Ingeburgerd
22 juni 2025 - Bodegraven, Nederland
Om te beginnen hadden jullie nog de afgelegde fietskilometers van gisteren tegoed. Nou dat was 82 kilometer! Best weer een flinke etappe dus!
Gisteren heb ik jullie verlaten met de mededeling dat ik zou gaan eten bij “Ploon”. Ik begreep van mijn gastvrouw dat het restaurant pas vanaf 1 juni was geopend. Stipt om 19.00 uur stapte ik het restaurant binnen en werd ik ontvangen door een jonge dame. Ik hoorde van mijn gastvrouw dat dit vermoedelijk de manager van het restaurant moest zijn geweest. Zij wist te vertellen dat deze dame pas 23 jaar was en door haar vader in het zadel was geholpen. Knap hoor. Ik heb er in ieder geval een heerlijke hamburger gegeten.
Na het eten was het nog steeds behoorlijk heet buiten. Ik besloot dus maar een rondje door het mooie oude centrum van Woudrichem te wandelen en dan kom je vanzelf op de stadswallen, waarvan je behalve uitzicht over de Maas hebt ook een beetje wind vangt.
Heel “toevallig” kwam ik tijdens die wandeling langs de enige kroeg van Woudrichem. Natuurlijk had ik allerlei “excuses” om bij deze kroeg op het terras te gaan zitten, zoals er zat spek om de hamburger, het was heel heet, ik had de hele dag behoorlijk op de pedalen gestaan om op tijd te komen, ik had net een stuk gewandeld, enz..
En er was nog een reden om bij deze kroeg een biertje te gaan drinken. Zij had namelijk Karmeliet, mijn favoriete biertje, op de tap. Ik zeg expres “zij”, want de kroegbaas, lees vrouw, heette Corrie en weten jullie hoe de kroeg heette? Jawel “Corrie’s Hoekske”!
Ik werd direct opgenomen in de kring van de klanten die op het terras zaten. Prominent aanwezig waren twee vrienden, die ooit in Woudrichem hadden gewoond. Eens in het half jaar troffen zij elkaar bij Corrie. Echte autochtonen dus. Zij kenden werkelijk bijna iedereen, die het terras passeerden. Die mensen kregen vervolgens niet de kans om door te lopen, want er werd direct een biertje voor ze besteld. Jullie begrijpen dat ik in no-time de helft van de bewoners van Woudrichem kende. B.v. de zus van de buurman van mijn gastvrouw. Volgen jullie het nog?
Na 3!! glazen Karmeliet ben ik rond 11.00 uur afgehaakt. Overigens tot groot ongenoegen van de mannen. Corrie keek dit alles aan met een grote glimlach.
Toen ik “thuis” kwam was mijn gastvrouw, die ook Corry heette, maar met een “y” en niet met een “ie”, nog niet terug van haar feest. Dus lekker mijn bedje opgezocht.
Op verzoek van Corry met de “y” had ik vandaag een laat ontbijt. Natuurlijk was Corry benieuwd of ik mij wel had vermaakt. Toen ik haar daarna vertelde wat ik gisterenavond had meegemaakt op het terras moest zij hartelijk lachen.
Na het lekkere ontbijtje The Fox uit zijn slaapplaats verlost en voor de laatste keer de tassen opgeladen, want vandaag was de eindbestemming de Brasem in Bodegraven.
Ik begon met een valse start. Ik had gehoopt met de veerpont van Woudrichem naar Gorinchem te kunnen varen, maar het was vandaag “helaas” zondag! Dus de 1e overtocht was gepland om 12.15 uur. Dat late tijdstip begrijp ik wel, want als de veerbazen op zaterdagavond ook een biertje bij Corrie drinken moet je op zondagochtend een beetje herstellen.
Maar hierdoor moest ik wel een stukje extra fietsen om via de brug de rivier te kunnen oversteken. Op dat moment stond er een behoorlijk briesje en het voelde klam aan. Je zag de lucht vol lopen met bewolking en ook op mijn telefoon kreeg ik een “ping” dat er regen op komst was. Dus lekker doorfietsen om de regen voor te blijven.
Bij Schoonhoven moest ik weer de pont over de Lek pakken. Het was nog steeds droog en ik was toe aan een cappuccino. Ik wist ook al waar ik die ging gebruiken, Basta Coffee. Dat is te vinden vlak bij de poort door de stadsmuur. Ik heb daar tijdens mijn vorige fietstocht met mijn broer ook een cappuccinootje gedronken. Nou het was weer heerlijk.
En dan voor deze fietsreis de laatste keer The fox bestijgen. Vanaf Schoonhoven rijdt je langs het mooie riviertje de Vlist naar Haastrecht. Inmiddels begon de lucht echt donkerder te worden, de wind ging helemaal liggen en het werd superklam. Allemaal indicaties dat het niet meer lang zou gaan duren voordat de regenwolken hun lading zouden gaan lossen.
Maar goed Bodegraven lonkte en dus gewoon lekker doorpendelen naar de eindbestemming via Hekendorp en Driebruggen. Hier arriveerde ik na precies 45 kilometer om 12.30 uur. Ik was net binnen toen het begon te regenen. Wat een planning zeg. Eigenlijk was dit een logisch gevolg. Deze fietsreis zat alles qua weer en omstandigheden gigantisch mee. Ook met de warme en lieve ontvangst van Wilma. Ik mag mijzelf echt een geluksvogel noemen!
Bedankt weer voor het volgen van mijn fietsavontuur. Tot de volgende keer.
Hieronder zien jullie een globaal overzicht van de fietsreis.
Ik vind het weer een hele prestatie hoor.
En net wat je zegt het weer was echt de hele week prima.
En nu?? Op naar de volgende
voorbereiding?
En nu: home sweet home!
Heerlijk uitrusten!
Doe je vriendin de groeten😉