Het Floris de Vijfde pad. Etappe 1

Nog maar net bekomen van de festiviteiten rondom de afronding van het Pelgrimspad deel 1 stonden wij alweer aan de start van een nieuw lange afstandswandelpad. Het gaat erop lijken, dat wij last hebben van een wandelvirus! Maar wij vinden het een fijn virus!

In het laatste verslag van de Pelgrimsroute heb ik jullie laten raden wat onze volgende uitdaging zou gaan worden. Erg moeilijk was het blijkbaar niet, want de “inkt” van mijn verslag was nog niet opgedroogd of Aad kwam al met de oplossing. Proficiat Aad! Helaas voor Aad was er geen prijs verbonden aan deze prijsvraag, maar eeuwige roem is natuurlijk ook wat waard!

Het goede antwoord was dus het Floris de Vijfde pad. Dit pad heeft een lengte van 254 kilometer en start in Amsterdam en eindigt in Bergen op Zoom. Het pad is vernoemd naar Graaf Floris de Vijde, die leefde 1254 en 1296. Hij was in die tijd graaf van Holland en Zeeland. Het Floris de Vijfde pad, ook wel LAW 1-3 genoemd, vormt samen met het Friese Woudenpad, LAW 1-1, en het Pionierspad, LAW 1-2, het Diagonaalpad. Het is maar dat jullie het weten!

Nu tijd voor actie. Net als bij de vorige wandelpaden begint iedere etappe met een goede voorbereiding, zoals o.a. het vervoersschema. Dit was voor deze etappe niet echt lastig. De officiële startplaats van dit wandelpad was dezelfde als die van het Pelgrimspad, namelijk Amsterdam Centraal. Het eindpunt was het NS station Weesp. Met beide stations heeft station Bodegraven Centraal een goede verbinding.

Was het vervoersschema snel geregeld. Maar de weersomstandigheden laten zich niet regelen. Voor de 1e etappe zag het weer een paar dagen voor onze wandeldag er belabberd uit. Er werden hagel-, en sneeuwbuien, regen, kou en windkracht 6 uit het noordoosten, verwacht. Precies alle weersomstandigheden, die je eigenlijk niet wil tijdens een wandeltocht.

“Toevallig” zagen Frans en ik elkaar afgelopen zondag en we waren het er al snel over eens dat wij met deze verwachte weersomstandigheden NIET gingen wandelen. Maar gelukkig is het weer in Nederland behoorlijk onvoorspelbaar. Er is niet voor niets een spreekwoord; “Niets is veranderlijker als het weer”. Zelf heb ik een variant op dit spreekwoord verzonnen, namelijk; “Niets is veranderlijker als een vrouw”. Ik weet dat ik mij met dit stukje tekst op “glad ijs” begeef, dus lees er maar gewoon overheen!

Jullie begrijpen uit het bovenstaande al dat wij afgelopen woensdag WEL hebben gewandeld, want de weersvoorspellingen werden steeds iets beter. Toen ik dinsdagmiddag op de weerapp “Buienalarm” keek, zag ik dat de regen, annex sneeuwbuien om 10.30 uur zouden ophouden en dat het vervolgens de gehele dag droog zou worden. Frans een berichtje gestuurd met de vraag of hij toch zin had om de volgende dag te gaan wandelen. Zijn antwoord was kort en duidelijk en ik citeer. “Dan gaan we”! Dus gingen wij WEL wandelen.

Op het bekende 40% kortingstijdstip, na 09.00 uur, stonden Frans en ik op het perron van het station Bodegraven. Om 09.16 uur vertrokken wij richting Utrecht. 7 minuten later wisselden wij van trein op het station van Woerden. Hier stapten wij op de trein naar Amsterdam Centraal. Hier kwamen wij om 10.11 uur aan. Iets voor 10.30 uur, de tijd dat de app “Buienalarm” ons had beloofd dat het droog zou worden.

Toen wij het station uitliepen regende het dus nog.

Maar het voordeel van Amsterdam is dat je vanuit het station direct door een permanente zoete weeïge walm loopt. Deze walm wordt veroorzaakt door het roken van wiet, enz… Dus enigszins onder invloed liepen wij richting de Dam en hadden dus nergens last van.

Eénmaal op de Dam aangekomen stopte de regen.  Wat is Amsterdam toch een bruisende stad. Er gebeurt van alles om je heen. En wat een prachtige gebouwen. Eén van die mooie gebouwen, t.w. het Paleis op de Dam is jarenlang één van mijn werklocaties geweest.

Frans werd direct overspoeld met anekdotes, die ik daar heb meegemaakt. Leuk die oude herinneringen, die dan boven komen borrelen. Maar dat zijn dan wel WERK herinneringen. Pff moeten wij als pensionado’s weer even aan wennen. Haha.

Na een korte “bewonderstop” op de Dam, vervolgden wij onze weg via de Damstraat. Hier kruisten wij een stukje van het Pelgrimspad. Grappig. Onze route liep nu dwars door het centrum van Amsterdam. Overal zie je winkeltjes, cafeetjes, eetgelegenheden, souvenirshops en heel veel toeristen. Soms waan je jezelf in het buitenland, want je hoort alleen maar vreemde talen om je heen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik die toeristen wel begrijp. Amsterdam is uniek.

Door het geslenter hadden wij nog niet veel kilometers afgelegd. Op de planning stonden er namelijk ruim 17.  Toen ik opperde om een bakkie te nuttigen keek Frans op zijn telefoon naar de inmiddels gelopen kilometers. Hij constateerde dat wij nog geen recht hadden op een bakkie. Doorlopen dus.

Oké. We liepen langs allemaal bekende gebouwen, zoals o.a. het theater Carré. Maar ondertussen ontwikkelde zich een tweede reden om te gaan voor een pitstop. Ik moest namelijk behoorlijk nodig plassen. Langzaam begon de druk toe te nemen, maar nu was het probleem dat er nergens meer een (geopend) café of brasserie te vinden was.

Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij! En die redding werd geboden door Bar Lempicka. Ik stormde naar binnen en was net op tijd in de daarvoor bestemde ruimte. Tsjonge, jonge wat kan dat een opluchting zijn. En het werd nog beter, want toen ik weer terug kwam van de wc stond er al een dampend kopje cappuccino klaar. Lekker hoor. De brasserie Lempica was een gezellig etablissement en lag stijf naast het bekende luxe Amstel Hotel. Ook hier heb ik tijdens mijn werk aardig wat uurtjes doorgebracht. Dus snel weer doorlopen. Haha.

Een beetje Amsterdamkenner had natuurlijk allang door dat wij al een tijdje over de kades langs de Amstel liepen, maar op een gegeven moment moesten wij links aan houden en liepen wij over een fiets-, en wandelpad langs de Weespertrekvaart. Met aan de voor ons rechterkant de wijk Duivendrecht en onze linkerkant het dorp Diemen volgden wij aardig wat kilometers deze Weespertrekvaart.

Op een gegeven moment werden wij bij de kruising van de provinciale weg met de Weesperstraat door een parkachtig gebied geleid. Op dat moment was het de zon die de boventoon voerde. Een mooi moment om de, standaard door Frans meegenomen, krentenbolletjes te verorberen. We hadden hiervoor een mooi bankje met uitzicht op het water gevonden. Na de 1e hap in de bol werd het rap donkerder. De wolken pakten zich boven ons hoofd samen en al snel ging het regenen. Wij bleven gewoon rustig zitten, want wij hadden op onze app “Buienalarm” gezien dat dit buitje slechts een paar minuten zou duren. En wederom bleek deze app zeer betrouwbaar, want de wolken dreven snel verder en het zonnetje liet zich weer snel zien.

Tijd om weer verder te wandelen. Vanuit het park liepen wij via een brug over de Weespertrekvaart het Diemerbos in. Dit bos ligt stijf tegen het Knooppunt Diemen van de A1 met de A2. Het is iedere keer weer bijzonder om te ervaren dat je door een rustig en mooi bos loopt, terwijl je tussen de bomen door de blauwe ANWB wegwijsborden boven de rijksweg ziet.

Helaas kan ik het niet laten om in dit verslag weer even te klagen over Truus, onze digitale reisleidster. Tijdens het traject in Amsterdam kregen wij bijna permanent van haar te horen dat wij niet goed liepen. Het bleek dat zij weer “andersom” stond ingesteld. Nadat Frans haar weer in de goede richting had gezet ging het al een stuk beter, maar ze was duidelijk niet in vorm. In het Diemerbos kwamen wij er achter dat Truus een andere Floris de Vijfde pad had als de wandelapp “Wandelnet”. Truus is overigens van de app “Komoot”. Ach. Dit soort dilemma’s houden ons scherp!

Om Truus tevreden te stellen volgden wij haar aanwijzingen en kwamen wij uit op de Stammerdijk langs de Weespertrekvaart.

Na een paar honderd meter mondt de Weespertrekvaart uit in de rivier Gaap. De Stammerdijk volgt nu de Gaap. Zo wandelen wij de bebouwde kom van het dorpje Driemond binnen.

Driemond ligt stijf langs het Amsterdam-Rijnkanaal. En hier kan je met de boot het Amsterdam-Rijnkanaal oversteken. Dit heb ik een paar keer gedaan en dat is best een spannende gebeurtenis. Zo spannend dat het bij Wilma toch wel voor een klein traumaatje heeft gezorgd. Wat minder traumatisch is als je gewoon te voet via de brug het Amsterdam-Rijnkanaal oversteekt. Ook dit kan bij het dorpje Driemond.

Na de brug bleven wij het water volgen richting Weesp. Wij wandelen langs één van de jachthavens van Weesp. Deze ligt aan een flinke plas genaamd Aquamarin.

In die jachthaven hebben Wilma en ik een nachtje op ons bootje doorgebracht, terwijl er een gigantische onweersbui losbarstte. Dit was best wel heftig. Dit heeft overigens een legendarisch filmpje en nog een klein traumaatje voor Wilma opgeleverd! Voor de duidelijkheid onze boot is inmiddels verkocht!

Parallel aan de sloot “Smal Weesp” liepen wij het historische centrum van Weesp binnen. Ik kan uit ervaring zeggen dat Weesp de moeite van een bezoek waard is.

Zeker vandaag met het vrolijk schijnende zonnetje erbij. Maar wij hadden inmiddels ruim 17 kilometers gewandeld en hadden geen zin meer in sightseeing. Wij liepen dus in één streep naar het station van Weesp.

Wij liepen het station binnen en zagen dat onze trein al klaar stond. Wij konden dus gelijk instappen en met een grote glimlach op ons gezocht ploften wij in de trein op een vrije zitplaats. Een minuutje laten vertrok de trein richting Utrecht. Ook in Utrecht stond de trein naar Bodegraven al op ons te wachten. Maar toen kwam er toch een heel klein kinkje in de kabel. Wat er precies aan de hand was weet ik niet, maar de trein kon nog niet vertrekken. Maar ook dit “probleem” was pijlsnel opgelost. Met een vertraging van wel 6 minuten vertrok onze trein.

Wat een mooie en bijzondere wandeldag weer. Waarom bijzonder? Eerst leek het erop dat de etappe niet zou doorgaan ivm heel slecht weer. Uiteindelijk hebben wij bijna de gehele dag in het zonnetje gewandeld en de verwachte harde wind was een comfortabel briesje die ons gedurende de gehele wandeling in de goede richting duwde.

Tot volgende week.