Het Pelgrimspad (deel 1) etappe 6

Vandaag 16 januari 2026 weer een etappe gelopen. De 1e etappe in dit nieuwe jaar, maar inmiddels alweer de 6e etappe van het Pelgrimspad deel 1.

Maar het was niet de 1e wandeling van het jaar 2026. Dat hebben jullie kunnen lezen in mijn vorige verslag, dat ik heel toepasselijk “intermezzo” had genoemd. Wat een prachtige wandeling was dat. Een beleving eigenlijk! En wat hebben jullie, als trouwe volgers, behoorlijk enthousiast gereageerd op mijn verslag van die wandeling. Leuk om te zien dat er toch nog behoorlijk wat volgers “meewandelen”. Voor mij een motivatie om toch iedere keer weer de belevenissen van Frans en mij aan jullie te vertellen.

Die mooie “intermezzo” wandeling en de hierboven vermelde reacties hebben mij ook een beetje aan het denken gezet. Ik was mij opeens ontzettend bewust van mijn bevoorrechte situatie, als pensionado. Ik heb in principe de tijd voor mijzelf. Ook heb ik niet te klagen over de financiële middelen om leuke dingen te doen, zoals het wandelen met Frans. Kortom ik mag niet klagen en dat doe ik dan ook niet.

Helaas merk ik dat niet iedereen daar zo over denkt, ondanks het feit dat de meesten het ontzettend goed hebben (natuurlijk is er ook helaas een onfortuinlijke groep, die echt mogen klagen.) Maar als je het nieuws volgt lijkt het wel of we leven in een tijd van kommer en kwel. Er heerst een behoorlijke “Ik” cultuur. Er is veel onvrede. En waar ik mij het meest aan kan ergeren is dat iedereen overal wat van moet vinden. En dan vooral naar anderen wijzen. Heel jammer denk ik dan! Wat zou het mooi zijn wanneer iedereen regelmatig het gevoel krijgt, zoals ik het vorige week heb ervaren in het prachtige sneeuwlandschap. Schitterend mooi! En na die wandeling intens tevreden zijn met een heerlijke kop snert!

Misschien kijk ik de laatste tijd wel teveel naar programma’s, waarin ik  allemaal blije mensen zie, die bezig zijn met mindfulness, yoga, retraits enz. Wie zal het zeggen. In ieder geval hoop ik dat de maatschappij weer wat vriendelijker en meer tevreden gaat worden.

“Dit gezegd hebbende”, een mooie uitspraak van de omroep Max presentator Sybrand Niessen, kan ik starten met mijn verslag van etappe 6. Het vervoer was dit keer weer het “2 auto” systeem. Dus eerst met 2 auto’s naar het eindpunt in Schoonhoven. Frans had van tevoren naar de meest ideale route gekeken en dat was via Goejanverwelle en de provinciale weg N207. Dus zeker niet over de ”binnendoorweg” via Driebruggen en Hekendorp. Dat was eens maar nooit meer. Nu kent Frans de weg naar Gouda beter dan ik. Dus hij reed voorop. Bij de T-splitsing aan het einde van de wijk Goejanverwelle stond op het bord dat de N207 rechtsaf was. Tot mijn verbazing ging Frans linksaf. Nou die weg kende ik wel. Dan moesten wij over de smalle kronkelweg langs het riviertje De Vlist. Dat was nu precies wat Frans wilde vermijden. De route bleek echter ruim genoeg, maar de laaghangende mist maakte het wel wat lastiger.

Zonder “kleerscheuren” bereikten wij Schoonhoven en parkeerden daar de bus van Frans in de buurt van de pontafvaart. Hierna met mijn auto, nu wel via de provinciale weg, terug naar Haastrecht gereden. De auto geparkeerd exact op het eindpunt van de vorige etappe.

Eindelijk konden we starten. We liepen over de brug van de Hollandse IJssel direct recht op het stadhuis af. Deze stamt uit 1618. Jullie lezen het goed……het STADhuis.

Haastrecht is dus een stad(je). Haastrecht is rond 1100 ontstaan op de plek waar het riviertje De Vlist (zo’n riviertje heette vroeger een “drecht”) in de Hollandse IJssel uitmondt. Het was een zgn Haviksnest. De oorspronkelijke naam van Haastrecht was toen nog Havekesdrecht! Nu dus een gezellig stadje met iets minder dan 5000 inwoners.

Voor het stadhuis stuurde de route ons naar links en na een paar honderd meter zagen wij links van de straat een hofje, het Hofje van Zijll van den Ham.

Het hofje werd gesticht in de 2e helft van de 19e eeuw met een legaat van 10000 gulden geschonken door Hijmen Bart van Zijll van den Ham. Eén van de voorwaarden om in dit hofje te mogen wonen was dat de bewoners van de 6 woninkjes verplicht waren om in een goede verstandhouding met elkaar te leven. Joh, precies waar ik hierboven al voor pleitte. In 1990 werd het hofje overgedragen aan de gemeente en voor een kleine miljoen euro gerenoveerd.

Wij vervolgden onze weg door het gezellige straatje en kwamen uit op de provinciale weg N228 tussen Gouda en Oudewater. Nadat we de provinciale weg een kleine 100 meter hadden gevolgd in de richting van Oudewater moesten wij oversteken naar de Zijdeweg. Een mooi weggetje tussen de weilanden door.

Daar waar deze weg naar links afbuigt moesten wij het pad rechtdoor volgen. Zo kwamen wij uiteindelijk uit op de West- Vlisterdijk. Hier bevindt zich de beroemde polstokverspringvereniging van Haastrecht. In die sport is deze vereniging een begrip omdat zij ooit een Nederlandse kampioen binnen de gelederen had.

Deze West-Vlisterdijk loopt parallel aan het kronkelende riviertje De Vlist helemaal tot aan Schoonhoven.

En dat was dus ook onze route. Heel anders dan de andere etappes, die vaak dwars door weilanden en over dijkjes liepen. Toch had ook deze “asfalt” route zijn charme. Waar in vroeger tijden vooral boerenbedrijven langs dit weggetje lagen, zijn inmiddels de meeste boerderijen verbouwd tot gigantisch grote woningen. En nog steeds constaterden wij opvallend veel bouwactiviteiten. Veel te zien dus!

Onderweg kwamen wij ook een aantal oldtimers tegen! Nee, dan bedoel ik niet mensen van de leeftijd van Frans en ik, maar oude auto’s. Auto’s zijn altijd al een hobby van mij geweest en ik vind oude auto’s altijd erg leuk om te zien.  Hieronder vind je drie oldtimers die we tijdens onze wandeling tegenkwamen.

Door al deze visuele “prikkels” (ook zo’n hip mode woord) rolden de kilometers onder onze voeten door en doemde al snel de contouren van Schoonhoven voor ons op.

Schoonhoven, de “Zilverstad”, zoals bijna iedereen wel zal weten. Ook Schoonhoven is dus een “stad”. De bijna 14000 inwoners kunnen genieten van een gezellige historische binnenstad met een heuse gracht,

terrassen, winkels en restaurantjes.

Het heeft een eeuwenoude traditie in het ambacht van de goud- en zilversmeden. Hierdoor is hier ook de Vakschool voor edelsmeden gevestigd. En om de geschiedenis van het vak edelsmid goed te kunnen bekijken kan je terecht in het Zilvermuseum. Uit ervaring kan ik jullie vertellen dat dit de moeite waard is.

En even voor de duidelijkheid, ik ben niet gesponsord door de VVV van Schoonhoven.

Schoonhoven is ook de plek waar de pont over de rivier De Lek vertrekt naar Nieuwpoort en Groot-Ammers. Het eindpunt van onze 6e etappe. Maar voordat wij daar aankwamen moesten wij eerst door de enige overgebleven stadspoort van Schoonhoven, nml de Veerpoort.

Vlak voor die Veerpoort is een gezellig café, waar een heerlijk bakkie koffie is te krijgen. Ook dat weet ik uit ervaring. De 1e keer dat ik dit café bezocht was in 2019. In het voorjaar van dat jaar had Wilma een nieuwe elektrische fiets gekocht voor onze fietstocht van Bodegraven naar Perpignan. Tijdens de 1e testrit met die  fiets belandden wij tijdens een pitstop op het terras van dit café. Vorig jaar heb ik samen met mijn broer Paul tijdens onze fietsronde door Nederland ook op dit terras koffie met gebak genuttigd.

Logisch dat ik nu ook Frans weer naar dit café heb “gelokt”. Helaas was het te fris voor een plek op het terras, maar de koffie smaakte er niet minder om.

Er weer moet ik voor de zekerheid vermelden dat Grand Café 925, want dat is de naam van het café, mij niet heeft gesponsord!

Na het cafébezoek moesten wij eerst de veerpoort door en daarna links naar de parkeerplaats van de bus van Frans.

Volgende week zetten wij onze tocht weer voort aan de overzijde van de rivier De Lek.