The Fox is Great!
14 oktober 2024 - Sète, Frankrijk
Hiep, hiep hoera. Het zit er op. Na 643 kilometer heb ik mijn eindpunt van de fietsroute “Le canal des deux Mers” bereikt en dat op mijn trouwdag. Dat ga ik dus niet meer vergeten. Ik heb aan veel zaken geen actieve herinnering, maar een trouwdag ben zelfs ik nog nooit vergeten!
Mijn eindpunt was hotel National. Deze is strategisch gelegen tegenover het station van Sete. Vanaf dit station neem ik morgen de trein naar het station welke het meest dichtbij mijn startpunt ligt. Daarna moet ik toch nog een 25 kilometer fietsen door het wijnlandschap en inmiddels weten jullie dat dit geen horizontale route zal gaan worden.
Maar eerst weer even terug naar gisteren. Mijn overnachtingsplek was weer een leuk huis. Ik werd allervriendelijkst ontvangen door Matthieu en die leidde mij rond in de, zoals hij het zelf noemde, a-typische woning. Als alle a-typische B&B's er zo uit zien, dan ga ik die vaker boeken. Ik kon op het kleine binnenplaatsje ook The Fox weer ontdoen van veel stof en klei. Hij zat namelijk helemaal onder de rommel.
Mochten jullie het idee hebben dat ik alleen over mooie geasfalteerde paden rijd, dan hebben jullie het mis. Dit was wel het geval tijdens het 1e gedeelte van mijn fietstocht, want langs het canal lateral du Gironde loopt een perfect fietspad, maar na Toulouse moest ik de route langs het canal du midi gaan volgen. De 1e 15 kilometer langs dit canal was precies zoals bij het vorige canal. Maar nadat ik een ander “departement” inreed was het klaar met de geasfalteerde fietspaden. Misschien was in die regio het asfalt duurder? Ik heb in ieder geval ruim 200 kilometer over karrensporen met kiezels of erger gereden.
Zo kom ik ook op de titel, want dat slaat natuurlijk niet op mijzelf, (Alhoewel?), maar op mijn fiets. Sommige paden waren echt heel heftig.
Met diepe kuilen en rotsen. En dan constant die kiezelstenen. Je kon zien dat er op heel veel trace’s weer nieuw grind opgegooid was. Gelukkig al een paar dagen geleden, want er had zich inmiddels al een soort pad door het grind gevormd. Anders was het helemaal heftig geweest. Maar ondanks al deze slechte paden bleef The Fox fier overeind. Geen enkele lekke band, alle spaken er nog in en hij bleef lekker soepel draaien. En ondertussen sjouwde hij ook nog alle bagage, die ik aan hem had gehangen, zonder morren mee.
Maar genoeg over The Fox. Voordat je het weet gaat hij naast zijn spaken lopen!
Even nog terug naar gisterenavond. Matthieu, mijn gastheer, was zo vriendelijk geweest om op mijn verzoek een tafeltje te reserveren bij het enige restaurant van het dorp, die dan wel weer gelukkig geopend was. Om 19.30 uur reed ik naar het restaurant, waarvan jullie de naam al kennen, maar ik noem het nog maar een keer. “Le chat qui peche”.
Het was een wat exclusief restaurant, maar ik heb al voldoende laten weten dat ik graag weer een beetje wilde kennismaken met de Franse kookcultuur. Nou dat zat wel goed bij “Le Chat”. Ik startte met een pernod, zoals het “heurt”. Als voorgerecht kreeg ik een hapje op een omgekeerd bord. Goed kijken!
Wat het precies was ben ik ff kwijt, want de dame van het restaurant dacht helaas dat ik vloeiend Frans sprak. Zij legde alles in heel rap Frans uit. Ik heb maar vriendelijk geknikt, want zij was toch niet te stoppen. Het was overigens wel lekker. Hierna kwam de risotto.
Deze was echt heel lekker. Voor het nagerecht heb ik gepast. Ik zat al aardig vol.
Vanochtend reed ik rond 09.00 uur weg uit mijn overnachtingsplaats, Argeliers. Ik wist dat het vandaag een lange etappe zou worden. Gisteren stokte de teller bij 70 kilometer. Na ongeveer 30 kilometer kwam ik ter hoogte van Beziers.
Hier ligt het sluizencomplex van Fonseranes.
Hier liggen 9 sluizen boven elkaar om het hoogteverschil te overbruggen. 30 kilometer is ook meestal het punt waar het tijd is om een cappuccino te nuttigen. En dus kon ik daar op mijn gemak dit staaltje water ”kunst”
aanschouwen.
Op een gegeven ogenblik schrok ik onderweg even toen ik opeens de typische Spaanse stier van de sherry op een heuvel zag staan.
Ik was al een tijdje gedachteloos aan het trappen toen mijn oog erop viel. Ik had toch niet de verkeerde afslag genomen? Maar gelukkig ik reed langs een grote stierenfokkerij.
Ik had mijzelf beloofd het niet teveel over het weer te hebben, maar tijdens deze laatste etappe was het weer “raar”. Het was mistig, donker, maar niet te koud weer. Het zag er uit of het ieder moment kon gaan regenen. Maar het is de gehele dag droog gebleven. Wel voelde ik zo nu en dan een enkele spetter. Meestal op een stuk waar je niet kon schuilen en dan vroeg aan de “god van het weer”, ik noem hem maar voor het gemak Gerrit Hiemstra, of hij even wilde wachten met regenen. En dat gebeurde dan ook prompt, want ik ben helemaal droog in Sete aangekomen.
Bij de plaats Marseillan-plage kreeg ik voor het eerst zicht op de Mediterrané, oftewel de Middellandse zee. Wat een mooi gevoel is dat iedere keer weer.
Het is bijna hetzelfde als de Duitsers in Katwijk “Die Nordsee” zien. Vanaf dat punt moest ik nog de laatste 20 kilometer langs de Middellandse zee. Hier werden The Fox en ikzelf verwend door een prachtig geasfalteerd fietspad. Het was een genot om zo de laatste kilometers vol te maken. Op ongeveer 10 kilometer voor Sete doemde de stad, die gelegen is op een heuvel aan de zee, op.
Uiteindelijk na 92 kilometer parkeerde ik The Fox voor het hotel. In april toen ik de fietsroute “Via Rhona” fietste had ik ook al in dit hotel geslapen. Net als toen mocht The Fox ook deze nacht weer doorbrengen in de lobby van het hotel.
Vanavond ga ik proberen een lekker visje te scoren. In april had ik de verkeerde keuze gemaakt. Dit gaat mij nu niet weer gebeuren.
A demain.
Proficiat, dat je de rit met zó veel kilometers, op vaak moeilijk begaanbare weggetjes, hebt gehaald!
Met veel voldoening, lijkt mij!
Echt om trots op te zijn, in elk geval…
Bij deze feliciteer ik ook Wilma met dit 8-jarig jubileum!
Wat een heerlijke tocht heb je weer gemaakt en ook weer op heel verschillende adresjes gelogeerd. Heel leuk om t een beetje mee te beleven op deze manier. Het weer zat ook niet tegen. Na 2 dagen pizza werden de maaltijden ook gevarieerder.
Kortom een geweldige tocht.
Nog 2 dagen dan ben je weer thuis. Kun je gaan denken waar je in t voorjaar wil fietsen.
Straks lekker slapen en morgen naar je auto reizen. Groet
We hebben weer genoten...Succes morgen met de terug reis.
Gefeleiciteerd met het (bijna) behalen van deze best intensieve fietstocht. En succes met het uitstippelen van de volgende tocht!
Het was leuk om mee te lezen,
hoe de dagen ongeveer verlopen zijn . je hebt het toch maar weer (FF )gedaan
knap hoor.
Nog een goede reis terug .
En uiteraard gefeliciteerd met jullie trouwdag
Ten tweede, gefeliciteerd met het volbrengen van je trip
Ten derde, jij bent alweer klaar en het is mij weer niet gelukt om iedere dag je verslag te lezen.
Dit ligt zeker niet aan jouw manier van schrijven ik denk dat ik het moet zoeken in iets van leeftijd en vergeetachtigheid aan mijn kant. 🤫🙃
Het waren weer mooie verhalen om te lezen, ondersteund met foto’s. Gelukkig heeft the Fox ook de geitenpaden overleefd zonder dat er een bezoek aan een magasin de vélos aan te pas moest komen.
Vandaag nog ff een klein stukje en dan weer lekker naar Wilma.
Dank je wel voor je verslagen en we zien elkaar weer snel.
Oh ja Wilma en Rico, gefeliciteerd met jullie trouwdag :-)