat bleek niet de oplossing. Wel gaf het apparaat en dat er vocht in de oplaadingang. Ook verscheen er direct een waarschuwing dat ik snel de oplader eruit moest halen. Om deze waarschuwing kracht bij te zetten ging de telefoon op een behoorlijk geluidsniveau piepen. Ik kon dit niet uit krijgen. Lekker laten piepen dus.

Eerst maar eten. Ik had jullie al voorbereid op het feit dat Paul, zijn vriend Richard en ik zouden gaan eten in het mooie Vledder, maar dit klopte helaas niet. Paul had een tafeltje gereserveerd in een restaurant in Diever, waar Paul nog net geen ereburger is, omdat hij daar al heel vaak is geweest. We hebben daar heerlijk gegeten en het meisje dat ons bediende was allervriendelijkst. Zij heeft ons zelfs nog wat Drentse wijsheden uitgelegd. Maar ondanks de gezellige setting moesten wij er op tijd een punt achter zetten. Wij moesten immers op tijd weer terug zijn om de wedstrijd van Nederlands Elftal te kunnen zien.  Op tijd waren wij weer terug in onze “bungalow”. Ondertussen was mijn telefoon nog steeds aan het piepen en kon ik er helemaal niets mee. Ik heb hem dus maar naar mijn slaapkamer verbannen en hem bedolven onder een dekbed en een kussen. Lekker rustig en konden wij ons goed concentreren  op de voetbalwedstrijd. Over die wedstrijd zal ik kort zijn. K….. Wij hadden beter gezellig in het restaurant kunnen blijven zitten, maar het was een gezellige avond met zo nu en dan een drankje.

Rond een uur of 12 zocht ik mijn bed op en bemerkte dat mijn telefoon eindelijk stil was. Maar ik was er inmiddels wel van overtuigd dat ik er niet meer mee kon en echt een expert moest raadplegen. Ik had nog wel de tegenwoordigheid van geest om nog even snel Sinterklaas een mailtje te sturen met de vraag of ik een telefoon in mijn schoen kon krijgen. Ik ben gelijk naar beneden gelopen om mijn schoen klaar te zetten. Ik wist namelijk dat hij vandaag aan zou komen in Nederland. Toch mooi zo’n digitale snelweg!

In mijn bedje realiseerde ik mij dat mijn telefoon iets te veel vocht te verwerken had gekregen en kwam ik erachter dat ik die telefoon voor heel veel zaken gebruik tijdens een fietstocht. Ge woon het reguliere bellen, whatsappen, navigatie, kijken naar de windrichting, de regenradar checken, enz, enz. Het apparaat deed nu helemaal niets meer. Ik sliep enigszins onrustig in. Neem van mij aan dat dat heel bijzonder is.

Vanmorgen zag ik na het openen van mijn gordijn, behalve de luidrustige ganzen, ook dat de weersverwachting klopte als een bus. Het regende gestaag en ook mijn telefoon was nog geheel van slag en er zat (nog) geen nieuwe in mijn schoen.

Eerst dan maar met z’n drieën ontbeten met o.a. een gebakken eitje. Paul had alles tot in de puntjes verzorgd. Uiteten gisterenavond en een fijn ontbijt deze morgen. Een perfecte gastheer.

Ook, de visvriend van Paul, Richard, jullie kennen hem wel, degene die het enige visje van wel 5 cm in 3 dagen had gevangen, vertrok deze ochtend naar huis.

Nadat we door Paul waren uitgezwaaid reed ik met The Fox het park af. Paul had het nu eindelijk het rijk alleen. Nu maar hopen dat hij toch nog een visje kan verschalken.

Gisterenavond had ik al op het internet gekeken waar de dichtstbijzijnde telefoonwinkel was, die ook nog een beetje op de route lag. Dat bleek in Steenwijk te zijn. Zonder navigatie en dus weer “ouderwets” aangewezen op de ANWB borden reed ik in één streep naar Steenwijk. Nog steeds regende het flink. Al snel had ik de telefoonwinkel gevonden, maar hij kon mij niet helpen. Hij had geen tijdelijk scherm voor mijn telefoon. Die had hij nodig om ieder geval alles te kunnen overzetten. Zo’n scherm was wel voorradig in het filiaal in Kampen. 40 kilometer verderop.

Dat hield dus in dat ik tussen Steenwijk en Kampen de weg op the old fashioned way moest gaan vinden. Best lastig vooral als je weet dat in dit gebied anderhalve paardenkop woont. Waar je bij ons in de buurt nog wel eens de weg kunt vragen is dat daar kansloos. Alleen weilanden of weilanden, die omgetoverd zijn tot natuurgebied of een echt natuurgebied namelijk de Weerribben. Stiekem in Winterswijk nog even bij een andere telefoonwinkel geïnformeerd, maar ik had niet echt veel vertrouwen in de kennis en kunde van de man in die winkel.

Dus op naar Kampen. Via eindeloze weilanden, Wanneperveen, het buurtschap “Doosje”, (wie kent het niet?). Hier kwam ik langs de rivier Het Meppelerdiep te fietsen. Het was gelukkig al een tijdje gestopt met regenen en ik had 85% van de route gewoon een stevige wind in de rug. Het was overigens wel een behoorlijk koel windje. (Moet toch wat te zeuren hebben).

Het Meppelerdiep bracht mij vervolgens in Zwartsluis. Wat een leuk oud plaatsje is dat. Echt verrassend. In Zwartsluis bij de haven was het tijd voor een cappuccino. In café Brazzerie de Blizzard om precies te zijn. De mevrouw van het café raadde mij de plaatselijke lekkernij aan, een “seuzige soes”. Lekker joh. Normaliter had er dan een foto van gemaakt, maar ja…….. de telefoon he! Na Zwartsluis moest ik het pontje over het Zwarte water nemen in de richting Genemuiden. Hierna volgde Grafhorst en IJsselmuiden. Allemaal gevonden met de ouderwetse ANWB borden.

Na kwam Kampen in het vizier. Bekend terrein voor Wilma en mij. Wij hebben daar met de andere The Fox, de boot, in de haven gelegen. Wat een leuke plaatse is dat ook. Vooral vandaag. Ook daar was Sinterklaas aangekomen, maar wat belangrijker daar was ook de telefoonwinkel, die er voor zorgde dat ik na 2 uur de winkel uitliep met een nieuwe telefoon, van Sinterklaas gekregen alleen moest ik hem zelf ff betalen. Alle data van de “verzopen” telefoon stond op de nieuwe en ik was weer helemaal back in business!

Dat kostte mij overigens nog bijna een boete. Ik zat zo gespannen op mijn navigatie te kijken om weer op de juiste knooppuntenroute te komen, dat ik pardoes een verbodsbord voor fietsers had gemist. Toen ik die opmerkte stond er al een bus met boa’s voor mijn neus. Gelukkig heb ik mij er onderuit kunnen kletsen, anders was de nieuwe telefoon nog duurder geworden.

Ondertussen was het best laat geworden en werd het voelbaar kouder, maar vooral donkerder. Gelukkig was Elburg niet echt voor meer. Toen ik Elburg arriveerde was ook de Sint er weer. Het viel niet mee om mij met fiets door de menigte te wringen. Door de drukte kon ik de Sint niet de rekening in zijn handen drukken. Toch kreeg ik zonder dat ik het door had wel wat van de Pieten. Toen ik bij mijn overnachtingsadres aankwam lagen mijn zijtassen bezaaid met kruidnoten!

Helaas weinig nieuwe foto’s vandaag, maar daar zal morgen hopelijk verbetering in komen.

Tot morgen.