“A trip through memory lane”.

Ik wil vandaag beginnen met het oplossing van het BH mysterie. Niet dat ik nu het mysterie heb ontrafeld, maar dankzij Henny, die wel gewoon de actualiteit volgt, weet ik nu dat in de maand oktober de “pink ribbon” organisatie aandacht vraagt voor borstkanker. Wilma en ik zijn in de familie en in de kennissenkring ook geconfronteerd met deze ziekte en weten dus wat het allemaal met zich mee brengt. Er kan dus niet genoeg aandacht zijn voor deze ziekte! Bedankt Henny.

Gisteren meldde ik al dat ik niet voor de 1e maal in Agen was. In 2011 heb ik samen met mijn (ex) buurman Frans mijn 1e serieuze fietstocht ondernomen in het buitenland. Frans woont inmiddels niet meer bij mij in de straat, maar hij blijft “buurman Frans”.

In 2011 hebben wij 2 nachten geslapen in Hotel Perigord.

Dat gaat nu niet meer lukken want het hotel is dicht. En ziet er oud en vervallen uit. Toch grappig om dit hotel na 13!! jaar weer te kunnen aanschouwen. Wat ik mij nog kon herinneren dat je vanuit het hotel zo een straatje in liep met allemaal leuke kleine restaurantjes, maar dat was in de zomer. Toen stonden alle tafeltjes gezellig buiten. Gisteren regende het behoorlijk en waren veel restaurantjes dicht.

In de stromende regen heb ik door het centrum van Agen gelopen en jullie geloven het of niet, maar………. ik vond een restaurant waar KIP op het menu stond. Dat kon ik natuurlijk niet weerstaan. Grappig om te vermelden was dat er op het bord stond dat het kipmenu € 14,90 moest kosten. Niet veel toch? Maar toen ik eenmaal binnen was meldde de serveerster dat die prijs voor “le midi” was. En nu is het “le soir”. Dus € 17,90! Ik kon het als zuinige Nederlander niet laten om te vragen of de kip dan groter was dan in de middag! De serveerster gaf hierop geen antwoord, maar toen zij het kipgerecht

kwam brengen meldde zij wel dat ik er meer frietjes en salade bij had gekregen. Haha.

Na het eten weer terug geslenterd naar mijn overnachtingsplek. Hier nog even met de gebabbeld met mijn gastvrouw Julliet. Zij was grafisch vormgever en gaf ook nog les op een school voor jong volwassenen.

Terug in mijn kamer maakte ik mij toch wel zorgen over hoe ik mijn natte kleding droog ging krijgen. Natuurlijk heb ik meerdere shirtjes en (fiets)broeken meegenomen, maar de natte spullen zou ik dan nat mee moeten nemen in de fietstassen. Niet echt ideaal. Helaas had mijn gastvrouw geen droger en ook de verwarming stond nog op “uit”. Na het bekijken van mijn favoriete televisie programma viel mijn oog opeens op een ventilator. En dan ben ik best trots dat ik op dit ik op spaarzame momenten mijn achternaam eer aan doe. Ik heb de zeiknatte kleding één voor één over een stoel gehangen en daar de ventilator opgericht. Om alles droog te krijgen moest ik gedurende de nacht wel een paar maal wakker worden om de inmiddels droge kleding te verwisselen voor de nog natte. Maar in de ochtend was alles droog. En daar was ik best wel blij mee.

Ondanks de onderbrekingen heb ik genoten van een heerlijke nachtrust. Maar dat was te verwachten na 86!! kilometer fietsen die dag.

Vandaag stond er een beduidend kortere etappe op het programma, 67 kilometer. Na het afscheid van mijn zeer vriendelijk gastvrouw weer snel de route langs het canal  opgezocht. Het was droog en er stond een flauw zonnetje aan de hemel bij een temperatuur van een kleine 15 graden.

Ik had gedacht dat deze dag een “trip through memory lane” zou worden, maar dat viel hard tegen. Er waren maar een paar dingen, die ik mij herinnerde. De rest had ik geen “actieve herinneringen” aan zou een gewezen ex-premier van Nederland hebben gezegd. Maar wat had ik dan wel onthouden?

Om te beginnen het hotel Perigord. Dat was niet zo moeilijk, want daar had ik een foto van. Voor de fietsreis van 2011 had ik een soort reisschema gemaakt en daar had ik de internet foto’s van onze overnachtingsplekken ingeplakt.

Het 2e wat ik mij herinnerde was het aquaduct.

Hier gaat het canal waar ik langs fietste over de rivier de “Tarn”. Veel mensen zullen de Tarn kennen als een kniediepe, stromende rivier langs de campings, die in de zomer vooral bevolkt worden door Nederlanders. Maar hier heeft de rivier de Tarn de vorm van een flinke grote rivier. Best wel indrukwekkend om te zien.

En de laatste herinnering en tevens tip van Erik Heijnis was wel de meest indrukwekkende. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten stikt het in het canal van de “ecluses” oftewel sluizen om het verschil in waterhoogtes te overbruggen. Nu hebben ze vlak voor Montech, wat overigens ook mijn overnachtingsplaats is, in 1974 voor een andere oplossing gekozen, namelijk een zogenaamde hellingbaan.

Hier werd door middel van twee met elkaar verbonden locomotieven de schepen

omhoog en omlaag gebracht om zo een hoogte van ruim 13 meter te overbruggen.

Dit staat dan weer gelijk aan de hoogte, die normaliter door 5 sluizen moet worden overbrugd. De hellingbaan is overigens niet meer actief, maar is wel een toeristische attractie geworden. Het is maar dat jullie het weer weten.

Door het droge weer, maar vooral door het kleine duwtje in de rug van de westenwind vorderde ik gestaag en rond 14.00 uur arriveerde ik dus al in Montech. Helaas een beetje vroeg, want ik kon pas om 17.30 uur terecht op mijn overnachtingsplek. Dus Montech even verkent en alvast naar mijn overnachtingsplek gereden. Je weet nooit of ze per ongeluk toch thuis zijn. Helaas!

Ondertussen begon de lucht ongeveer hetzelfde te kleuren als gisterenmiddag. Ik moest dus snel een onderdak vinden. En ja hoor, zoals mijn vader altijd zei; “Als de nood hoog is, is de redding nabij”. Ik vond op korte afstand een boulanger

met een ruimte om een bakkie te drinken. Hier heb ik mij geïnstalleerd om mijn dagverslag te schrijven en ik zat er nog maar net toen het “los” ging. Wat een bui zeg! Maar gelukkig zat ik dus binnen en stond The Fox lekker onder een afdakje.

Ondertussen moest ik de tijd volmaken tot 17.30 uur. Daarom is het weer een lang verslag geworden. Wel kan ik bij mijn gastheer mee eten. En ook zorgt hij morgen voor het ontbijt. En als klap op de vuurpijl heeft hij een zwembad in de tuin. Niet dat ik daar veel mee doe, maar het is wel leuk!

Jullie gaan morgen weer horen hoe het eten is bevallen.

A demain.