Het Floris de Vijfde pad, Etappe 7.

Net opgedroogd van de vorige natte etappe stond etappe 7 weer op het programma. Officieel hadden wij vandaag moeten starten in Oudewater, onze eindbestemming van de vorige week. Maar aan de zinsopbouw van de vorige zin begrijpen jullie al dat wij dit niet gedaan hebben. Wij zijn vandaag gestart in Schoonhoven. Waarom?

Nou eigenlijk heel simpel. Tijdens onze vorige wandeltocht, t.w. het Pelgrimspad hadden wij nagenoeg hetzelfde traject tussen Oudewater naar Schoonhoven gelopen. Tel daar bij op dat de afstand tussen Oudewater en Schoonhoven meer dan 20 kilometer is en je hebt alle ingrediënten om deze etappe te skippen.

De startplaats van vandaag werd dus Schoonhoven. Een bekende plaats voor ons, omdat Schoonhoven al eens eerder een startplaats van een etappe was geweest. Het vervoersschema hadden wij dus ook al snel helder. Met de auto naar Schoonhoven en vanaf het eindpunt van vandaag met de bus weer terug naar Schoonhoven.

Om 09.00 uur stond ik met de “picante” Kia van Wilma bij Frans voor deur. Net als ik had Frans voor het eerst in onze wandelcarrière een korte broek aan. Het was dan ook vandaag lekker warm en zonnig weer. Heel anders dan het weer van de vorige week.

Vol goede zin reden wij naar Schoonhoven, waar wij vlakbij de veerpont nog een gratis parkeerplaats wisten. Wij gingen dus te voet met de veerpont naar de overkant van de rivier de Lek.

Aan de overkant van de Lek in de Krimpenerwaard lag dus ons startpunt. Vanaf de veerpont werden wij geleid naar het vestingstadje Nieuwpoort. Dit stadje werd in 1283 gesticht door ………….., jawel Floris de Vijfde! Vlak voor de (denkbeeldige) poort moesten wij rechtsaf, de Wilgenweg op.

Deze Wilgenweg is een kaarsrechte weg richting Groot-Ammers. Oersaai zou je dan denken, maar niets was minder waar. Aan de rechterkant van deze weg lag een sloot met daarnaast een groene strook met hoge struiken. Tussen die struiken lag een onverhard pad. Het was dus net of wij door een bos liepen, terwijl rechts van ons een groot industriegebied lag en links van ons die saaie kaarsrechte weg. Ook aan deze “saaie” weg lag de thuisbasis van Fien en Teun! Een Walhalla voor jonge kinderen. Wie zijn Fien en Teun nu weer? Gewoon ff googelen of vragen aan je kinderen of kleinkinderen.

Bij de T-splitsing moesten wij weer naar rechts en vervolgens liepen wij door een stukje bebouwing met grote vrijstaande woningen. Eén van die gebouwen was het 16e eeuwse poortgebouw van Kasteel Liesveld. Op deze plek verrees al in 1283 een kasteel. Dit kasteel werd in 1572 in de brand gestoken, maar direct weer opnieuw opgebouwd. Na de grote watervloed in 1740 werd het kasteel weer afgebroken. Een paar jaar later verrees op dit terrein een geheel nieuw gebouw. Een soort buitenplaats, genaamd Huis te Liesveld. Dit ligt er nu prachtig verzorgd bij.

We moesten nu de weg over de Lekdijk oversteken en werden het linksaf naar een pad door het weiland gedirigeerd. In dit weiland groeide diverse veldbloemen. Mooi om te zien, maar je rook ze ook. Voor ons stadsjoggie’s toch een bijzondere ervaring. Dit pad, met uitzicht op de Lek, moesten wij een aantal kilometers volgen.

Ondertussen begon onze koffieverslaving op te spelen, maar we werden door Truus “vakkundig” ruim om de bebouwde kom van Groot-Ammers geleid. Zeer tegen haar zin weken wij op eigen initiatief van de route af om in het centrum van Groot-Ammers een koffieadres te vinden. Dat doen we dan op ons “koffiegevoel” en die is behoorlijk goed ontwikkeld. Dat bleek wel uit het feit dat wij in no time café-restaurant Het Posthuijs hadden gevonden.

Hier werden wij warm ontvangen door een “lieftallige” serveerster, die ons voorzag van een kop koffie en een cappuccino met een lekker “puntje”. En ik vermeld niet voor niets “lieftallige”. Na het afrekenen vroeg de jonge dame aan ons of onze bidons nog vol met water zaten. Het was immers behoorlijk warm buiten en zij wilde dan voor ons nog even wat water ritselen. Wat een service!

Met een warm gevoel vervolgden wij onze wandeltocht. Al snel zaten wij weer op de officiële route en was ook Truus weer helemaal tevreden. Net buiten de bebouwde kom van Groot-Ammers moesten wij links af en kwamen langs het water van de Ammerse Boezem te lopen. Na ongeveer een halve kilometer moesten wij rechtsaf de Boven Tiendweg op. Een heerlijk rustig pad dwars door het weidegebied. In de sloot naast het pad zagen Frans en ik op een gegeven moment twee flinke boerenkarpers die het heel “druk” hadden met elkaar?! Een waar spektakel!

Wij moesten die Boven Tiendweg een paar kilometer volgen en dat was geen straf. Bij de kruising met de Halfweg stond weer één van de bekende gele borden. Hierop konden wij lezen dat “onze” Boven Tiendweg afgesloten was voor het rijverkeer. Na een kort overleg besloten Frans en ik dat wij gewoon zouden gaan doorlopen. Wij waren immers geen rijverkeer.

Al snel zagen wij verderop een kraan en een dikke betonmolen staan. Ze waren bezig met het maken van een nieuwe brug over een dwarssloot. Tsja dus eigenlijk ook gesloten voor het voetverkeer. Maar de mannen die daar aan het werk waren reageerden ietsje anders dan dat wij in het westen van het land gewend zijn.

In plaats van ons terug te sturen met de begeleidende opmerking “hebben jullie de borden niet gezien?” werden wij begroet als oude vrienden. Zij waren gemeend geïnteresseerd naar onze wandelroute en boden ons zelfs koffie aan. En ze lieten ons zien hoe wij het beste via de tijdelijke ijzeren dam over de brug in wording konden komen, om onze weg te kunnen vervolgen.

Het zal het mooie weer zijn geweest dat wij vandaag allemaal aardige en hulpvaardige mensen tegenkwamen.

Wederom met een warm gevoel (Of kwam dit dan toch door het weer?) vervolgden wij onze weg over de Boven Tiendweg. Officieel moesten wij vlak voor het dorpje Streefkerk rechtsaf richting de dijk van de Lek, maar Frans is geen fan van het lopen over de meestal redelijk drukke dijkwegen. Dus zijn wij gewoon rechtdoor over de Boven Tiendweg blijven lopen, omdat wij op onze app konden zien, dat deze een kilometer verderop bij de bebouwde kom van Streefkerk weer uitkwam op de officiële route. Jullie begrijpen dat Truus het hier weer niet mee eens was! 😊

De route liep nu door de bebouwde kom van Streefkerk. Een gezellig ogend dorpje. De Boven Tiendweg veranderde hier van naam, t.w. de Beneden Tiendweg. Het is maar dat jullie het weten. De naam was wel veranderd maar het pad bleef onverminderd prettig om over te wandelen. De blikvangers nu waren een drietal molens. Bij één van die molens was ook een mogelijkheid om iets te drinken.

Bij de volgende splitsing moesten wij de Zijdeweg op richting de Lekdijk EN de bushalte! Wij waren alweer aan het einde van onze wandeletappe gekomen.

Vooraf hadden wij een beetje tegen de etappe opgekeken, want tijdens het wandelen van het Pelgrimspad hadden wij ook door deze regio gelopen. Toen werden wij op een gegeven moment een beetje “appellig” van alle weilanden waar wij doorheen moesten ploegen. Maar wij waren nu blij verrast met de mooie route die wij vandaag hadden gelopen.

Maar goed het wandelen zat erop. Nu moesten wij nog met de bus terug naar het veer naar Schoonhoven. Bij de bushalte aangekomen kregen wij het idee dat de bus na Groot-Ammers gelijk afboog naar Gorinchem. Dan kwamen wij dus niet bij het veer. Balen!

Zoals wij inmiddels gewend zijn kwam de bus al na 3 minuten aanrijden. Geweldig dat OV! In de bus direct de buschauffeur gevraagd hoe het precies zat. De buschauffeur bleek een duidelijke buitenlandse tongval te hebben, maar hij stelde ons direct gerust met de mededeling dat hij zijn collega zou oproepen, die ons naar het veer kon brengen. Pff wat een mazzel. Maar het bleek dat de buschauffeur niet alleen een buitenlandse tongval had, hij had blijkbaar ook een beetje moeite met het begrijpen van de Nederlandse taal. Hij reed namelijk met een flinke snelheid in één streep door naar het veer, waar we binnen een kleine 20 minuten arriveerden.

Wachten op het veer van Nieuwpoort naar Schoonhoven duurt nooit lang. Ook nu niet. Dus in no time arriveerden wij in Schoonhoven. Een klein stukje wandelen naar de parkeerplaats waar de “picante” Kia geduldig op ons stond te wachten.

Hierna moesten wij alleen nog maar even terugrijden naar Bodegraven. Wat een mooie wandeldag weer. Voor de statistici onder jullie. Het aantal gewandelde kilometers stokte bij 15!

De volgende wandeletappe is over 3 weken. De a.s. week ben ik op vakantie in Zwitserland. Hier zit ik momenteel met uitzicht op de bekende berg, de Jungfrau, dit verslag te typen. Als ik terugkom vertrekt Frans met zijn gezin voor een weekje vakantie in Duitsland. Ja, ja die pensionado’s hebben het nog niet zo slecht.

Tot over 3 weken dus!