Het contrast.

Na een goede nachtrust in ons drie sterren appartement  werden wij op het afgesproken tijdstip van 08.30 uur door onze gastvrouw verrast met een geweldig ontbijt. Gigantisch was de keuze.

Van corned beef (wie kent het niet?), hagelslag, ham tot 3 soorten kaas en daartussen nog verschillende soorten broodbeleg. En wat dachten jullie van de verschillen soorten broodjes. Ook hier een grote variatie. Van een gewoon bruin sneetje brood, krentenbol, roggebrood tot luxe harde broodjes. Zelfs deze twee Vossen, toch bekend om hun hoge consumptiedrift konden dit alles met geen mogelijkheid op krijgen.

Na ons ontbijt werden wij hartelijk uitgezwaaid door Jolanda met de toevoeging dat wij nog maar eens moesten terugkomen met onze vrouwen. Dat lijkt ons een goed idee.

Net na negen uur verlieten wij Heusden en na een “lusje” kwamen wij te rijden over de dijk langs de Maas. Wij reden onder andere langs de Verolme  scheepswerf. In vroegere tijden was dit een wereldberoemde werf waar veel boten werden gebouwd. Volgens Jolanda was er nu echt niet veel activiteit meer op het gebied van de scheepsbouw.

De dijk langs de Maas was vandaag wel onze leidraad. Wij volgden het grootste gedeelte van de bekende Maasroute. Zoals ik gisteren al vermeldde heb ik deze route in 2023 ook al gefietst. Hier en daar had ik dan ook, dat ik dingen of plaatsjes herkende, zoals b.v. de gezellige dorpskern van Kerkdriel. Wij hadden er toen 20 kilometer op zitten en dus tijd voor een lekker bakkie. Dit bakkie vonden wij bij de bakker “Brood en zo”.  Het was een heerlijk bakkie begeleid met een (hele) kleine alcoholische versnapering, maar daar moest onze minister van financiën knap voor dokken. 8.10 euro voor 2 bakkies. Hij was er sacherijnig van.

Maar het sacherijn was snel weg toen wij onze stalen rossen weer bestegen, want net voorbij Kerkdriel werden wij verrast door een mooi fietspad over de dijk.

Maar had de prijs van de cappuccino al voor een kleine teleurstelling gezorgd, de volgende “tegenslag” stond alweer voor de deur. Volgens de route moesten wij bij het dorpje Alem met de pont de rivier oversteken. Rijdend over de dijk dachten wij dat de pont al naar “onze” kant aan het varen was. Helaas dit leek zo (tijd voor wat sterkere brilletjes?), want op de toegangsweg richting de pont werden wij gewenkt door een mevrouw op de fiets, die ons mededeelde dat de pont defect was en dat de verwachting was dat dit nog wel een uurtje of 2 zo gaan duren. Zij vroeg ons waar wij heen wilden en vertelde ons een alternatieve route. Een stukje verder was er namelijk nog een veerpontje. Toen wij echter bij dit veerpontje aankwamen bleek dat deze tot in juni slechts in de weekends in bedrijf was. K…….! Wat een contrast met gisteren. Toen liep alles gesmeerd. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de heersende windrichting van vandaag. Deze was de gehele dag TEGEN en gisteren hadden wij de gehele dag wind mee. Tsja het zit niet altijd mee.

Door al die kapotte of niet varende pontjes moesten wij zelf een alternatieve route verzinnen. Dit lukte aardig met de ANWB knooppunten app, maar zorgde er wel voor dat er wat extra kilometers gereden moesten worden.

De tegenwind zorgde ervoor dat wij genoodzaakt waren om in Maasbommel op een terras aan de Maas een colaatje te nuttigen om de suikers aan te vullen. (wat een slechte smoes. Het was gewoon lekker om ff te stoppen!).

Met een voorbeeldig suikerlevel stapten wij weer op de fiets om onze weg over de dijk richting Nijmegen te vervolgen. Hierbij kwamen wij ook door het plaatsje Niftrik, waar Wilma en ik ooit in een hotelletje

hebben overnacht toen wij de familie van Frans en Elise hadden weggebracht naar hun vakantiebestemming. In het restaurant van dit hotel verkochten zij softijsjes. Dit is één van mijn favoriete guilty pleasures. Lekker hoor.

Langzaam naderden wij Nijmegen via Wijchen. Hier had ik bedacht dat ik via google-maps ons overnachtingsadres zou gaan opzoeken. Toen ik echter dit adres intypte bleek die straat niet te bestaan in Nijmegen. Hoe kon dit nu weer. Om een lang verhaal kort te maken bleek dat het niet de Jan van Speijkstraat was, maar de Jan van Speykstraat. Met een Griekse Y dus. Daar waren wij achter gekomen nadat wij onze gastvrouw voor vanavond hadden gebeld. Tijdens dit gesprek liet zij weten dat wij pas om 18.00 uur welkom waren. Dat vonden wij weer niet zo welkom, want tegen die tijd hadden wij er ruim 90 kilometer opzitten en waren dus klaar voor een warme douche.

Als alternatief hebben wij een terras in de buurt gezocht en daar een wel verdiend ijskoud biertje genuttigd.

Net na 18.00 uur stonden wij bij onze “gast”vrouw Ceciel voor de deur. Een blik in haar huis was genoeg om te zien dat het een grote bende was. Zij vertelde ons dat wij onze fietsen in haar woonkamer moesten stallen omdat de brandpoort te smal was. Mijn fiets stond in de buurt van de tv en ik deelde Ceciel mede dat The Fox het liefst RTL4 keek. Grapje natuurlijk.

Maar Ceciel sloeg terug. Ze wees ons onze kamer. Hier had eigenlijk “kamers” moeten staan, want dat had ik geboekt. Maar Ceciel meldde ons dat de afgelopen middag een mevrouw zich bij haar had gemeld of zij ook kon blijven slapen.  Voor Ceciel geen probleem, want die was op slag onze afspraak vergeten en incasseerde zo nog een extra 25 euro. Paul en ik sliepen dus op één zeer klein kamertje.

Overal in huis was het een puinhoop. Ook de douche blonk niet echt uit door schoonheid.

Ik zal er verder niet over uitweiden, maar Paul was er helemaal klaar mee. Wederom wat een contrast met gisteren. Paul had in 2 dagen tijd twee heeeeeeeel verschillende “Vrienden op de fiets” locaties meegemaakt. Ik moet ook eerlijk toegeven dat dit adres voor mij ook het absolute dieptepunt was.

Hadden wij dan nog wat positieve punten vandaag. Natuurlijk. Wat een prachtig zonnig weer en wij hebben in de avond heerlijk gegeten bij een restaurant in de buurt, genaamd “de Kluizenaar”.

Echt een leuk studentikoos restaurant. Wij zaten namelijk in een echte studentenwijk van Nijmegen.

Na het eten weer terug gewandeld naar ons overnachtingsadres, waar onze “gast”vrouw ons vriendelijk verzocht ons op te houden op onze “mini” kamer waar net twee bedden in pasten. Hoezo gezelligheid. Goed ik stop er nu mee en kijk alweer uit naar morgen. Weer een mooie fietsdag vol belevenissen.

Tot morgen