Haute cuisine

"Wachten" was het devies gisteren, nadat ik was gearriveerd in mijn overnachtingsplaats Montech. Om 17.15 uur kreeg ik een bericht van mijn gastheer dat hij inmiddels thuis was. Dus afscheid genomen van de boulanger, die inmiddels een goede vriend was geworden 😉, en op The Fox gesprongen richting onze overnachtingsplek.

Hier werd ik vriendelijk ontvangen door Jean-Marc en zijn vrouw. Als snel bleek dat beiden geen streep over de Franse grens spraken. Ik moest dus voor een behoorlijke conversatie aan de bak met het beetje Frans wat ik spreek. Het was nu handig geweest als ik mijn zoon Marco had meegenomen.

De eerste mededeling betrof het aanvangstijdstip van het diner.“Huit heure”, acht uur dus! Ook al echt Frans. Gelukkig had ik nog een half pak kaakjes in mijn fietstas. Daar kon ik het even mee rekken. Weer wachten dus. Maar zoals gezegd deze wachttijd werd gevuld met het ophalen van mijn kennis van de Franse taal. Tijdens dit gesprek bleek Jean-Marc een gepensioneerd politieman te zijn van de CRS (evenementenpolitie). Dat schept natuurlijk direct een band. Overigens was Jean-Marc net zo oud als ik, maar al een kleine 9 jaar met pensioen. Tsja die Fransen zijn zo gek nog niet.

Zijn vrouw was ook gepensioneerd en was secretaresse geweest bij de politie. Jaja, die Jean-Marc heeft zijn ogen daar goed de kost gegeven. In vakjargon noemen wij een man en vrouw, die samen bij de politie werken “matennaaiers”. Sorry voor deze term, maar ieder vak heeft zo zijn jargon. Beiden hebben een hobby. Jean-Marc is een liefhebber van koken en zijn vrouw heeft een flinke groente tuin

. Je begrijpt dat dit aardig aanvullend is. Dat heb ik gemerkt!

Tijdens het wachten was Jean-Marc druk bezig in de keuken terwijl ik met zijn vrouw zat te kletsen. Ze liet duidelijk doorschemeren dat zij zeer content was met de hobby van haar man.

Strak om 20.00 uur serveerde Jean-Marc de eerste gang. Een heerlijke salade, met worteltjes (uit de tuin), met tomaten (uit de tuin), courgettes (uit de tuin), salade (uit de tuin), maar ook wat stukjes ham en een heerlijk dressing (zelf gemaakt). Nou sta ik niet bekend als een grote salade liefhebber, maar deze salade was meer dan lekker.

De tweede gang was helemaal “extraordinaire”. Heerlijke gele rijst met wat stukjes courgettes (uit de tuin) erin. En een grote pan met suddervlees. Uiteraard was hier o.a. ook uien (uit de tuin) en tomaten (uit de tuin) in verwerkt. Het smaakte allemaal heel erg lekker en zag er ook nog eens lekker uit. Helaas geen foto van deze maaltijd kunnen maken, want dat “heurt” niet, volgens Robert-Jan, de Schotse B&B eigenaar uit het programma “B&B vol liefde”.

Als toetje kreeg ik ook nog een lekkere coupe met ijs. Wat een verwennerij. Eindelijk proefde ik de Franse “haute cuisine” waar Frankrijk vroeger bekend om was. En dan niet in een restaurant maar gewoon bij de (ex) politieagent thuis.

Na het eten nog even het journaal gekeken en daar gezien dat Kirk in Noord-Frankrijk aardig had huisgehouden. Heftige beelden van ondergelopen plaatsen. Nadat ik met de vrouw van Jean-Marc (jullie hebben natuurlijk allang door dat ik haar naam ben vergeten.) het tijdstip van het ontbijt had afgesproken beloofde zij mij bij het ontbijt te zorgen voor twee soorten zelfgemaakte jam en je begrijpt het al van de vruchten uit haar eigen tuin.

Met die geruststellende gedachte heb ik mij teruggetrokken op mijn kamer om ff lekker met mijn meissie te bellen.

Om 08.00 uur ging mijn wekkertje. Snel eruit en ff lekker douchen. Wat een fijne overnachtingsplek. Ik moest wel veel wachten, maar dan had ik wel wat. Het ontbijt met de verschillende soorten jam stond al klaar. Lekker hoor.

Na een warm afscheid reed ik rond 09.00 uur de poort van mijn overnachtingsplek uit. Het was best wel een beetje koud en mistig. Dus vol op de pedalen. In tegenstelling tot gisteren had ik vandaag gewoon wind tegen. En waar ik de vorige dagen vermeldde dat de bomen langs de route de wind aardig tegen hielden, was dat vandaag niet zo om de simpele reden dat er niet overal bomen stond. Dit schijnt een gevolg te zijn van een dodelijk schimmel voor platanen.

Het was een redelijk rustig en eentonig traject tot ongeveer 30 kilometer voor Toulouse. Vanaf dat moment kon je stad HOREN aankomen. Overal industrie en steeds meer lawaai van auto’s en machines.

Het was gewoon opvallend na de stilte van de afgelopen dagen.

In Toulouse moest ik ook afscheid nemen van “le canal lateral du Garonne”. Midden in de stad hield deze op te bestaan en splitste dit canal zich in drieën. Rara welke moest ik volgen?

Hoe moeilijk kan het zijn om een kanaal te volgen. Niet echt en tot nu toe had ik er ook nog prima bewegwijzering bij. “Had”, want die bewegwijzering hield vanaf nu op te bestaan. Gelukkig kan ik altijd nog terugvallen op mijn oude en vertrouwde google-maps. Deze loodste mij perfect dwars door Toulouse

en uiteindelijk zat ik dan weer langs het volgende canal, namelijk Le canal du Midi, het 2e kanaal van de route ”Le canal des deux mers”.

Vanaf daar

moest ik nog 22 kilometer tot mijn overnachtingsplek in (hou je vast) Montesquieu-Lauragais. Dit plaatsje lag slechts 2,5 kilometer vanaf het canal. Nou lijkt dat niet veel, maar 2 kilometer van die 2,5 was stijl omhoog. Best heftig na 78 kilometer. Heftig zwetend kwam ik dus aan op mijn bestemming. Wat er best wel leuk uitzag.

Echt in de middle of nowhere.

Ook kwam ik er al gauw achter dat in dit dorp geen restaurant was. Weer tijd voor een instant maaltijd dus, want “no way” dat ik weer op The Fox ging stappen om ergens een maaltijd te scoren. Dat komt morgen wel weer.

A demain.