Het Pelgrimspad (deel 1) etappe 11

Wat hebben Frans en ik toch een mazzel. Vandaag 4 maart 2026 was het uitzonderlijk mooi weer. Gisterenavond had de weerman op televisie nog geprobeerd ons te ontmoedigen door te melden dat het in de ochtend, vooral in het zuiden van het land, nog mistig zou zijn! Nou mooi niet!

Toen ik mijn bed uitstapte was er al een staalblauwe lucht te zien. Heel even was er de drang om een korte broek aan te trekken, maar een blik op de temperatuurmeter was voldoende om toch maar de normale winteroutfit aan te trekken. Het was namelijk nog maar 6 graden.

Helemaal vrolijk door het schijnende zonnetje startte ik met de warming-up voor de wandeltocht van vandaag. Ik moet namelijk altijd een kleine kilometer naar het station van Bodegraven wandelen. Hier arriveerde ik rond de klok van 9 uur. Voor de zekerheid even gewacht met “inklokken”, want ik wilde wel zeker weten dat dit gebeurde na 09.00 uur. Dan gaat namelijk mijn 40% procent korting van mijn dalurenkaart in. Daar profiteert overigens ook Frans van. Die krijgt dan een zgn meereiskorting. Ook 40% trouwens. Een goed initiatief van de Nederlandse Spoorwegen. Mochten jullie het vermoeden hebben dat mijn positieve houding jegens de NS te maken heeft met een eventuele sponsoring, dan hebben jullie het mis.

Op het station kwam ik een oude buurvrouw tegen. Niet dat zij oud is, maar zij heeft heel lang geleden in dezelfde straat als ik gewoond. Terwijl wij gezellig aan het bijpraten waren arriveerde ook Frans en kort hierna de trein. Dit was de directe trein, een zgn. “Sprinter”  naar Den Bosch. Die doet er 1 uur en 5 minuten over. Helaas zouden wij dan net te laat zijn voor de aansluitende bus 301 naar Drunen. Je zou denken dat de naam “Sprinter” doet vermoeden dat het hier om een snelle trein gaat. Niets is minder waar! Het bleek dat als we in Utrecht zouden overstappen op de “Intercity” naar Heerlen wij een stuk eerder in Den Bosch zouden arriveren. Dan waren wij wel precies op tijd voor de bus naar Drunen.

In Den Bosch kwam Bus 301 net aanrijden. Wij konden er dus direct inspringen. Wat een soepele reis weer. Hierdoor konden wij om kwart voor elf starten met de 11e en tevens de één na laatste etappe van het Pelgrimspad deel 1.

Vanaf de bushalte moesten we een kleine 300 meter door een woonwijk wandelen om aansluiting te vinden met de route van het Pelgrimspad. In dit geval was het een fiets/voetpad aan de rand van de bebouwde kom van Drunen, Vanaf dit pad hadden wij al zicht op de recreatieplas De Afgraving.

Deze plas is een voormalige zandwinningslocatie tbv allerlei infrastructuur, zoals o.a. de rijksweg A59. Nu is het een geliefd zwem-, en duiklocatie met een uitstekende waterkwaliteit.

En het is niet alleen de plas die er uitnodigend uitziet. Rondom de plas is een prachtig bos c.q. park aangelegd. Uiteraard loopt het Pelgrimspad dwars door dit mooie gebied. Links en rechts van het pad stonden bomen, niet echt bijzonder in een bos, maar wat wel bijzonder was, was dat er bij de bomen bordjes stonden met de soortnaam erop.

Heel handig voor iemand zoals ik. In mijn vorige verslag vermeldde ik al dat ik pas sinds kort het verschil tussen een hoogstam-, en een laagstamboom heb ontdekt. Ik weet nu ook hoe de zomereik eruit ziet! Het was werkelijk een genot om door dit bos te wandelen. Wat een mooie doorkijkjes.

De foto's zeggen genoeg!

Aan het eind van het bos kwamen wij uit bij het Drongelens kanaal. We moesten nu onze weg vervolgen langs het kanaal naar de brug. Die brug moesten wij oversteken en aan de overkant stuitten wij op een oorlogsmonument voor de 51e Highland Division. Helaas kon ik nergens wat informatie over dit monument vinden.

Na het monument moesten wij links uit de flank, om in militaire termen te blijven, en liepen wij het Nationaal park de Loonse en Drunense Duinen in.

Wij liepen nu over een mooi pad dwars door het bos. Opeens stopte Frans en zei tegen mij; “Kijk een pad. Zal wel een bospad zijn”. “Jaja zal wel”, zei ik. “Grappig, maar we lopen al een tijdje over een bospad hoor, vriend!”. Maar Frans bedoelde dus een echte pad zo eentje die lijkt op een kikker. Juist op dat moment hupte de pad tussen de bladen door. Haast niet te zien. Probeer op de foto maar de pad te ontwaren. Succes.

Nadat wij een tijdje het bospad hadden gevolgd kwamen wij uit boven op een heuvel met uitzicht op het beloofde duinengebied van de Loonse-, en Drunense duinengebied. Juist op dat punt stond er een bank en “toevallig” was het net tijd voor de traditionele krentenbolletjes. Tijd voor een pitstop. Met ons gezicht in het uitbundig schijnende zonnetje zaten wij lekker een krentenbolletje te verorberen met als bonus een prachtig uitzicht.

Hoezo genieten? Maar pas op met dit soort momenten, want voordat je het weet kom je niet meer van die bank af!

Toch maar weer onze wandeling vervolgd. Het eerste stuk was naar beneden en dus goed te doen, maar het vervolg was echt een route dwars door het zand. Best wel pittig.

We kwamen al snel tot de conclusie dat het kijken naar de duinen leuker was dan er doorheen te wandelen. Maar aan alles komt een eind en uiteindelijk kwamen wij weer uit op een bospad. En dat liep een stuk plezieriger. Dit pad eindigde bij één van de in-, en uitgangen van het natuurgebied. Hier lag het zeer strategisch gepositioneerde restaurant “De Rustende Jager”.

Door het nog steeds schitterende weer was het behoorlijk grote terras helemaal stampvol, maar toch konden wij nog een mooi tafeltje veroveren. Er vertrok namelijk net een echtpaar, toen wij langs hun tafeltje liepen. Wat een mazzel. Ondanks het feit dat wij net een krentenbolletje hadden gegeten konden wij toch de warme “apfelstrudel met vanillesaus” niet weerstaan.

Met een begeleidende cappuccino zaten de pensionado’s wederom volle bak te genieten. Onze hoerastemming werd iets getemperd toen wij de rekening kregen. Slechts 22 euro. Ai!

Vanaf het restaurant volgden wij gedurende een aantal kilometers een pad dwars door het bos.

Wat een rust. Je hoort dus helemaal geen lawaai. Ook niet van verkeer of een trein. Helemaal niets. Dat is ook ongeveer het enige wat ik over deze kilometers kan melden. Helemaal niets. Nou ja behalve dan dat wij op dit stuk een man tegenkwamen die zat te mediteren met zijn blote voeten in het zand. Ik heb inmiddels geleerd dat dit “aarden” heet. Het valt mij op dat steeds meer mensen vinden dat ze dit soort “rustmomentjes” nodig hebben om weer tot zichzelf te komen. We hebben de man maar niet gegroet, anders hadden wij hem in zijn sessie gestoord. Weet je wat er dan kan gebeuren? Ik niet.

En nu hadden wij even geen tijd voor oponthoud, want de bus naar het station van Den Bosch reed maar 1 x per uur en wel om 11 minuten voor het heel. Een blik op de klok en de daarop volgende rekensom met de variabelen “afstand” en “loopsnelheid” leerde ons dat wij goed op schema lagen, maar wel een beetje moesten doorstappen.

Via “het” bospad en niet “de” bospad kwamen we al snel op de Nieuwkuikseweg in Helvoirt. Op die weg bevond zich ook de bushalte van buslijn 239. Op deze buslijn rijden buurtbussen met vrijwilligers als chauffeurs. Om 15.42 uur kwamen wij na ruim 18 kilometer wandelen bij de bushalte aan. Strak om 15.49 uur kwam onze bus aanrijden. Wederom slechts 7 minuten wachttijd. Perfect.

Onze vrijwillige chauffeur was een gezellige praatgrage 70’er. Onderweg wees hij ons op alle camera’s, die onderdeel waren van het veiligheidssysteem van de EBI van Vught Hier zitten alle echte zware criminelen van Nederland vast. De meest bekende gedetineerde daar is Willem Holleeder alias De Neus.

Verder vertelde hij dat het wel een tijdje geduurd heeft, voordat de “echte” buschauffeurs de vrijwillige chauffeurs op de buurtbussen accepteerden. In het begin werd het de vrijwilligers verweten dat zij het werk van de echte chauffeurs afpikten. Niets was natuurlijk minder waar. De buurtbussen rijden namelijk op trajecten, die niet rendabel waren voor een “normale” lijnbus met chauffeur. Gelukkig is de lucht inmiddels geklaard en kreeg onze vrijwillige buschauffeur zelfs voorrang van zijn beroeps collega bij het oprijden van het stationsplein van Den Bosch.

Op het station van Den Bosch is een trein halen geen probleem. Er vertrekken regelmatig treinen naar verschillende bestemmingen, maar de meesten gaan wel via Utrecht. Dat komt voor ons goed uit en hierdoor was ook nu de wachttijd weer kort. We konden wel merken dat we nu in de spitsuren kwamen. De trein zat behoorlijk vol, maar wij hadden nog wel een zitplaats. Ook in Utrecht hadden wij een goede aansluiting. Heel fijn het openbaar vervoer!

Volgende week, eigenlijk deze week dus, gaan Frans en ik NIET wandelen. Naast liefhebber van wandelen is Frans ook een begenadigd toneelspeler. Als lid van de Toneelvereniging “Flashback 94” speelt hij deze week met zijn medetoneelspelers twee avonden het toneelstuk “Huisje aan zee” in het Evertshuis te Bodegraven. Gaat dat zien!

Dus woensdag 18 maart 2026 gaan Frans en ik de laatste etappe van het Pelgrimspad 1 lopen. Spannend!