Het Floris de Vijfde pad. Etappe 5

Na alle herdenkingen was het afgelopen woensdag weer tijd voor een etappe. Ondanks het feit dat het vandaag ruim 10 graden koeler was dan vorige week was het toch prima wandelweer. Het was droog, windkracht 3 en regelmatig liet de zon zich zien.

Ook het vervoerschema was vandaag niet ingewikkeld. Om de start van onze wandeling in Kockengen te bereiken hadden wij de hulp nodig van de trein naar Woerden om daar op de buurtbus lijn 524 te stappen. Deze bus gaat 1x in het uur en wel om 1 minuut over het hele uur. Dus wij moesten zorgen dat de trein in ieder geval ruim voor 1 minuut over 10 aankwam in Woerden. Ook dit is weer goed te plannen met de app “NS reisplanner”. Waar zouden wij zijn zonder de digitale hulp?

Toch weer een aardig stukje proza hierboven. Het had wat korter gekund als ik gewoon geschreven had dat wij de trein van 1 minuut over half 10 naar Woerden hadden genomen en vervolgens de buurtbus naar Kockengen.

Zoals jullie inmiddels weten zijn alle chauffeurs van de buurtbussen vrijwilligers. Dus ook onze chauffeur! Deze vrijwilligers vinden het vaak best gezellig om een praatje te maken met hun passagiers. Hierdoor kwamen wij te weten dat onze chauffeur naast een verwoed wandelaar en ook vaak met zijn fiets op pad ging. Een soort geestverwant dus.

Al kletsend arriveerden wij al snel op de Kerkweg te Kockengen. Ons startpunt. De route leidde ons direct over de dijk van het riviertje Heicoop. Hier liepen na 200 meter over een smal pad de bebouwde kom van Kockengen uit.  

Gelijk werden wij geconfronteerd met het landschap dat wij vandaag voor zeker 60 procent zouden gaan zien. Uitgestrekte weilanden doorkruist met kades.

Lopend over de dijk passeerden wij halverwege een visser. Het leek wel of hij wakker schrok toen wij langsliepen. Tsja vermoedelijk had hij zijn visstekkie uitgezocht op de weidse rust en had hij niet gerekend op twee wandelende en kletsende pensionado’s. En als die dan ook nog vragen of hij al wat gevangen had, was het gedaan met zijn zorgvuldig uitgezochte plekje. En dan vragen ze ook nog naar de bekende weg. Natuurlijk had hij nog niets gevangen. Hij zat immers gewoon lekker weg te dommelen.

Het pad over de dijk eindigde op de Wagendijk. Na een meter of 50 op deze weg werden wij rechtsaf gestuurd naar de Hollandse kade. De naam zegt al genoeg. We liepen nu dus op zo’n kade die ik hierboven al noemde. Deze kade is een prachtig wandel/fietspad met aan twee kanten bomen en struiken. Hier heb je weer links en rechts prachtig zicht op het weidse landschap. Je zou niet zeggen dat je hier eigenlijk in het drukke “dichtbevolkte” westen van Nederland bent.

Na een tweetal kilometer gaf Truus, onze digitale steun en toeverlaat, aan dat wij linksaf moesten. Ook dit was weer een kade maar dan met alleen een smal paadje tussen de bomenrijen door.

Frans verwoordde het mooi. Hij zei; “Wij lopen door de weilanden, maar het lijkt wel of wij door het bos lopen”.

Ondanks dat wij het idee hadden dat wij in “the middle of nowhere” liepen kwamen wij toch nog een tegenligger tegen. Het pad eindigde uiteindelijk op een weg, de Gerverscop.

De oplettende lezer heeft natuurlijk al gemerkt dat ik hierboven vermeldde dat wij langs de Heicoop hebben gewandeld. Die uitgang cop, coop of koop is eigenlijk een oude benaming van rechte stukken weiland ontstaan door ruilverkaveling. Op de kruising van het pad met de Gerverscop stond een bord met uitleg hierover. Het bleek dat de weilanden langs het pad al honderden jaren als zodanig werden gebruikt. Toch bijzonder. Je gaat toch iets anders naar een “gewoon” weiland kijken.

Lopend over de Gerverscop zagen wij van ver af twee dames in de bosjes langs de kant van de weg verdwijnen. Daar werden wij natuurlijk heel nieuwsgierig van. Ter plekke zagen wij de dames een fles uit een houder, die aan een boom was bevestigd, halen. De opgetogen dames vertelden dat zij aan het geocashen waren.

Toevallig wist ik wat geocashen is, omdat twee “oud” collega’s deze hobby ook uitoefenden. Geocashen kan in het kort worden omschreven worden als “schatzoeken”. Overal worden ”schatten” verborgen en aangemeld op een site. En met overal bedoel ik over de gehele wereld! Dus onderschat deze hobby niet! Als je dan zo’n schat hebt gevonden kan je dat melden op de site/app. En dat de mensen de “schatten” soms goed verstoppen bleek wel toen wij zagen dat diezelfde dames een stukje verderop weer een schat hadden ontdekt in een boom. Voor deze doorgewinterde geocashers geen probleem. Uit haar auto toverde zij een lange hengel met aan de top een haak. Dus de schat was snel uit de boom gevist en de dames konden ook deze schat weer aan hun zegekar binden.

Triomfantelijk meldden zij dat boven het pad waar wij net hadden gelopen een “vleermuis” zou hangen. Hadden wij natuurlijk niet gezien. Dat klopte helemaal. Echter wij zochten geen schat, maar wij waren gefocust op onze roodwitte route tags!

En die tags leidden ons aan het einde van de Gerverscop naar links en kort daarna moesten wij rechtsaf over de brug van de Oude Rijn. Na die brug moesten wij direct rechtsaf het pad langs de Oude Rijn op richting onze eindbestemming Woerden.

Omdat wij heel dicht bij de herdenkingsplek van de treinramp van 1963 waren kon het niet anders dan dat wij tijdens onze Limeswandelroute ook hier hadden gelopen. Helaas hadden zowel Frans als ik hier geen actieve herinneringen meer aan. Oei en dat moest op zijn hoogst een ruim jaar geleden zijn geweest. Dus pijnigde wij ons geheugen om toch wat flash-back op te roepen. Helaas.

Van al dat “denken” krijg je al snel honger. Het werd ons nu ook duidelijk dat de lunchpauze voor de werkenden essentieel is. 😊 Wij vonden een bankje langs het water om daar te lunchen. Daar waren we aan toe, want we hadden tussen al die weilanden geen restaurant kunnen ontdekken. Zoals te doen gebruikelijk had Frans weer gezorgd voor de krentenbollen en ik had twee mandarijnen meegenomen voor de nodige vitamientjes. Lekker hoor.

Na de lunch vervolgden wij onze route langs de Oude Rijn. Nog steeds hadden wij geen zekerheid of wij dit pad al hadden gelopen. Maar ons antwoord kwam snel en wel van twee collega wandelaars. Wij zagen de twee dames net aanstalten maken om te gaan pauzeren. Natuurlijk vraag je dan aan elkaar waar je vandaan komt en waar ga je heen. De dames kwamen uit Alkmaar en waren in Woerden gestart met een etappe van de…………jawel Limeswandelroute.

Hoppa nu wisten Frans en ik het zeker. Dit pad langs de Oude Rijn hadden wij dus vorig jaar in tegengestelde richting gelopen. Tsja en dan ziet alles er natuurlijk heel anders uit.

We dankten de dames hartelijk voor hun opheldering (ze hadden natuurlijk geen flauw idee waar het over ging) en vervolgden onze weg naar Woerden. Net binnen de bebouwde kom van Woerden werden wij via een brug over de Oude Rijn geleid naar het landgoed Bredius. Echt een mooi park stijf tegen het centrum van Woerden.

Een leuke slingerroute voerde ons door het park en langs het restaurant in het park. En wij…………………..liepen er langs. Zowel Frans als ik zijn redelijk bekend in Woerden dus wij wisten dat wij vlak bij het station waren. Dat station heeft ook een restauratie, zoals dat zo mooi bij een station heet. Gezien het tijdstip wisten wij uit ervaring dat wij bij aankomst op het station ongeveer 20 minuten zouden moeten wachten. Die tijd konden wij dan mooi invullen met het nuttigen van een zuur verdiend bakkie koffie.

En het bakkie smaakte! Met nog 5 minuten op de klok “klommen” wij op ons gemak naar perron 1 voor de trein naar Bodegraven.  

Na onze etappe kwamen wij er achter dat wij slechts 2 foto’s hadden gemaakt. Wij waren vast onder de indruk van het mooie landschap. Wij beloven beterschap bij de volgende etappes.

Volgende week geen verslag. Ik ga een weekje “caravannen”. Tot over 2 weken.