De Veluwe.

Vandaag stond het doorkruisen van de Veluwe op het programma. Niet dat ik dat zo van tevoren had gepland, maar het was wel de conclusie van de ervaringen tijdens deze etappe. Wat een prachtig gebied. Natuurlijk ben ik vaker “op” de Veluwe geweest. Dat begon eigenlijk al toen ik pas geboren was. Zoals de meesten van jullie weten ben ik geboren in Harderwijk. Toen nog een plaatsJE op de Veluwe aan het Veluwe Meer. Inmiddels in Harderwijk een behoorlijk grote plaats geworden, maar dit terzijde. In die tijd was het bezit van een auto nog een exclusief bezit. Mijn ouders hadden dus ook geen auto, maar wel een fiets. Met die fietsen met de kinderen voorop (andere zitjes had je toen nog niet!) verkenden mijn ouders graag de bossen van de Veluwe. Die Veluwe zit dus nog latent in mijn systeem heb ik vandaag gemerkt. Wat heb ik genoten.

Maar eerst even terug naar gisterenavond, want ik had mijn verslag afgesloten met de belofte dat ik jullie zou gaan vertellen wat en waar ik had gegeten.

Om de plaatselijk horeca van Hoevelaken te bereiken moest ik toch The Fox weer even misbruiken. Na ongeveer 1,5 kilometer was ik in het “centrum” van Hoevelaken. Hier had ik in het voorbijrijden al restaurant De Haen gezien. Ondertussen is het jullie wel bekend dat mijn meest favoriete stuk vlees een gebraden kippetje is. En waar een “Haen” is zullen er ook wel kippen zijn was mijn gedachte.

Dus “vol verwachting klopte mijn hart” (dit hoor ik vaker zingen in deze tijd)! Er stond inderdaad één gerecht met kip op de kaart. Dus de keuze was snel gemaakt. Ook stond er een “Kabouterbiertje” op de kaart. Dus ook deze keuze was snel gemaakt. Wat een feest. Dat veranderde echter toen het bordje met kip onder mijn neus werd geschoven. Het waren stukjes gesneden kipfilet met wat kroepoek en pindasaus en zo hier een daar een stukje groen. De patatjes moest ik er apart bij bestellen. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de smaak goed was, maar de kipfiletjes die Wilma voor mij bakt zijn minimaal net zo lekker en ook minimaal twee keer zo veel. Allemaal geen probleem natuurlijk, maar ik schrok wel een beetje van de rekening! Een kleine 40 euro! Ik had het kunnen weten. Ik zat namelijk bij De Haen en niet bij De Haan. Deze was duidelijk wat exclusiever.

Toch wel voldaan met The Fox teruggereden naar mijn luxe overnachtingsplek. Hier mocht ik The Fox stallen in één van de verwarmde garage’s. Klasse.

Ik had nu eerlijk gezegd gerekend op een gezellig gesprek met mijn gastheer en gastvrouw, maar die waren helaas met andere zaken bezig. Dus heb ik mij in mijn verblijf beziggehouden met de voorbereiding van de dag van morgen. Natuurlijk ook ff, nou ff?, met Wilma gebeld.

Vanochtend werd ik wakker van het alarm van mijn wekker. Ik had mijn ontbijt besteld om 08.30 uur. In deze tijd van het jaar moet je niet te vroeg op de fiets zitten, want in de ochtend is het nog behoorlijk fris. Het ontbijt was geweldig.

Ik kon niets verzinnen wat er niet op tafel stond.

Mijn gastvrouw kwam nog wel even langs om wat te kletsen. Nou ja even. Nadat het toverwoord “politie” was gevallen bleek dat ook zij bij de politie had gewerkt en wel in het IBT centrum in Leusden. Grappig want daar heb ik de laatste 10 jaar van mijn werkzame leven ook gewerkt. Mijn gastvrouw had daar al een vermoeden van, want zij vond dat ik wel een heel bekend gezicht had. Dat vond ik van haar gezicht inmiddels ook. Al snel kwamen wij er achter dat zij vier deuren verder in dezelfde gang van het gebouw had gewerkt als ik. Zij was één van de trajectbegeleiders van Utrecht en die zaten naast het bureau van de trajectbegeleiding van de Landelijke Eenheid, waar ik bij werkte. Hoe klein kan de wereld zijn. Inmiddels was ook de gastheer aangeschoven en ook hij bleek een oud-politieman te zijn. Zet een paar oud-dienders bij elkaar en de tijd gaat als een speer.

Het was inmiddels toch wel tijd om te vertrekken en rond 09.15 uur reed ik de poort uit. Het weer was mij gunstig gezind. Er stond een waterig zonnetje en de wind duwde mij lekker de goede kant op. Via Terschuur, Voorthuizen en Garderen kwam ik in Uddel. Onderweg moest ik wel ff in de remmen om een eekhoorntje van rechts voorrang te geven. Officieel maakte hij geen gebruik van een weg, maar rechts blijft rechts, toch! Mooi om te zien.

In Uddel had ik het plan opgevat om een bakkie te drinken, maar er was niets open. Dan maar gaan voor een nieuwe kans in het volgende dorp, Elspeet. Gelukkig had ik hier meer geluk en heb ik bij Pannenkoekenhuis 1760 een heerlijke cappuccino kunnen drinken. Voor de zekerheid geen pannenkoek besteld, want als die uit 1760 komen pas ik daar voor!

Tijdens mijn verblijf in het pannenkoekenhuis heb ik even de regenradar geraadpleegd en die liet zien dat er rond 12.30 uur een aardig buitje zou gaan vallen.

Dus weer op The Fox gestapt en in no time zat ik weer op een prachtig pad dwars door de bossen. Wat is het bos toch mooi in deze tijd. Honderden kleuren, maar ook heel, heel veel bladeren op de fietspaden.

Soms was het een beetje gokken waar het pad zich bevond. Midden in het bos begon het dus te regenen. Eerst een paar druppels, later ietsje harder. Op zo’n moment is een bos best handig. Ondanks het grote bladenverlies hield het bos nog aardig wat regen tegen. Het viel dus geweldig mee!

Inmiddels reed ik het dorp Epe binnen.

Het was rond een uur of één en regende nog lichtjes. Een mooi moment om even op te drogen in een restaurant en gelijk maar de lunch te nuttigen. Een klein kopje soep en een tosti had ik wel verdiend vond ik. Ondertussen was de regen gestopt en een nieuwe blik op de regenrader leerde mij dat het verder tot mijn eindbestemming Hattem droog zou blijven.

Via Heerde en Wapenveld arriveerde ik om 14.30 uur in Hattem.

Veel te vroeg om mij bij mijn overnachtingsadres te melden. Het is echter inmiddels de 3e keer dat ik tijdens mijn fiets carrière in Hattem overnacht. Ik weet er dus aardig de weg. Hattem, het centrum althans, is natuurlijk niet zo groot. Dus ik ben bekend met de terrassen van de horeca op het plein midden in het centrum. Hier heb ik mij geposteerd en ben met mijn verslag van deze dag begonnen.

Om 16.15 uur stond ik voor de deur bij “het vrienden op de fiets” overnachtingsadres. De derde keer in Hattem vertelde ik al, maar iedere keer op een ander adres. Ik werd hartelijk ontvangen door meneer en mevrouw, die mij eerst een kopje thee met een gebakje aanboden. Dat gebakje was niet zomaar. Ik was namelijk de 100e gast dit jaar! Ik voelde mij helemaal verguld. Tijdens het gesprek bleek dat meneer en mevrouw ook fervente fietsers waren en al gauw werden er verschillende avonturen uitgewisseld. Vervolgens werd ik door meneer naar mijn slaapplek op de zolder gebracht. Hier heb ik een flinke kamer met op de overloop ook nog een mogelijkheid om thee en koffie te zetten. Ziet er weer helemaal perfect uit. Ik ga nu ff douchen en dan naar mijn “eettent” in Hattem. Qua verblijf is het mijn 3e locatie zoals ik al vertelde, maar dat geldt niet voor de eettent. Dit wordt dus de 3e keer dat ik hier ga eten. De spareribs en de saté waren daar geweldig. Ik hoop dat dit nog steeds zo is.

O ja. Over Hattem is nog wel wat te melden. Zoals de karakteristieke poort (met inspanningen van Anton Pieck)

en de beroemde chocolaterie naast de poort. Jullie gaan het morgen vast nog horen.

Tot morgen!