Water verbindt mensen.

Nadat ik mij had geïnstalleerd in mijn “room with a vieuw”,

heb ik mijn gastvrouw gevraagd waar ik wat zou kunnen eten. Zij gaf aan dat er bij het Centre Commercial du Pont rouge diverse eetgelegenheden zaten. Op mijn vraag of ik dan weer een flinke berg op moest rijden gaf zij als antwoord dat het nagenoeg vlak was naar het Centre. Dus op de The Fox gesprongen en mij door google maps naar het Centre laten leiden. Helaas had de app weer een slechte avond. Ondanks dat ik toch in een vrij stedelijk gebied was wist hij mij weer over een soort geitenpaadje te leiden dwars door een steil naar beneden lopend weiland achter de bebouwing langs. Ach het was de kortste weg en het was nog licht buiten. Ik hoefde de hele weg geen trap te doen zo steil liep het af. Jullie begrijpen het al op de terugweg moest er flink geklommen worden. En sowieso een andere route. Natuurlijk had ik beter moeten weten. Volgens mij heeft mijn gastvrouw nog nooit op een fiets gezeten. Sterker nog. Ik verwacht dat zij helemaal niet kan fietsen. Later merkte ik zelfs dat ze slecht de trap in haar eigen woning kon bedwingen. Niet best dus.

Op dit gigantische commerciële complex trof ik inderdaad diverse restaurants aan, waaronder een bistro. Het zag er gezellig uit, ondanks het feit dat het een grote zaak was. Er waren verschillende keuzes allemaal voor dezelfde prijs, t.w. € 16,90. Ik heb gekozen voor………. de kipfilet. Deze werd geserveerd met wat sla en heerlijke krokante patatjes. De mayo, ketchup en mosterd maakte het gerecht helemaal af. 😊. Het ijskoude tapbiertje ging er ook in als boterletter! Kortom een geslaagde maaltijd. Met een gevulde maag reed ik in het pikkedonker, maar goed verlicht door de perfecte verlichting van The Fox, de heuvel op terug naar mijn overnachtingsplek.

Hier heb ik heerlijk geslapen. Ik ben een paar keertje ff wakker geworden van het huilen van de baby van de buren. Ik hoorde van mijn gastvrouw dat deze pas 2 maanden was. Pff die ouders kregen weinig nachtrust.

Op tijd zat ik weer op de fiets en al snel had ik zelf de route naar het canal gevonden, dus niet google-maps, want die wilde mij en een volgeladen The Fox weer door hetzelfde weiland van gisteren sturen. No way dus.

Ik zat nog maar net op route langs het canal toen ik een jogger naar een kapitein, van één van de vele boten die door het canal varen, hoorde roepen. “He were you from? Hij kreeg als antwoord van de kapitein “I am from Colorado”, waarop de jogger zei; “I am from Seattle”. Ongelofelijk duizenden kilometers van huis kwamen deze Amerikanen elkaar hier langs het canal du Midi tegen.

Toch wil ik nog even terug naar gisteren. Ik vertelde jullie over Castelnaudry, de plaats van het verschrikkelijk vette gerecht cassoulet. Al fietsend had ik vandaag een flashback naar de keer dat ik langs het canal du midi fietste met buurman Frans. Op een gegeven moment kwamen we bij een plaats waar het canal uitmondde in een soort meertje. Het was die dag heerlijk weer en Frans en ik besloten hier in de graskant te lunchen. We hadden netjes een handdoek uitgespreid en daar had ik o.a. ook mijn telefoon op gelegd. Zittend aan het meer genoten we van de “skyline” van het plaatsje.

Ook verbaasden wij ons over het grote aantal beverratten die zich in het water bevonden en als hondjes om eten bedelden. Na de lunch klopte ik nog even de handdoek uit en jullie begrijpen het al. Met een prachtige boog vloog mijn telefoon het water in. Balen als een stekker. Het water instappen was geen optie met al die ratten! Ik ben er dus gisteren achter gekomen dat dit bij Castelnaudry was.

Dit verhaal wilde ik jullie niet onthouden. Maar voor nu weer terug naar de dag van vandaag. Rond elf uur begon het weer koffietijd te worden. Dus gegokt op het dichtstbijzijnde plaatsje. Tuurlijk eerst omhoog, maar helaas geen bakkie te krijgen. Dus maar weer terug naar de route langs het canal en na nog geen 400 meter stond bij één van de écluses , sluizen, een bord dat ze koffie verkochten.

Laat ik hier de lekkerste “franse” cappuccino tot nu toe krijgen. Iets te snel afgeslagen dus. En van mevrouw de sluiswachter kreeg ik nog de tip om de bibliotheek van Somail te bezoeken.

Mijn volgende pleisterplaats was Homps en daar was het vandaag extra gezellig, want er was een vlooienmarkt.

Ik heb daar een CD van de Franse zanger Garou gescoord. Een duet van Garou en Celine Dion, genaamd “Sous le Vent” hebben wij afgespeeld tijdens onze trouwceremonie en laat nu morgen onze trouwdag zijn. En het wordt nog grappiger. Dat lees je verderop.

Het was ook ondertussen lunchtijd. Dat kwam goed uit, want er was ook een kraam, die broodjes worst verkocht. In diezelfde kraam kon je er een begeleidend bekertje wijn bij kopen voor de somma van €1. Daar het een flink broodje was en die moest toch worden weggespoeld heb ik er even later nog maar een bekertje bij besteld. Lekker hoor die wijn uit de Minervois streek. Klopt toch he Marco!

Terwijl ik mijn broodje naar binnen zat te werken raakte ik aan de praat met een man en een vrouw, die een boot hadden gehuurd om een gedeelte van het canal af te varen. Al snel kwam ik te weten dat zij uit Kiel (Dld) kwamen en dus konden wij onze conversatie verder voortzetten in het Duits. Dit gaat mij toch nog iets beter af dan Frans. Al spraken deze Duitsers ook verrassend goed Frans. Kan je toch wel als bijzonder zien. Toen bleek dat zij zelf ook een boot hadden begrijpen jullie natuurlijk ook wel waarom ik dat 2e wijntje heb besteld. (2e smoes voor dat extra wijntje!)

Natuurlijk moest er nog verder gefietst worden. Ik nam afscheid van mijn Duitse vrienden en trapte weer opmerkelijk soepel de daaropvolgende kilometers weg. Het was nu niet zo ver meer.

Op een gegeven moment zag ik een man en een vrouw bezig met het maken van een selfie met de bedoeling dat zij een foto wilde maken met het Chateau de Argen-Minervois op de achtergrond. Nu wilde ik ook zo'n foto. Dus ik stopte en vroeg in het Frans of ik van hen een foto moest maken en dat zij in ruil daarvoor een foto van mij wilden maken. Nadat we een minuut of 5 met elkaar in gesprek waren bleek dat zij ook uit Nederland kwamen. Kijk dat kletst een stuk makkelijker. Het bleek vandaag hun 41e trouwdag te zijn en zij wilden deze foto ter gelegenheid daarvan naar de familie sturen. Toen ik vertelde dat het morgen mijn trouwdag is, werd het allemaal wel heel romantisch. Snel weer door dus.

Het dorp Paraza kruiste nu mijn pad. Hier heeft buurman Frans mij gezworen nooit meer met de fiets heuvelop te rijden. Bij Paraza moesten wij in 2011 de route langs het canal verlaten om bij “ons” gehuurde huis in Pouzols te geraken. Dat bleek nog een flinke klim. Maar deze boute bewering was hij al snel vergeten na een fles (of wat) heerlijke rode minervois wijntjes!

En dan ben ik er nog niet, want ik heb in het plaatsje ook nog de tip van de vrouwelijks sluiswachter bezocht.

Wat leuk om te zien. Het bleek wel een toeristische trekpleister, want er waren rondom deze bibliotheek

een groot aantal terrasjes en eetgelegenheden.

Zo dat was weer een heel verhaal. Vandaag heb ik een geheel eigen appartement. Weer heel bijzonder en er is al voor mij gereserveerd bij het restaurant “Le chat qui peche”. Wat een mooie naam. Daar kan onze kat Floris een voorbeeld aan nemen. Die mauwt als hij honger heeft en wacht gewoon tot hij het eten op zijn bordje krijgt.

Morgen mijn laatste etappe. Jullie gaan het weer horen.

A demain.