Pap in de benen

Dag 4    Fumay                 -              Sedan

Toen ik vanochtend opstond en de gordijnen openschoof werd ik verrast door een mooie blauwe lucht met zo hier en daar een wolkje.

Dat is altijd mooi wakker worden. Ik had vannacht weer redelijk geslapen. Dat kwam vast omdat mijn kamer echt aardedonker was. Zo donker dat een nachtelijk bezoek aan de wc in de badkamer best een spannende expeditie was. Ja, ik weet wel dat ik dan op het lichtknopje moet drukken, maar die zat voorbij de badkamer, vandaar.

Gisterenavond had ik ook een keukentje ontdekt. Die zat dus blijkbaar ook nog bij de prijs inbegrepen. En in de kastjes van de keuken vond ik dus een pakje met lang vers blijvende sneetjes brood en om het af te maken stond er ook nog een potje hazelnootpasta bij. Meer heb ik eigenlijk niet nodig als ontbijt. De waterkoker en een theezakje waren ook snel gevonden. Alles was dus aanwezig.

Dus deze mooie morgen lekker ontbeten. Ik had mij niet laten misleiden door de blauwe lucht en het zonnetje, want op de “Weeronline app” zag ik dat het gewoon nog maar 4 graden was buiten. Dus ook nu weer het “wintertenue” aangedaan.

Daarna begon de grote verhuisshow. Eerst alle fietstassen vanaf de 1e verdieping naar het halletje achter de voordeur gebracht. Daarna The Fox vanaf de voordeur via de trap naar de stoep aan de overkant getild. Vanuit mijn ooghoek zag ik de overbuurman al drukke gebaren maken. Ik deed net of ik het niet zag en liep weer de trap op om de twee achter tassen op te halen en de trap af te tillen. Toen ik bezig was om deze tassen op mijn fiets te hangen kwam de overbuurman met veel bombarie in vloeiend Frans mij vertellen dat ik weg moest, omdat hij zijn auto de garage uit moest rijden. Ik stond overigens niet voor zijn garage, maar er naast. Maar ja Fransen en autorijden!

Wat ik altijd doe in dit soort gevallen is het volgende. Ik doe net of ik er geen snars van begrijp en lach vriendelijk. Om de man tegemoet te komen pakte ik mijn fiets en reed hem een stukje verder, waardoor de auto er makkelijk langs kon. Ik heb nog een beetje geholpen met kijken of het goed ging en daarna had ik er weer een Franse vriend bij. Nog even de voortassen van boven gehaald en de vierde etappe kon beginnen.

Het begin was net als gisteren. Een paar behoorlijk steile straten door fietsen om naar de andere kant van Fumay te komen. Eerst omhoog. Dat betekende dat ik daarna met een flinke gang naar beneden weer uitkwam op het mooie en ons inmiddels bekende fietspad, genaamd “de Voie verte Trans-Ardenne”. Jullie kennen dit pad nog wel van gisteren. Het was het pad waar Google-Maps helemaal niets van wilde weten. Ik vrees dat het bekende autootje van Google-Maps geen toestemming heeft gekregen om er over heen te rijden. Om de benen in het begin van de route weer op spanning te krijgen deed het pad een gedeelte van zijn naam, t.w. Ardenne, opeens heel veel eer aan. Een ieder die wel eens in de Ardennen is geweest weet dat het Ardenner landschap nergens vlak is en vaak behoorlijk pittige hellinkjes heeft. Dat was precies wat ik de eerste kilometers voor de wielen kreeg.

Maar na een paar kilometer werd het fietspad weer net zo vlak als de gemiddelde fietspaden in Nederland.

Door al dat geploeter had ik niet door dat er vandaag een aardig windje stond. Een zuidenwind met kracht 3. Dankzij die zuidenwind schoot de temperatuur al snel omhoog, maar omdat ik richting het zuiden fietste had ik die wind vol tegen. Nou vind ik tegen de wind in fietsen niet heel erg, maar wel als dit bijna 80 kilometer achter elkaar het geval zou zijn.

Na 20 kilometer voelde ik al “pap” in mijn benen. Een mooie wielerterm voor vermoeide beenspieren. Het was overigens wel bijzonder dat ik pap in mijn benen voelde, want ik had de laatste dagen helemaal geen pap gegeten. (flauw grapje). Dat beloofde dus weinig goeds voor de volgende 60 kilometer. Dat is dan best een eind.

Ik had mijzelf beloofd om na ongeveer 30 kilometer een cappuccino te gaan drinken. Dus nog even door ploeteren. Hierna zou alles weer goed komen. In het mooie Monthermé vond ik een fijn terrasje in de zon. Hier ff lekker opgewarmd. Dat was wel nodig want de zon was nog niet sterk genoeg om tegen de kou van de wind op te boksen. Uit mijn fietstas het pak met chocolade kaakjes opgediept om deze samen met de cappuccino te nuttigen. Uiteindelijk was Ik lekker opgewarmd, zelfs zo dat ik mijn handschoenen had opgeborgen. Van de prijs van het “Franse” (synoniem voor Haags) bakkie was overigens wel hartverwarmend. 4 euro!

Weer het mooie fietspad op. Ongelooflijk, wat ligt dat pad er goed onderhouden bij.

Een echte aanrader voor de mensen onder ons die veilig willen fietsen. Alles bij elkaar heb ik vandaag misschien 5 keer een straat overgestoken. Voor de rest reed ik over “mijn” fietspad. Ondanks het mooie weer was het soms oorverdovend stil. Ondertussen zit ik dan op mijn fiets in het water van de Maas te gluren of ik toevallig een meerval zag.

Een meerval? Ja, ook wel visduivel genoemd. Deze gigantische vissen kunnen wel 2,50 meter lang worden en 150 kg wegen. Deze meervallen zitten uiteraard vooral in de grote rivieren, dus ook de Maas. Maar om zo'n vis te zien zwemmen is een lot uit de loterij. Terwijl ik inspannend naar het water zat te kijken hoorde ik schuin voor mij wat ritselen in het bos. Het bleek een wild zwijn, die snel het rit aan nam toen hij mij had ontdekt. Gaaf hè, maar het geeft wel aan hoe rustig het daar was. Bijna adembenemende natuur.

Dat was ook te zien aan de honderden stacaravans die langs de Maas stonden met een leuk stukje land er omheen. Allerlei soorten, maten en leeftijden. Nee, ik heb geen Kip caravan zien staan. Wat een stilte overal. Ik was toe aan wat drukte.

Ondertussen naderde ik Charleville-Meziers. Nog steeds met een papgevoel in mijn benen trappend tegen de wind in draaiden de kilometers naar Charleville-Meziers onder mijn banden door. Op een gegeven moment kreeg ik de mooie kerk van die plaats in het vizier. “Mijn” fietspad had echter andere plannen en leidde mij tactisch om deze mooie plaats heen. En ik had nog wel zo’n trek in een uitsmijtertje of zoiets. Ach ik had ook geen zin om een stukje om te rijden. Dus gewoon weer door fietsen.

Het landschap was inmiddels wel wat veranderd. Had ik de 1e 50 kilometer langs de Maas met aan allebei de kanten hoge rotsen met bebossing erop, dat veranderde nu. Het werden meer open vlaktes. Ideale omstandigheid voor de wind dus, die steeds meer aantrok. Gelukkig is de Maas geen rivier die als een recht lint door het landschap snijdt, maar hij “meanderd” dat het een lieve lust is. Dus ik reed niet echt altijd pal tegen de wind in.

Het fietsen werd een beetje ploeteren, maar uiteindelijk kwam mijn overnachtingsplaats Sedan in zicht. Op een kilometer of 5 voor Sedan vertelde Google-Maps mij dat het nog maar 5 kilometer was maar dan moest ik wel over een ontzettend drukke N weg. De Maasroute gaf nog 6,5 kilometer aan. Gezien mijn papbenen was het aanlokkelijk om voor de 1e optie te gaan, maar zo verstandig als ik ben bleef ik gewoon de Maasroute volgen. Een hele slimme keuze, want ik zag een stukje verder die “korte” drukke N weg behoorlijk stijgen. Pff had ik echt geen zin meer in gehad.

In Sedan vond ik al snel mijn overnachtingsplek. Een mooi appartement in een (heel) oud flatgebouw op de, jawel, 4e verdieping. Lekker hoor. En in zo’n oude flat hoort natuurlijk een klein liftje. Met bepakking paste The Fox er niet in. Dus heb ik mijn fietstassen met de allervriendelijkste verhuurster in de lift gezet om samen met The Fox op zijn achterwiel het volgende ritje  met de lift te pakken. Van de verhuurster mocht ik The Fox gewoon haar appartement in rijden. Dus The Fox staat nu vlak naast mij mee te lezen wat ik jullie allemaal op de mouw speld! Om het nog gezelliger te maken gaan we straks gezellig met z’n tweeën tv kijken. Haha.

Echt verder gaat alles goed met mij.

Met het zien van de nette keuken in mijn appartement nam ik direct de beslissing om één van mijn maaltijdzakken te gebruiken. Hoefde ik de deur niet meer uit om een restaurant te zoeken. Ik had er geen zin an!

Met veel gevoel de maaltijd bereid. Zak openscheuren, heet water toevoegen, 8 minuutjes laten staan en zie daar een best wel smakelijke spaghetti bolongnese. Heerlijk.

Deze pastashot moet mij morgen weer als een zonnetje laten draaien. Wij gaan het zien.

A domani.

P.s. Voor de zekerheid alvast gebeld met mijn host voor morgen. In het dorp waar ik ga overnachten is geen restaurant. Het dichtstbijzijnde restaurant is op 15 kilometer. Dat gaan we natuurlijk niet doen. De mevrouw stelde mij gerust en had de ingrediënten voor een heerlijke maaltijd al in huis gehaald. Ben heel benieuwd.