Etappe 6. Driebruggen - Woerden

Hé,hé, Dat heeft even geduurd voordat dit verslag het levenslicht zag. Pff. Ruim 10 dagen. Ik ben weer eens geconfronteerd met het feit dat zelfs ik geveld kan worden door de griep. En wat voor een griep. Deze griep stootte in één keer door naar nummer 1 op de griepranglijst van de laatste pak hem beet 67 jaar.  Nog steeds kan ik melden dat ik niet helemaal “chocotof” ben, maar het gaat nu in ieder geval de goede kant op. Vandaag heb ik eindelijk voldoende energie om alsnog het verslag van onze 6e etappe te typen. Dit geeft ook aan dat het lijkt dat schrijven van een verslag zo gebeurd is, maar niets is minder waar. Het kost dus ook energie! Dus je moet er ff voor gaan zitten. Goed genoeg gemekkerd. Hieronder dan eindelijk het verslag.

De historie van deze etappe begint eigenlijk al op dinsdag. Dan beginnen de symptomen van griep no. 1 zich  te vertonen. Opeens begin ik te snotteren en te hoesten als een volwassen labrador. Ook begint mijn gehele lichaam pijn te doen. Wat is wijsheid? Ik ben immers haast nooit ziek. Natuurlijk ga ik de volgende dag wandelen. Wij zijn nu al 5 weken iedere woensdag aan het wandelen en langzaam ga je jezelf dan een klein beetje een Romeinse soldaat voelen. Deze mannen liepen in die tijd ook door weer en wind van castellum naar castellum. Dus de beslissing was snel genomen. Morgen gewoon wandelen naar het castellum Laurium oftewel Woerden.

Vandaag is het alweer 19 februari 2025. Voor ons de dag van de 6e etappe. Wederom stond rond 09.00 uur de bus van Frans bij mij voor de deur. Vandaag hadden wij voor het vervoersschema een chauffeur geritseld. Storm, de zoon van Frans, was zo vriendelijk om ons met de bus van zijn vader naar ons beginpunt te brengen. De trouwe lezers weten natuurlijk dat dit het dorpshuis “Custwijck” te Driebruggen was, omdat wij daar vorige week zijn geëindigd. Deze nieuwe vervoersvariant was nodig, omdat wij vandaag het station van Woerden als eindpunt hadden.

Na Storm te hebben uitgezwaaid moesten wij eerst onze digitale routeplanners op scherp zetten. Dit hebben we gedaan achter een muurtje uit de wind, want er stond een harde, ijskoude wind. De mutsen opgezet, de jassen dichtgesnoerd. Wij konden starten met onze etappe. Dwars door het “centrum” van Driebruggen liepen wij naar de brug over het riviertje “Dubbele Wiericke”. Met mijn vorige bootje ben ik regelmatig onder deze brug doorgevaren richting Hekendorp. Jullie begrijpen dat ook deze wandeletappe voor mij weer een soort thuiswedstrijd was. Het centrum van Driebruggen is qua grootte vergelijkbaar met het centrum van Zwammerdam. We waren er dus zo doorheen gelopen. Direct na de brug moesten wij het pad langs de Wiericke nemen. Vol tegen de wind in, maar we werden wel getrakteerd op een heerlijk waterig zonnetje.

Halverwege richting Hekendorp “dwongen” de rood-witte stickers ons linksaf een prachtig pad op. Dit pad, een zogenaamde “Kaai” was aan beide kanten begroeid met bomen en struikgewas. Een fijne natuurlijke barrière tegen de ijskoude wind. Doordat het nog steeds een beetje vroor was ook de ondergrond stevig. Heel wat beter dan de blubber waar wij de vorige etappe doorheen hebben moeten ploegen.

Halverwege het prachtige wandelpad kwamen wij op een open plek waar een 3 tal betonnen stoelen

stonden met op iedere stoel een gedicht van Gregor Bak! Wie? Ik had geen flauw idee wie dit was, maar Frans dus wel. Knap hoor. Deze Gregor Bak is een televisiepresentator (zo vader, zo zoon), pianist, koordirigent, muziekwetenschapper en voormalig leraar. Aha een oud collega van Frans dus. En in 2005 werkte hij mee aan een televisieconcert van de Jostiband. Jawel de band van verstandelijk gehandicapten van de Hooge Burg in Zwammerdam, waar de Romeinse vrachtschepen waren gevonden. Zo is daar dan ook weer de connectie met de Romeinse Limesroute gelegd.

Na deze culturele onderbreking liepen wij weer verder over onze “Kaai”,

die uiteindelijk uit kwam op de doorgaande weg van Waarder naar Oudewater. Hier hebben ze een jaar of 30 geleden een nieuwe weg aangelegd. Hierdoor hadden wij de rust en de ruimte om te wandelen over de “oude” weg, die parallel langs de “nieuwe” weg loopt. Het volgende plaatsje wat wij tegenkwamen was Papekop. Op het internet had ik al gekeken of het “wereldberoemde” café van Papekop, de Dijketelg, geopend was. Ja dus en gelijk kon ik lezen dat het café drie jaar geleden gewisseld was van eigenaren. Wij werden hier hartelijk ontvangen en hebben genoten van de warmte binnen en niet te vergeten van een heerlijk bakkie koffie.

Papekop is echt een heel klein plaatsje met best wel wat historie. Zo was er vroeger een station in Papekop met vandaaruit een verbinding met de paardentram naar Oudewater. In een recenter verleden, toen ik in dit gebied nog werkzaam was als rijkspolitieagent, was er een spoorwegovergang bij Papekop. Deze is vervangen door een tunnel. Een stuk veiliger. Maar hierdoor ligt het café niet meer aan de doorgaande weg. Dit moet best wel wat clientèle hebben gescheeld.

Lekker opgewarmd zetten wij onze tocht voort richting Woerden, maar niet nadat wij een heel gezellig gesprek hadden gehad met een bewoonster van Papekop en naar later bleek ook een fervent wandelaar. Met een uitnodiging voor de koffie als we weer in Papekop kwamen en een hele stapel ideeën voor wandelingen in de buurt op zak konden wij onze weg weer vervolgen.

Via een mooie boerenweg met links en rechts prachtige huizen en boerderijen kwamen we aan in Woerden. Natuurlijk is Woerden voor Frans en mij bekend gebied. Een korte wandeling door het centrum bracht ons naar het kazerneterrein, waar een voormalige kazerne is gevestigd. In dit gebouw uit 1790 bevinden zich momenteel een aantal horecazaken. En laat dat nu goed uitkomen. We hadden er inmiddels een kleine 16 kilometer opzitten en hadden honger. Een heerlijke uitsmijter

zorgde ervoor dat we weer aardig opgeladen waren voor het laatste stukje richting het station van Woerden. Dat was nog maar een ruime kilometer.

Op het station van Woerden hoefden wij niet lang te wachten op de trein naar Bodegraven. Het was namelijk nog steeds behoorlijk fris. Wat werkt het reizen met het OV toch goed! (Tot nu toe).

Het was weer een mooie, maar koude wandeldag. Of het gezien mijn gezondheid verstandig was om te gaan wandelen is natuurlijk nooit achteraf te meten, maar dat ik het de dagen daarna behoorlijk te pakken had en dat we een weekje hebben moeten overslaan is wel een feit. Ik hoop dat ik de volgende dagen voldoende herstel om a.s. woensdag weer lekker de Limesroute op te pakken.

Tot volgende week.