Etappe 15  Arnhem (Meinerswijk) – Elst

Vandaag, 23 september 2025 hadden Frans en ik een primeur. Het was namelijk de 1e keer dat wij een etappe gingen lopen op een maandag! Je kan de week maar goed beginnen, toch? En vooral na de vorige week, want toen hadden wij op de vrijdag gelopen en dus de week goed afgesloten! Er zaten dus maar 2 (weekend) dagen tussen deze twee etappes.

Zoals gebruikelijk moesten wij de route weer oppakken op de plek waar wij afgelopen vrijdag waren gestopt bij het Drielse veer, aan de Drielse dijk, jullie weten het nog wel de Betuwse A12 en ik vrees dat het ook nog in de gemeente Driel was.

Vandaag de auto wederom geparkeerd op het parkeerterrein bij Het Drielse Veer aan de kant van Oosterbeek. Vanaf het parkeerterrein konden wij met het Veer tegen betaling van “ruim” 75 eurocent p.p. naar de overkant  varen.

Het pontje kwam direct aanvaren toen wij richting de loopplank liepen.

Op de pont stonden twee wielrenners die eerst van de pont af moesten, voordat wij het loopbruggetje richting het veer op mochten. Eén van die wielrenners zei tegen ons: “Zo even het water over en wij zijn direct in een heel ander landschap”.

Deze woorden zetten gelijk de toon voor de etappe van vandaag , want hij had gelijk. Heveadorp, Oosterbeek en Arnhem liggen in een heuvelige bosachtige omgeving. Aan de overkant van het water is het echter een weidse en platte landbouw omgeving. Heel anders dus, maar niet minder mooi.

Na een kleine stukje over “de A12” moesten wij bij het herdenkingsmonument rechts af. Kort hierna leek het wel of er een deken van stilte over ons heen viel. Onder het genot van een vrolijk schijnend zonnetje liepen wij over een boerenweggetje met prachtige vrijstaande woningen aan de rand van de Meinerswijk van Arnhem. De Meinerswijk is dus niet alleen een groen natuur- (lees cultuur) gebied, maar ook de naam van een grote nieuwbouwwijk.

Vanaf ons boerenweggetje kwamen wij vanzelf terecht in de volgende ruim opgezette nieuwbouwwijk van Arnhem, t.w. Schuytgraaf. Middels een bosachtig pad werden wij dwars door deze wijk geleid en kwamen wij op het Landgoed Welderen, waar behalve een golfbaan ook mooie wandel-, en fietspaden waren aangelegd. Alles zag er redelijk nieuw uit. Eén van die wandel/fietspaden had de toepasselijke naam “Het Romeinse Lint”.

We zaten dus op de goede route. Dit pad kruiste het riviertje De Linge en loopt helemaal door tot in de bebouwde kom van Elst.

Het werd inmiddels tijd voor de koffie. Dus liepen wij vol goede moed Elst binnen.

Hier waren zij bezig met het vernieuwen van het wegdek. Natuurlijk liep onze route precies over deze weg. Veel borden gaven aan dat je er niet langs kon. Dus wij voor het bord rechtsaf geslagen en later direct weer links, zodat wij parallel aan de wegwerkzaamheden kwamen te lopen. Aan het einde van deze straat konden wij niet anders dan naar links en jullie raden het al. Hier was de straat nog steeds opgebroken. Maar wij zagen dat wij over een vers aangelegd voetpad toch nog verder konden. Aan het einde van dit voetpad stond een grote asfaltmachine en daarnaast stond een grote, heel boos kijkende meneer, die cynisch aan ons vroeg of wij de waarschuwingsborden niet hadden gezien. Voorzichtig aan die man proberen uit te leggen dat wij niet uit Elst kwamen en dat wij de weg niet kenden. Nou daar had hij geen boodschap aan en hij bleef lelijk tegen ons. Nadat wij hem nog 3x keer gezegd hadden dat hij helemaal gelijk had, zijn wij maar gewoon doorgelopen. Aan het eind van de straat hoorden wij hem nog steeds mopperen. Tsja ieder zijn roeping!

Wij waren inmiddels aangekomen bij de Grote kerk van Elst.

Vanaf hier zagen wij een “geopend” terras. Dit terras bleek te behoren bij “Het Wapen van Elst”. Een behoorlijk grote accommodatie, waar het leek of de halve bevolking van Elst hier bij elkaar kwam. Het zag er ook heel gezellig uit! Eenmaal binnen zagen wij dat op bijna alle tafeltjes een reserveringsbordje stond. Wij werden echter direct aangesproken door een dame, die ons vertelde dat wij moesten kijken naar het tijdstip op het bordje. Op het bordje op ons tafeltje stond 16.30 uur en wij waren er rond 12.30 uur. Dus wij hadden tijd zat om voor die tijd onze koffie op te drinken.

Diezelfde mevrouw haalde direct voor ons “de belevingskaart van Elst”.

Zij bleek de geestelijk moeder hiervan. Verder vertelde zij dat zij ook de initiatiefnemer en coördinator was van de zgn “huiskamers” in alle buurgemeenten van Elst. Daarnaast hield zij zich ook nog bezig met verschillende initiatieven. Kortom een ontzettend aardige vrouw, die een lopend uithangbord was voor “haar” Elst.

Zo maakten Frans en ik kennis met een andere manier van de invulling van de dagen van een pensionado. Pff. Frans en ik waren het er over eens dat wij meer gevoel hadden bij de manier zoals wij het doen.

Na de koffie met uiteraard het beroemde gebakje met slagroom gingen wij weer verder richting het station van Elst. Die bereikten wij al redelijk snel. Wij hadden er toen 12 kilometer opzitten. Iets te weinig dus. Dus hierna de Limesroute nog ruim 2 kilometer verder gelopen. Dit traject liep door een park van de wijk die naast het station lag. Via een andere route weer terug gelopen naar het station van Elst. Toen stond er ruim 15 kilometer op de teller.

Officieel was deze etappe 21 kilometer, maar we hadden gezien dat de 16e etappe slechts 11 kilometer is. Het lopen van minder kilometers vandaag houdt automatisch in dat we volgende week meer kilometers moeten lopen, waardoor die etappe ook een “volwassen” etappe genoemd mag worden.

Aangekomen op het station zagen wij dat de Arriva trein was vertraagd. Dat kwam goed uit voor ons, want anders hadden wij die trein gemist. Nu hoefden wij slechts 9 minuten te wachten. Die tijd hebben wij gezellig staan babbelen met een dame, die buschauffeuse was en op weg was naar haar werk. (lees bus)

Zij stapte samen met ons in de trein naar Arnhem Centraal, waar we een paar minuten later arriveerden. Daar moesten wij “onze” bus 51 naar Wageningen zien te vinden. Gelukkig hadden wij dus net een buschauffeuse leren kennen en die vertelde ons waar wij de bus konden vinden. Na slechts 5 minuten reden wij al met bus 51 in de richting van de parkeerplaats van onze auto bij Het Veer. Alweer een voorbeeld, vinden wij, van het perfect werkend openbaar vervoer in Nederland.

Tot de volgende etappe!