Intermezzo

Wat een mooi woord! Wordt gebruikt voor verschillende situaties. In dit geval heb ik het gebruikt om aan te duiden, dat er een soort pauze zit tussen het wandelen van de reguliere wandeletappes van het Pelgrimspad. Nu zullen jullie direct reageren met de opmerking dat er wel eens meer een weekje wordt overgeslagen, maar deze keer was het toch net even anders.

Wij hebben namelijk wel gewandeld, maar niet het Pelgrimspad! Waarom dan niet? Nou dat is dan precies de reden van dit korte verslag.

I.v.m. wat agenda technische redenen was de planning dat wij deze week, in plaats van woensdag, op maandag het Pelgrimspad zouden gaan wandelen. Let op de formulering “zouden gaan”.

En dat “zouden gaan” heeft alles te maken met de gigantische bak sneeuw, die moeder natuur over ons heeft uitgestrooid. En daar is zij afgelopen maandag mee begonnen. Op alle media werd gewaarschuwd om vooral niet de weg op te gaan ivm de weersomstandigheden. We hadden te maken met “code oranje”. Poeh hé. En wat is dan wijsheid?

Wij hadden voor het vervoersschema van de 6e etappe wederom gekozen voor het “2 autosysteem”. Wij moesten dus eerst met 2 auto’s naar Schoonhoven rijden en hier één van de auto’s achterlaten om vervolgens met de andere auto naar de startplaats Haastrecht te rijden.

Nu werd precies het rijden met auto’s ivm gladheid afgeraden. Nu luister ik daar in de regel niet echt naar. Ik ga er vanuit dat als je rustig en beheerst rijdt er in principe weinig kan gebeuren. Frans is gelukkig een stuk verstandiger dan ik en die belde mij maandag voordat we zouden vertrekken met de mededeling dat hij niet ging rijden met de auto! Kort maar krachtig en ook duidelijk. Geen etappe 6 dus!

Maar wij moesten natuurlijk wel wat doen aan ons wandelvirus. Na kort overleg kwamen wij overeen om een wandeling te maken door het Reeuwijkse plassengebied.

Dus heb ik Frans opgehaald en reden wij naar de surfplas. Als trouwe lezer van mijn verslagen weten jullie dat wij daar vorige week zijn gestart met de 5e etappe. Op het parkeerterrein lag al een behoorlijk pak sneeuw.

Toen wij uitstapten begon het al aardig te sneeuwen. Met bakken kwam het uit de hemel! En er stond ook nog een behoorlijk briesje.

Onder die “barre” winterse omstandigheden startten wij onze wandeling rond de surfplas. Deze winterse omstandigheden zijn ook de reden dat het water van de surfplas letterlijk zwart zag van de watervogels. Duizenden. In de plaatselijke leugenaar had ik gelezen dat het hier voornamelijk smienten

betrof, die in de surfplas overwinteren. Wat een indrukwekkend gezicht!

En dat was niet het enige spectaculaire. Wat is de natuur mooi met die sneeuw. Dat was eigenlijk de voornaamste reden dat ik er toch nog een verslagje tegenaan heb gegooid. En niet zoals gebruikelijk een verslag met belevenissen en wetenswaardigheden, want die wetenswaardigheden over dit gebied kunnen jullie lezen in het vorige verslag. Nee. Ik wilde dit keer de foto’s het verhaal laten “schrijven” en jullie verrassen met de prachtige sneeuwlandschappen, die wij onderweg tegenkwamen. Geniet er maar even van.

Gedurende onze wandeling sneeuwde het de hele tijd flink en met de wind was het toch wel een beetje fris. Na 8 kilometer ploeteren zagen wij ons eindpunt, het restaurant aan de surfplas, opdoemen.

Van tevoren had ik al gekeken of het restaurant geopend was. Ja dus. Dus konden wij daar ff lekker opdrogen en gelijk werken aan de inwendige mens. En wat is HET gerecht dat je bestelt als je koud en nat bent????????. Juist een lekkere kop snert met spek! En het was een “echte” snert, want mijn lepel kon ik er rechtop inzetten.

Die snert hadden wij dubbel en dwars verdiend.

Terwijl wij zaten te genieten van de snert in het restaurant was het ondertussen gestopt met sneeuwen.

Toen wij buiten kwamen zagen wij dat de auto letterlijk was ingesneeuwd. Het viel dan ook niet mee om hem van zijn plek af te krijgen. Maar de aanhouder wint. Moe maar voldaan reden wij terug naar Bodegraven.

Wat een mooi “intermezzo”.