Het Floris de Vijfde pad. Etappe 4.

Na een pauze van 3 weken stond vandaag de voor ons 4e etappe van het Floris de Vijfde pad op de kalender. Ik zeg niet voor niets “de voor ons”, want wij houden ons niet helemaal aan de originele etappe indeling.

Dat heeft twee oorzaken;
1. Soms heeft het langer of korter maken van een etappe te maken met het openbaar vervoer en
2. Soms vinden wij de originele etappes te lang. Als regel houden wij een maximum van 20 kilometer aan. Het moet natuurlijk wel leuk blijven.

De oorzaak van de “pauze” was ik! Ik heb namelijk in deze pauze de Maasfietsroute vanaf Maastricht naar de bron van de Maas vlakbij Langres in Frankrijk gefietst. Degene die “samen” met mij deze route hebben gefietst weten dat dit niet echt voelde als een pauze. Het was namelijk een pittige fietstocht.

Dus nog maar net hersteld van die inspanningen stonden Frans en ik weer te popelen om weer te wandelen. Frans had tijdens mijn afwezigheid alvast wat huiswerk gedaan en de lengtes van de 3 volgende etappes bepaald met het daarbij behorende vervoersschema.

Toch had hij twijfels over het vervoersschema van vandaag. Met het openbaar vervoer zouden wij wederom met de trein naar Weesp moeten om vandaar met de bus naar Vreeland te gaan. Ons eindpunt van de vorige etappe. Bij het horen van de bus van Vreeland kreeg ik een spannende flashback. Dat was namelijk dezelfde bus waar ik de vorige etappe mijn telefoon in had laten liggen en daarmee mijn zorgvuldig opgebouwde imago weer eens bevestigde. Maar dit terzijde. Het OV voorstel van vandaag hield in dat wij dan pas om 11.15 uur konden gaan starten met de etappe.

De 2e optie was het twee auto systeem, niet helemaal milieuvriendelijk, maar ach meestal pakken wij het OV. Dan zouden wij al rond 10.00 uur aan de wandel zijn. Jullie begrijpen het al. Ik stond om 09.00 uur bij Frans voor de deur met de auto en Frans reed achter mij aan richting onze eindbestemming Kockengen. Hier de bus van Frans achtergelaten en met de “picante” Kia doorgereden naar Vreeland. Hier de auto geparkeerd op een mooi plekje en konden wij starten met onze wandeling, maar niet nadat wij ons hadden voorzien van zonnebrand.

De temperatuur was namelijk weer helemaal perfect, 22 graden en dat voor april! Er stond een zonnetje en een behoorlijk windje, kracht 4, maar die hadden wij in de rug. Wij werden dus netjes in de richting van onze eindbestemming in Kockengen geblazen.

Bovenstaande zou wel een heel korte samenvatting zijn geweest van onze 4e etappe van ruim 16,5 kilometer. Dus dat doen we wat uitgebreider, zoals jullie van mij gewend zijn.

We starten de etappe door een stukje terug door Vreeland te wandelen om de juiste route weer op te pakken. Vorig verslag repte ik al over het pittoreske karakter van het dorp Vreeland en ik kan het alleen nog maar herhalen. Als je in de buurt bent, stop hier voor een drankje. Heel gezellig. Aan het eind/begin van het dorp moesten wij eerst de rivier De Vecht oversteken. Na de brug gelijk links zodat wij langs De Vecht, onze rode draad van de vorige etappes, kwamen te lopen.

Wat een rust en ruimte en dat hadden de rijke Amsterdammers in het verleden ook al in de gaten. Zij lieten langs De Vecht verschillende prachtige buitenhuizen bouwen inclusief de karakteristieke prieeltjes/theehuisjes langs de waterkant.

En zo liepen wij na een paar kilometer het dorp Loenen aan de Vecht binnen.

Deze plaats staat wel een beetje bekend als woonplaats voor de wat beter bedeelden. Er stonden zo hier en daar prachtige panden. En er waren aardig wat restaurants. Logisch natuurlijk want de eigenaren van die genoemde panden kunnen het zich ook veroorloven om regelmatig uit eten te gaan. Kortom een gezellige plaats met mooi gerestaureerde oude panden.

Een beetje dezelfde gemoedelijk sfeer als in Vreeland. Een mooie plek voor een bakkie, maar Frans was ook vandaag weer duidelijk. “Doorlopen”, zei hij, “eerst een paar kilometers maken en dan pas koffie”. Oké!

Voor de zekerheid wil ik degenen, die vinden dat ik wel heel positief ben over dit stukje Nederland, even duidelijk maken dat ik geen binding heb met het VVV van deze regio!

Frans en ik bleven De Vecht volgen over een pad dat stijf langs De Vecht liep. En na een paar kilometer kwamen wij aan in het volgende dorp, t.w. Nieuwersluis.

Ook een bekend dorp en dan vooral om zijn gevangenis. Dit overigens prachtige gebouw lag aan de voor ons andere oever van De Vecht.

Nieuwersluis was oorspronkelijk een garnizoensplaats. In 1883 werd er door Koning Willem III een kazerne gebouwd. Deze kazerne kreeg later vooral bekendheid toen daar dienstweigeraars werden opgevangen. (lees gevangen gezet!). Nu is het een penitentiaire inrichting en wel heel luxe woord voor gevangenis.

Maar Nieuwersluis had nog een verrassing voor ons in petto, want opeens zagen wij een bord met daarop een pijl richting de Fort Nieuwersluis. Hier was ook de mogelijkheid om koffie te drinken. Tsja zo’n kans laten wij ons niet voorbij gaan. Beiden hadden wij nog nooit gehoord van een Fort bij Nieuwersluis, maar die hebben wij met eigen ogen kunnen bewonderen en jawel onder het genot van een lekker bakkie.

En dat ook nog in het uitbundig schijnende zonnetje. Wat zijn wij toch een paar bevoorrechte pensionado’s. Het Fort stamt uit de 16e eeuw en heeft in al die jaren allerlei functies gehad, maar misschien moet ik dit keer niet te veel verklappen. Ik kan jullie aanbevelen om het Fort te bezoeken.

Na ons bezoek aan het Fort moesten wij een ruime kilometer wandelen langs de Rijksstraatweg. Het enige stukje van de gehele route dat wij langs een doorgaande route liepen. De rest was over rustige wandelpaden of verkeersluwe wegen. Na die kilometer konden wij rechtsaf een pad op in de richting van het Amsterdam-Rijnkanaal. Die moesten wij ook oversteken. Dat deden wij met de fiets-voetveer, die dagelijks GRATIS fietsers en wandelaars overzet.

Voorwaar geen sinecure, want een oversteek van het Amsterdam-Rijnkanaal vergt enige concentratie. Wat varen daar veel grote vrachtschepen doorheen en allemaal met een flinke snelheid. Best spannend. Vraag maar aan Wilma!

Eenmaal aan de overkant liepen wij in de richting van het volgende dorp Nieuwer ter Aa. Wij kruisten nu met een brug één van de drukste rijkswegen van Nederland, namelijk de A2 van Utrecht naar Amsterdam.

Verderop zagen wij dat het uitlaten van een hond best spannend kon zijn. Met veel moeite had een dame met behulp van een boer met trekker haar forse labrador uit een weiland kunnen krijgen. Snel lijnde ze de labrador aan. De “dolle” labrador zag langs de weg nog een sloot en dook daar met zijn volle gewicht in met in het kielzog zijn bazin. Op een haar na lag zij ook in de sloot. Je maakt wat mee tijdens zo’n wandeling.

Voordat wij het wisten liepen wij het dorp Nieuwer ter Aa binnen. Hier hadden ze midden in het dorp een bushalte. Officieel het eindpunt van de derde etappe. Deze bushalte lag op een dam in het riviertje de AA. Je weet wel van de kruiswoordpuzzels. Maar dit riviertje de AA was ooit een belangrijke rivier waar al het scheepverkeer richting Amsterdam doorheen ging. Later werd deze functie overgenomen door de Vecht.

Officieel begonnen wij dus nu pas aan de 4e etappe. Vanaf Nieuwer ter AA liepen wij over werkelijk prachtige paden en over zogenaamde “kades” dwars door diverse polders. Overal groen en stilte en dat vlak langs die hele drukke rijksweg.

De route leidde ons over de dijk van het riviertje “Bijleveld”. Lopend over deze dijk werden wij geconfronteerd met de toch wel stevige wind die voor ons van links kwam. Normaliter niet echt prettig, maar inmiddels was het ruim 25 graden geworden en scheen het zonnetje meedogenloos op onze lichamen. Dan is zo’n stevig windje een genot kan ik jullie melden.

De rivier leidde ons naar het dorp Kockengen, voor Frans en mij een bekend dorp, want onze buurman Jan komt uit dit dorp. Maar eerst hadden wij nog een fysiek-mentaal momentje. Vlak voor Kockengen moesten wij via een zelfbedienings-kettingveerpont een dwarssloot oversteken.

Dat was nog even zweten vlak voor de eindstreep. Door flink te draaien aan een rad spant de ketting zich en “trek” je jezelf naar de overkant.

Nu was het nog maar een klein stukje naar de bus van Frans, die geduldig op ons stond te wachten. Hierna nog even de Kia opgehaald in Vreeland en wij hadden weer een stuk van Floris de Vijfde pad afgerond. En wat voor stuk. Wat een mooie wandeling!

Tot volgende keer maar weer.