Treinreis met hindernissen.

Na mijn glorieuze intocht in Sete heb ik eerst een douche genomen en mijn reisverslag geschreven. Daarna werd het tijd voor mijn “huwelijks” maaltijd. Gisteren meldde ik al dat ik in april van dit jaar de verkeerde keus had gemaakt. Ik dacht toen dat ik vis had besteld, maar dat klopte maar ten dele. Ik kreeg toen een bord met inktvisringen. Gisterenavond was ik dus extra scherp  Vol goede moed liep vanuit mijn hotel naar het centrum van Sete, waar het wemelt  van de visrestaurants. Bij de 1e de beste ben ik naar binnen gegaan en dat was toevallig net tegenover de plek waar Wilma en ik de afgelopen zomer in de rondvaartboot zijn gestapt.

Grappig dat ik toch weer vaak op dezelfde plekken terecht kom. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik dat soms ook wel een beetje opzoek.

Het avondeten dus. Dat wil ik jullie niet onthouden. Het voorgerecht waren 6 “huitres".

Oesters dus. Nadat ik deze letterlijk en figuurlijk naar binnen had geslurpt was ik klaar voor het volgende gerecht. Een heerlijk gebakken visje. Jawel ik had goed gekozen! Er lag echt een vis op mijn bord.

En als nagerecht heb ik een appeltaartje genomen.

Zo snel ik het nu verwoord, zo snel werden de gerecht ook aan mijn tafel geserveerd. En omdat het een feestdag was heb ik ook nog een cappuccino genomen om het diner af te sluiten. Achteraf bleek dit kopje “nep” cappucino “slechts" €6 te kosten. Ach, de rest was lekker. Trouwens de cappuccino ook!

Al deze gerechten werden heel snel opgediend. Dat vond ik geen probleem want om 20.45 uur zou het Nederlands voetbalelftal weer spelen en wel tegen Duitsland. Dat zijn de wedstrijden die je gezien moet hebben. Ik was dus weer op tijd in mijn hotel, maar achteraf had ik beter nog een biertje kunnen halen bij het Grand-Café op de hoek. Ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken, maar het was weer een k…. wedstrijd. Niet omdat ze verloren hadden, maar omdat de wedstrijd niet om aan te kijken was. Ik zou bijna zeggen dat ik vanaf nu gewoon de volgende dag in de krant kijk wat de eindstand is geworden.

Om 07.30 uur ging mijn wekkertje. Ik had heerlijk geslapen en ik wilde op tijd bij het station zijn

om kaartjes te kopen voor mijn treinreis richting het startpunt van mijn fietsreis, camping Le chene Vert. Ik had uitgestippeld dat ik dan eerst de trein naar Bordeaux moest nemen en vandaar de trein naar Jonzac. Vanaf Jonzac moest ik dan, zoals ik gisteren al meldde, nog een stukje fietsen.

Goed plan. Ik kwam er echter snel achter dat dit plan niet ging werken. In de trein naar Bordeaux welke ik dacht te gaan nemen mochtenï geen fietsen mee. Wel op een latere trein. Geen probleem zou je zeggen, maar dan ging ik mijn aansluiting in Bordeaux missen. Het werd dus ff anders. Dus geen vertrek vanuit Sete om 09.23 uur, maar om 11.09 uur. Eerst naar Beziers, want daar moest ik ook nog even overstappen.

Hé wat grappig weer. ĶDit was weer zo'n plaats waar ik al geweest was. In april is hier mijn fietstocht langs de “Via Rhona” geëindigd. Dus het station kende ik al. Ook toen heb ik op het station van Beziers behoorlijk lang op de trein zitten wachten. Om 11.45 uur vertrok mijn trein vanuit Beziers naar Bordeaux. The Fox lekker “opgehangen” in het fietscompartiment en vervolgens mijn gereserveerde plek in de trein opgezocht.

In de trein zat ik naast een dame, die ook ging fietsen langs het canal du midi. Zij woonde in Briancon en had 2 dagen reizen met de trein nodig om in Toulouse te komen om daar te starten met haar fietstocht. Het was voor haar de 1e fietstocht. Spannend. Ook vertelde zij dat zij in de winter gastvrouw was in een berghut. Best wel een bijzonder baantje. Ik zou dus om 15.40 uur arriveren in Bordeaux. Mijn gedroomde aansluiting naar Jonzac zou dan al ruim een uur vertrokken zijn. De volgende trein naar Jonzac vertrok om 17.55 uur. Weer dus 2 uurtjes wachten. Dat is ff wat anders dan het openbaar vervoer in Nederland! Als daar een aansluiting langer dan een uur duurt is iedereen over de pis.

Gelijk na het verplicht wijzigen van mijn treinschema had ik, Hilde, de eigenaresse van de camping waar de BMW op mij stond te wachten, gebeld met de vraag of zij mij eventueel met de BMW wilde komen ophalen. Helaas had zij afspraken op het tijdstip dat mijn trein zou arriveren, namelijk 18.41 uur. Jammer. Natuurlijk waren die paar fietskilometers niet het probleem, maar wel de duisternis. Spannend dus!

Maar nogmaals als “de nood het hoogst is de redding nabij". De favoriete uitspraak van mijn vader. Want toen ik aan 2 langslopende conducteurs vroeg op wat voor spoor (voie) ik op het station van Bordeaux moest zijn voor de trein naar Jonzac, zei de ene conducteur dat ik op spoor 8 moest zijn, maar dat ik niet veel overstaptijd had. Verbaasd keek ik hem aan en zei dat ik 2 uur had. Hij liet mij zien dat er nog een trein naar Jonzac ging om 15.55 uur ipv 17.55 uur. Alleen was deze trein van een andere maatschappij als waar ik een ticket voor had. Maar de conducteur zei dat als ik het aan de treinmanager van de betreffende trein zou vragen het vast wel zou lukken.

Op het grote station van Bordeaux had ik dus maar 15 minuten om over te stappen. Dat lijkt makkelijk maar met een vol beladen fiets de trap op en af kost wat tijd en dan moest ik ook nog de treinmanager overtuigen. Nou dat lukte allemaal helemaal perfect.  Wat een lieve vrouwelijk treinmanager.

Hierdoor kon ik dus de laatste 25 kilometer bij daglicht afleggen. Natuurlijk was het behoorlijk klimmen en dalen, maar dat deerde mij in het geheel niet meer. En toen ik aankwam bij mijn startpunt ook nog kreeg te horen dat ik van de caravan was geupgrade naar de gite kon mijn dag niet meer kapot.

Ik had het zo naar mijn zin dat ik zonder te morren weer naar het enige restaurant van Saint-Ciers-sur-Gironde ging. Jawel de PIZZERIA!

A demain.