Het Pelgrimspad (deel 1) etappe 5

Vorige week vertelde ik dat de etappe liep door onze achtertuin. Deze etappe eindigde in Reeuwijk-Brug. Deze plaats is dan weer een beetje het begin van onze voortuin. Tsja als je net als Frans en ik in het Groene Hart wonen, heb je nu eenmaal een flinke tuin. Dus ook vandaag, woensdag 17 december, was weer een thuiswedstrijd. Natuurlijk had ik in de voorbereiding naar deze etappe de route bestudeerd en was ik tot de conclusie gekomen, dat ik op slechts één klein stukje van de etappe nooit was geweest.

Dat mag de pret natuurlijk niet drukken, want onder het lopen genieten van je “voortuin” is alleen al een genot.

Zoals iedere week moet voor de start van de wandeling  de uitvoering van het vervoersplan van de dag in werking worden gezet. Ook voor vandaag werd de “2 auto variant” weer toegepast. Eerst met twee auto’s naar het eindpunt van deze etappe, Haastrecht. Om daar te komen reden wij via de paralelweg van de RW en het Laageind naar Driebruggen. Om vandaar via het, jawel, het Hoogeind en de Hekendorpse Buurtweg naar Haastrecht te rijden. Degene die hier wel eens gereden hebben weten dat dit een echt smal boerenweggetje is, waar je de berm in moet om tegenliggers te laten passeren.

In Haastrecht parkeerde ik de Ferrarirode Kia op de toegangsweg het dorp in. Ik stapte uit om bij Frans in de bus te stappen en die was vervolgens redelijk duidelijk. Hij ging op zeker niet meer met zijn zware bus terug over de route die wij net hadden gereden. Tsja dan maar terug via Gouda. Een veel bredere weg en het bleek ook nog een veel snellere route. En na een kleine 20 minuten parkeerde Frans de bus op het grote parkeerterrein van de Reeuwijks Hout. Plek zat daar. Dit parkeerterrein is zo groot, omdat de Reeuwijkse Hout een behoorlijk groot recreatiegebied is geworden met een flink bungalowpark, een strand en een restaurant aan de Surfplas.

Voor degene, die wat minder bekend zijn in mijn voortuin, wil ik nog wel even vermelden dat de Reeuwijkse Hout een onderdeel is van het Reeuwijkse plassengebied. Deze plassen zijn in de 18e/19e eeuw ontstaan door het afgraven van veen (turf) voor brandstof, wat diepe kuilen achterliet, die zich met water vulden. Eén van die plassen is echter ontstaan door het afgraven van de polder voor zandwinning, o.a. voor de aanleg van de Goudse wijk Bloemendaal, maar ook voor de aanleg van één van de drukste rijkswegen van Nederland, namelijk de Rijksweg A12. Dit maakte dat hierdoor een diepe plas ontstond met  bodems van wel 30 tot 40 meter diep. Deze plas is dus de Surfplas.

Nu kan ik allerlei verhalen vertellen over mijn “surf carrière” op deze plas, maar dit verslag gaat over etappe 5 van het Pelgrimspad. Dus laat ik daar nu maar mee beginnen.

Het begin van onze route liep over het wandelpad langs de oever van de Surfplas, die naast dagrecreatie, zoals zwemmen en surfen, ook een cruciaal gebied is voor watervogels. In bepaalde periodes zijn er duizenden verschillende vogels in de Surfplas te zien. Soms heel indrukwekkend. Het is een mooi voorbeeld van hoe recreatie en natuur naast elkaar kunnen bestaan.

Wij verlaten de oever van de Surfplas via een smal pad dat gelegen is tussen de Plas Ravensberg en de Plas Klein Vogelenzang.

Hierna gingen wij linksaf en bleven de oever van Plas Klein Vogelenzang volgen over de Hortemansdijk. Bij de brug naar de Nieuwenbroeksedijk is DE standplaats van Antonio. Antonio wie? Nou gewoon de Italiaanse ijsboer, die daar bij mooi weer, al jaren (ruim 30 jaar) met zijn ijskar vol met heerlijk Italiaans ijs is te vinden. Neem van mij aan dat de standplaats van Antonio tijdens de warme periodes een ware attractie is, waar de mensen in de rij staan voor een ijsje! We lopen vervolgens langs de Plas ’s-Gravenkoop in de richting van Driebruggen.

Aan het einde van deze weg moesten wij linksaf en liepen wij vanzelf de Kippenkade op.

Aan dit smalle pad bevinden zich, behalve een paar “verstopte” vakantiehuisjes, ook een herdenkingsplek.                                                                                    Deze herdenkingsplek markeert de plek waar in de nacht van 11 op 12 juni 1943 een Australische bommenwerper is neergestort, nadat hij was beschoten door een Duitse nachtjager. In de bommenwerper zaten 7 Australische bemanningsleden, waarvan de oudste 29 jaar en de jongste 21 jaar was. Vermoedelijk kenden zij Nederland alleen van verhalen en hun zicht vanuit hun vliegtuig.

Ik ben altijd weer onder de indruk van deze gebeurtenissen uit de oorlog. Ik vind oorlogen sowieso onzinnig, maar helaas komt het oorlogsgeweld langzaam dichterbij. Na deze overdenking gaan we over tot de orde van de dag.

De Kippenkade eindigt op de dijk van Dubbele Wiericke. Vanaf dat moment liepen wij over hetzelfde traject als die van de Limes wandelroute. Bekend gebied dus. We volgden de dijk een stukje tot aan de brug over de Enkele Wiericke. Hier staat een uitkijktoren met daarnaast 3 palen, waarop aan de bovenkant uit hout gesneden vogels zitten. Prachtig gemaakt en hierdoor echte blikvangers.

Via het fietspad kwamen wij uit in het “centrum” van Driebruggen. Hier hebben wij bij de bakker een welverdiende bak koffie begeleid met een lekkere cannoli (een koekje met vulling) genuttigd. Nog steeds liepen wij over dezelfde route als die van de Limeswandelroute. Dus na de brug over de Dubbele Wiericke moesten wij direct rechtsaf langs de huisjes aan de Wiericke. Vanzelf kwamen wij uit op de dijk langs de Wiericke. Op deze dijk namen wij afscheid van de Limesroute, die hier linksaf gaat. Wij moesten echter rechtdoor in de richting van Hogebrug. Hogebrug is een buurtschap met volgens mij hooguit 100 inwoners, maar er is wel een groot houtverwerkingsbedrijf, t.w. VIOS, wat in 1e aanleg een trappen-, en kozijnenfabriek was.

In Hogebrug kwamen wij uit op de doorgaande weg richting Hekendorp. Dit was dus de smalle weg waar Frans niet meer met zijn bus overheen wilde rijden. Met de benenwagen was het geen probleem.

Ongeveer 200 meter na de tunnel onder het drukke spoor Gouda – Woerden door moesten wij rechtsaf de Tiendweg op. Dit was vroeger, zo’n 35 jaar geleden, de normale route van Hekendorp naar Driebruggen of Reeuwijk en deze weg kruiste het spoor gelijkvloers. Hier heb ik in mijn periode als veldwachter regelmatig aanrijdingen tussen een auto en een trein moeten afhandelen. Niet altijd de meest fijne klussen. Met de komst van de hierboven genoemde tunnel waren dit soort ongelukken gelukkig verleden tijd.

Deze Tiendweg is inmiddels een doodlopende weg, maar niet voor de wandelaars van de Pelgrimsroute. Daar waar het asfalt van de Tiendweg rechtsaf slaat begint het wandelpad, de Steinse Tiendweg. Dit was precies het enige stukje van deze etappe dat ik niet kende. Nou het was een openbaring. Het was een werkelijk prachtig wandelpad tussen de weilanden door.

Wat het allemaal nog mooier maakte was dat het zonnetje ging schijnen op het moment dat we het wandelpad betraden.

Het pad was werkelijk bezaaid met hekken, die wij moesten openen en sluiten om verder te kunnen. Frans had al snel een naam voor dit pad, t.w. “Het pad met de hekken”.

Misschien had hij ook een andere naam in gedachten, want Frans liep voorop en moest dus ieder hek open zien te krijgen. Dat ging bij het ene hek makkelijker dan bij het andere hek! Vermoedelijk had hij ook nog een andere naam bedacht. Iets met K……..hekken, denk ik.

Behalve een mooi pad was het ook een lang pad. Het liep helemaal tot aan het Goudse Hout. Hier moesten wij linksaf om daarna via het fietspad naar de Steinsedijk te wandelen. Daar aangekomen moesten wij weer linksaf richting Haastrecht. Na 1,5 kilometer over de Steinsedijk kwamen bij de Veerlaan in Haastrecht. Hier hadden wij de Ferrarirode Kia geparkeerd en deze stond gelukkig nog geduldig op ons te wachten. Het einde van weer een etappe van de Pelgrimsroute.

De volgende etappe zal pas in 2026 plaatsvinden, want de pensionado’s, Frans en ik dus, hebben het de komende (feest)dagen te druk met allerlei activiteiten. We willen dan ook vanaf deze plek onze mede-wandelaars fijne dagen toewensen!