Mist

Dag 3    Namen                 -              Fumay

Afgelopen nacht best wel aardig geslapen in mijn privékamer. In ieder geval een stuk beter dan de vorige nacht. Ik lag er dan ook tamelijk vroeg in. Deels omdat ik best nog wel wat last had van mijn verkoudheid, maar ook omdat vandaag de langste etappe op het programma stond. 86 kilometer stond op de planning. Uiteindelijk is dat inderdaad….… 87 kilometer geworden. Goed gepland dus.

Ik denk dat ik rond een uur of tien al mijn bed in ging. Ik werd snel in slaap gesust door het getik van de regen op mijn kantelraam. Die regenbuitjes ‘s-avonds laat en in de nacht zijn de meest perfecte regenbuien. Dan heb je er namelijk overdag  geen last van. Overigens de Belgische weergoden hadden voor vandaag prachtig weer voorspeld.

In de ochtend zou het zonnetje al gaan schijnen, maar de temperatuur zou starten op 4 graden met uitloop naar 16. Ook de wind, voor zover die er was, zou uit de juiste richting komen. Helemaal top dus.

Toen ik vanochtend wakker werd voelde ik de kou door het kiertje van het kantelraam komen. Een snelle blik door ditzelfde raam leerde mij dat het buiten aardig mistig was. Dus na het douchen, toch maar een winteroutfit aangedaan. Dat betekent met een lange fietsbroek, speciale hoezen voor over mijn schoenen, een paar lagen bovenkleding waaronder een fleecetrui en een windjack en als klap op de vuurpijl mijn handschoenen!

Maar eerst ontbijten! Vanaf mijn “hoge” kamerpositie naar de ontbijtzaal op de begane grond. Het eerste fysieke momentje zat er alweer op. Het ontbijt was overigens sober maar goed. Niets om over te zeuren. Terug naar mijn “hoge kamerpositie” om twee fietstassen op te halen. Weer die steile trap op en af. Fysiekmonentje 2 dus. Dit momentje gebruikt om ook The Fox uit de fietsenstalling te halen. Deze stalling was helemaal achteraan op het terrein. The Fox vlakbij de uitgang van de jeugdherberg geparkeerd en daarna was het tijd voor het fysiekmomentje 3. Nu met de laatste 2 fietstassen, de grotere achter tassen.

Jullie begrijpen dat de spieren op spanning stonden toen ik met een zwierige zwaai The Fox beklom. Om de Maasroute te vinden hoefde ik niet ver te zoeken. Die ging namelijk voor de jeugdherberg langs. Door de mist was het wel even zoeken of ik op het fietspad zat. Nee hoor dat laatste is een beetje overdreven. Het was mistig, maar niet zo erg.

Ik werd vandaag weer getrakteerd op een groot aantal routeborden. Ik werd dus perfect in de richting van Dinant gedirigeerd. Op zich niet echt moeilijk, want ik reed constant langs de oever van de Maas. Ik kon duidelijk merken dat vanaf Namen de rijkdom een stuk toenam. Kilometerslang reed ik langs prachtige herenhuizen langs de Maas. Mocht ik in die regio een huis willen kopen wordt het geen opknappertje Albert. Dan koop ik er gewoon ééntje na Namen.

Waar kwam deze rijkdom dan opeens vandaag? Geen idee. Misschien van de aardbeien? Ik reed namelijk door het dorp Wepion, wereldberoemd om zijn aardbeienteelt. Maar dat wisten jullie natuurlijk allemaal al. Er is daar zelfs een aardbeienmuseum! Ik moest mij echt inhouden om daar niet naar binnen te gaan.

Ik had mij voorgenomen om pas weer een korte pauze in te lassen in Dinant. Nog steeds reed ik door de koude en vochtige mist. Het gaf de omgeving wel een beetje een spookachtige sfeer. Op een gegeven kwam ik een mooi stekje tegen waat ik toch ff snel een extra stop inlaste om een fotootje te maken.

In Dinant heb ik de perfecte toeristen foto gemaakt.

Ooit was ik met het gezin een keertje naar de beroemde burcht van Dinant geweest. Kwam dus mooi uit. Daar hoefde ik dus ook niet naar toe. Maar Dinant blijft een leuk plaat(s)je.

Inmiddels zaten er dus ruim 30 kilometer fietsen op. Als je er dan nog minimaal 56 moet is dat best nog wel ver. Over planning gesproken. Ik had mijzelf beloofd om in het plaatsje Givet een cappuccino te gaan drinken. Waarom Givet? Ooit geweest? Vermoedelijk wel, maar daar kon ik mij dan niets meer van herinneren. Maar er zat wel een gedachte achter de keuze van Givet. Givet was namelijk het 1e Frans dorp dat ik aandeed. En jullie als trouwe volgers weten dat La Douce France mijn beloofde land is. Dus op de pedalen voor de volgende 15 kilometer, want Givet lag op kilometer 45.

Terwijl ik rustig aan het “pedaleren” was werd ik langzaam gepasseerd door een collega fietser. En net als motorrijders groeten die elkaar. Zeker in deze regio waar in deze tijd van het jaar weinig fietsers zijn. De taal waarmee de dame mij begroette klonk mij zeer bekend in de oren. Een Nederlandse dus. Er ontspon al fietsend een gezellig gesprek. Zij was al 4 dagen onderweg en haar uiteindelijke doel was Parijs. Zo wisselden wij verschillende fietsavonturen uit, totdat de dame zei dat deze fietstocht weer de 1e was na 25 jaar. Zij was nu alleen en gebruikte de ruimte in haar agenda om haar hoofd leeg te fietsen. Zij had in de relationele sfeer genoeg meegemaakt de laatste maanden. Pff zat ik op zulke verhalen te wachten? Niet echt. En zoals mijn vader altijd zei; “Als de nood het hoogst is, is de redding nabij”. En dat klopte weer eens. Want bij de volgende kruising moest ik linksaf naar Givet en zij rechtdoor.  ‘’Saved by the bell’ noemen ze dat. Ach misschien ga ik mij nog eens verdiepen in het vak van dr. Rossi van de serie Gooise Vrouwen. Vriendelijk zwaaiend reed zij verder.

Even verder reed ik over de “onzichtbare grens” met Frankrijk en dus het dorp Givet in. Hier aan het begin van het dorp een heerlijke cappuccino genuttigd en net zoals gisteren mijzelf opgewarmd.

Toen ik buiten kwam zag ik direct dat ik in mijn beloofde land was. De mist was eindelijk opgetrokken en ik werd getrakteerd op een lekker, maar nog steeds waterig zonnetje. In Givet moest ik eerst de brug over de Maas over en kwam vervolgens aan de andere kant op een mooi fietspad te rijden.

 Bij de voorbereiding van vandaag het ik mijzelf voorgenomen om voorbij Givet een stukje af te snijden. Dat kan soms, want ook de Maas is een “meanderende” rivier. Helaas zat ik op de verkeerde route hiervoor. Op mijn weg naar de volgende plaats, t.w. Ham-sur-Meusse moest ik volgens de officiële route weer van oever veranderen en dan zelfs een stukje terugrijden, Nu is dat laatste iets waar ik een verschrikkelijk hekel aan heb. Zeker op een dag met zoveel kilometers. Maar voor de brug waar ik van oever moest veranderen stond een fietsbord met de aanduiding Ham-sur- Meuse rechtdoor. Niet terugfietsen dus, maar gewoon rechtdoor. Maar het was niet de Maasroute. Hoewel het fietspad gewoon de oever van de Maas bleef volgen.

Om het nog spannender te maken ging ook google-maps zich ermee bemoeien. Om de 200 meter zei zij dat ik moest omdraaien. Ik zag ook op de app dat het aantal kilometers richting Ham-sur-Meusse ook steeds groter werd ipv minder. Voor mij zag ik een gigantische kerncentrale.

Misschien was dat de reden dat google-maps mij wilde laten omkeren. Maar ik had toch echt dat fietsbord gezien. Dus wie a zegt moet ook b zeggen. En jullie begrijpen het al het fietspad wrong zich als een soort slang dwars door het terrein van de kerncentrale, uiteraard afgeschermd met hoge hekken.

Wat een mooi fietspad. En het werd nog mooier. Ditzelfde fietspad met de mooie naam, de Voie verte Trans-Ardenne, liep helemaal tot aan Fumay. De plaats waar ik vannacht ga slapen. Toen ik op het opgegeven adres aankwam zonk de moed wel even in mijn schoenen,

maar eenmaal binnen zag ik een perfecte plek om te overnachten

met een fijne douche, keuken en een gezamenlijke woonkamer

en laat dat gezamenlijke maar weg, want ik was vandaag de enige. Dat was ook de reden dat ik was “geupgrade” naar de kamer die ik nu had. Anders had ik weer op de 2e verdieping gezeten, maar deze kamer was op de 1e. Een hele verbetering met de voorgaande dagen ware het niet dat ik eerst een halfgare trap op moest om bij de begane grond te komen. Zie de foto van het pandje aan de buitenkant.

Helaas waren vandaag alle restaurants in Fumay gesloten, maar de “friterie” gelukkig niet. Deze kar stond op een mooie locatie langs de Maas. Hier heb ik aan een picknick tafel van de friterie lekkere Franse frietjes met 2 frikandellen gegeten. En het mooiste komt nog. Tijdens mijn exquise diner werd ik “gebeeldbeld” door Wilma en mijn kleindochters Lieke en Jill. Wat kunnen die meiden al een lawaai maken. Lieke was een boek aan het lezen over alle landen in Europa en toen ze hoorde dat ik in België was geweest, vroeg zij direct of ik Manneke Pis had gezien. Geweldig. Wat een mooie afsluiting van een lange, koude, mistige, zonnige en mooie fietsdag.

A demain.